Na mijn vorige blog ben ik van Cairns naar Perth gevlogen. Ik ben een paar dagen in Perth gebleven en toen met de trein (42 uur) naar Adelaide gegaan. Na een paar dagen Adelaide verkend te hebben, heb ik weer de trein genomen, dit keer naar Melbourne (10,5 uur).
Ik heb nog getwijfeld of ik daarna naar Canberra zou gaan, de hoofdstad van Australië, maar heb dit uiteindelijk toch maar niet gedaan. Dit omdat er in Canberra geen reet te doen is. De reden dat dit de hoofdstad is, is dat Sydney en Melbourne ruzie kregen over wie de hoofdstad mocht zijn. Toen hebben ze maar tussen Sydney en Melbourne in een nieuwe stad gebouwd; Canberra dus.
Canberra heb ik dus overgeslagen en ik ben meteen (met de bus) doorgereden naar de plek waar mijn reis een halfjaar geleden begonnen is: Sydney.

Het is weer (onbedoeld) een grote lap tekst geworden. Voor het gemak maar een kleine inhoudsopgave (handig als je geen zin hebt om alles te lezen):

01. Perth
02. Met de trein naar Adelaide
03. Adelaide
04. Met de trein naar Melbourne
05. Melbourne
06. Terug naar Sydney

01. Perth
Na 4,5 uur in een Airbus A320 (een standaard klein vliegtuig zonder beenruimte e.d.) kwam ik aan in Perth. De vlucht leek gelukkig sneller te gaan, want ik zat voor geen meter. Ik kon mijn benen weliswaar in het gangpad droppen, maar dan werd ik elke 10 minuten overreden door de koffie- en voedselkar. Het viel me op dat het hier allemaal veel beter geregeld was dan wanneer ik bijv. van Nederland naar Spanje vlieg. Het inchecken ging snel, we konden precies op tijd boarden en het vliegtuig vertrok ook precies op tijd. Ook was de beveiliging veel minder streng en heb ik voor niks mijn paspoort opgedoken uit mijn backpack. Zal wel komen doordat het een nationale vlucht is.

Oké, Perth! Het enige dat ik van Perth wist, was dat Pendulum (klik voor briljante track en clip) hier vandaan kwam. Voor mij reden genoeg om een kijkje te gaan nemen. Het hostel waar ik zat was wel oké. Er zaten alleen wel ontzettend veel Aziaten! Het draadloze netwerk van de bibliotheek was te bereiken in het hostel, dus als ik naar mijn kamer wilde lopen struikelde ik eerst over hele groepen Chinezen die in de gang profiteerden van gratis internet.
Maar, veel tijd heb ik in mijn hostel niet doorgebracht dus dat was niet zo erg.

Perth is niet zo groot, wat ik wel fijn vond. De eerste dag heb ik Perth een beetje verkend, waardoor ik alles na een paar uur eigenlijk al wel gezien had. Het was heerlijk weer (33 graden, blauwe lucht) dus ik heb me ’s middags prima vermaakt in een park. Ik merkte meteen dat Perthenaren nóg vriendelijker zijn dan de Australiërs die ik tot nu toe ontmoet had. Het kan toeval zijn hoor, maar de Australiërs die ik sprak waren hartstikke enthousiast over backpackers en Europa. Ze wisten zelfs behalve Amsterdam ook The Hague te noemen!

De tweede dag (Eerste Paasdag) heb ik een bezoekje gebracht aan een stadje in de buurt, Fremantle. Als ik ergens in Australië zou moeten gaan wonen, is het daar! Ik was zo vrolijk toen ik door die stad rondliep! De zon scheen, overal waren leuke winkeltjes (yeah, ze verkochten er zelfs cassettebandjes!) en iedereen was aardig. Na een paar uur bleek er een of ander ‘festival’ opgebouwd te worden in de hoofdstraat, ter ere van Pasen. Overal op straat waren mensen aan het optreden (goochelaars, live bands etc.). Ik heb toen heerlijk op een terrasje een door het café zelf gebrouwen biertje gedronken en genoten van de optredens en de zon. Echt een geweldige dag!

Toen ik ’s avonds weer in het hostel was, raakte ik aan de praat met de slechtst Engels sprekende Fransman allertijden. Hij was een beetje vaag, en als hij iets zei leek het of hij Frans sprak. Na een tijdje kwam ik erachter dat het een soort Engels was, met een extreem Frans accent en nog wat Franse woorden er doorheen. Met hem ben ik naar een café/club gegaan, alwaar de pilsjes rijkelijk vloeiden tot diep in den nacht.

Maandag heb ik weinig gedaan, want ik was veel te brak om iets anders te doen dan in bed liggen en films te kijken Dinsdag ben ik naar Rottnest Island geweest. Een eiland 19 km van de kust, ontdekt door een Nederlander (Willem de Vlamingh). Het eiland dankt zijn naam aan de vele Quokkas op het eiland. Willem zag dit beest aan voor een rat, dus noemde het eiland ‘rattenest’, waarvan dan weer ‘Rottnest’ van gemaakt is. Een quokka lijkt ook wel erg op een rat (zie foto’s), maar is familie van de kangoeroe.
Iedereen verplaatste zich op het eiland per fiets, dus ik heb lekker een dagje rondgefietst. Het was wel grappig om te zien dat te meeste Chinezen niet konden fietsen. Ze vielen gewoon om. Het was een best mooi eiland. Niet heel bijzonder, maar wel leuk om een paar uurtjes rond te fietsen en af en toe te stoppen voor een duik in zee.

02. Met de trein (Indian Pacific) naar Adelaide
Woensdag vertrok ik alweer naar Adelaide. Met de trein. Ik had bedacht dat het leuk zou zijn om 42 uur in een trein te zitten. Waarom weet ik niet helemaal meer, want vliegen was even duur. De trein was maar halfvol, dus iedereen had twee stoelen voor zichzelf, wat dan wel weer heel fijn was. Ik had gehoopt op een socialer gebeuren, maar iedereen staarde een beetje loos voor zich uit, 42 uur lang. Er zaten in mijn wagon ook niet veel andere backpackers. Naast mij zaten de meest irritante Duitsers ooit en achter mij zat een Australisch stelletje van mijn leeftijd. Verder was iedereen 40+.
Gelukkig had ik een stapel tijdschriften gekocht en alle shows van Hans Teeuwen op mijn mp3-speler gezet, waardoor ik de 42 uur prima doorkwam.
De eerste avond stopten we in een stad (Kalgoorlie). Alles was al dicht, en de trein stond bijna 5 uur stil. Een beetje lam, dus ik heb maar wat proberen te slapen.
De volgende dag stopten we in het plaatsje Cook. Dit was echt een spookstad! Van te voren werd al gewaarschuwd dat we de leegstaande gebouwen niet binnen mochten gaan, dus dat beloofde wat. Er woonden nog wel wat mensen in het dorpje (4). Verder stond er een lege school en een leeg ‘ziekenhuis’. De inwoners van het dorp moesten zo’n 400 km rijden om boodschappen te doen en werden vergezeld door 3 miljard vliegen, die het blijkbaar erg fijn vonden in het dorp te wonen. Heel apart om door zo’n dorpje rond te lopen.
Toen we weer uit Cook vertrokken ging de tijd best snel. Ik heb die nacht weer slecht geslapen, maar toen ik wakker werd de volgende ochtend, waren we in Adelaide!
Uiteindelijk was het niet zo’n ramp om met de trein te gaan, het was toch wel een hele ervaring om zo’n grote treinreis te maken en ik heb me ook niet echt verveeld ofzo. Een leuk feitje is dat ik over het langste stuk rechte treinrails ter wereld heb gereden (479 km).

03. Adelaide
Moe maar blij in Adelaide aangekomen te zijn stapte ik uit de trein. En het was KOUD! Ik hoopte dat het maar voor één dagje zo koud zou zijn, maar dat is de hele tijd zo gebleven. 23 graden is voor Nederlandse begrippen niet zo heel koud, maar als je een halfjaar lang 30+ hebt gehad, lijkt het wel te vriezen. Gelukkig scheen de zon meestal, zodat het toch wel een beetje aangenaam was, maar het was wel echt wennen.

Ik zat in een erg leuk hostel (Backpack Oz) met een hele fijne grote tv, veel films, free breakfast, free wifi en redelijk goedkope doch comfortabele kamers. De eerste dag heb ik niet veel gedaan, want na 2 nachten slecht geslapen te hebben in de trein was ik behoorlijk moe. Ik ben even door de winkelstraat gelopen en besloot toen maar te chillen in het hostel/bed.

Zaterdag scheen de zon gelukkig een beetje en heb ik na het gratis ontbijt de rest van de stad verkend. Adelaide stelde naar mijn idee niet zo veel voor. Een paar semi-oude gebouwen en veel winkels. Meer dan wat door de winkelstraat struinen was er dus ook eigenlijk niet te doen helaas. Er waren wel veel leuke parkjes, maar in de koude wind is het daar ook niet fijn vertoeven. Wat wel relaxed was, was dat Domino’s naast het hostel zat, waardoor mijn avondeten niet zoveel moeite kostte

Zondag, maandag en dinsdag passen wel in één alinea, want ik heb eigenlijk niet zoveel uitgevoerd In het hostel zat wel een aantal leuke mensen, waarmee ik in het hostel gechilled heb. ’s Avonds was er vrij weinig te doen. Ik wilde wel uit, maar niemand had zin om mee te gaan, aangezien het uitgaan in Adelaide niet veel soeps scheen te zijn. Dus in Adelaide ben ik vooral vroeg naar bed gegaan, en heb ik een beetje bij kunnen komen van de afgelopen weken. Op zich wel fijn, lekker ouderwets niks doen, op de bank hangen, films kijken en nutteloze websites bezoeken. Dinsdag zou ik misschien met een Nederlands meisje meegaan naar de Barossa Valley, naar een of andere wijnproeverij. Maarja. Wijn En het kostte $80. Dus ik heb er maar voor gekozen om dinsdag (mijn laatste dag Adelaide) te besteden aan het bezoeken van een gratis museum met allerlei Aboriginalspullen en opgezette zoogdieren. Ook had ik nog niet echt foto’s gemaakt, dus dat kon ik ook mooi even doen.

04. Met de trein (The Overland) naar Melbourne
Woensdagochtend werd ik netjes door iemand van het hostel om 7 uur afgezet bij het treinstation. Om 7.40, netjes op tijd, vertrok de trein (The Overland) naar Melbourne.
The Overland was ongeveer dezelfde trein als de Indian Pacific naar Adelaide, maar dan met een stuk minder wagons, en alles was iets moderner.
Deze rit duurde gelukkig ‘maar’ 10,5 uur, die ik prima doorgekomen ben. Dit keer zaten er leukere mensen in de trein. De gemiddelde leeftijd was wel iets hoger, 70+, maar oude mensen zijn erg leuk om mee te praten!

05. Melbourne
’s Avonds om 6.40 pm (weer in een andere tijdzone, een halfuur later dan in Adelaide) kwam ik aan in Melbourne, waarna ik meteen naar het hostel gelopen ben. Het hostel, Urban City Backpackers, was het grootste hostel waar ik tot nu toe in geslapen had. Aan de ene kant was ik wel blij met het hostel, want alles was erg goed geregeld, de wc’s waren schoon, er was een leuke bar, de kamers waren erg goed etc. Aan de andere kant was het wel érg groot. Vijf verdiepingen!

Donderdag heb ik vooral heel erg de toerist uitgehangen. Met mijn Lonely Planet en camera in de aanslag ben ik de stad gaan verkennen. Wat een leuke stad! Ik had al van Pim gehoord dat Melbourne een leuke stad was, en daar had hij wel gelijk in. Ondanks dat het zo’n grote stad is, vond ik het meteen erg gezellig. Leuke winkels, leuke straatjes, trams, cafés, allemaal erg leuk!
De eerste helft van de dag heb ik rondgelopen door de stad en foto’s gemaakt van alles wat los en vast zit. Daarna ben ik naar het Melbourne Aquarium geweest. Ik was in Sydney ook al naar een aquarium geweest, maar dit aquarium vond ik een stuk leuker. Het was allemaal wat moderner en ze hadden pinguïns! Toen ik aankwam werden ze toevallig net gevoerd, en dat was erg vet om te zien.
Verder was het wel vergelijkbaar met het aquarium in Sydney. Veel vissen natuurlijk, kwallen, haaien enzovoorts. In het aquarium heb ik (behalve van de pinguïns) geen foto’s gemaakt, omdat het toch veel te donker was om fatsoenlijke foto’s te krijgen. Finding Nemo kijken werkt beter als je wil weten hoe een clown fish eruit ziet.

Heel toevallig was het hostel tegenover McDonald’s, dus lang hoefde ik niet na te denken over wat mijn avondeten ging worden. Daarna heb ik nog even wat met mijn room mates (twee Britten en de eerste Griek die ik tegengekomen ben) gepraat en heb ik de bar van het hostel even berocht.

Vrijdag wilde ik mijn dag weer vullen met het bekijken van de stad, maar toen ik wakker werd regende het. Het was ook niet bepaald warm, dus geen fijn weer om door de stad te slenteren. Daarom heb ik lekker een dagje in het hostel gechilled en uitgezocht hoe en wanneer ik naar Sydney wilde.
Het weerbericht voor de komende dagen was een beetje teleurstellend (15 graden en buien) dus hab ik besloten niet al te lang te wachten met naar Sydney gaan, want daar zou het warmer zijn.

Zaterdag was het weer nog steeds niet al te best, maar hee, we zijn niet van suiker, dus vandaag heb ik wel weer iets uitgevoerd. Ik heb nog wat bezienswaardigheden bekeken en per ongeluk twee shirts gekocht.

Zondag ben ik naar de Royal Melbourne Zoo (de oudste dierentuin van Australië, op drie na oudste van de wereld) gegaan, om nog even voor de laatste keer kangoeroes en koala’s te zien.’s Ochtends scheen de zon dus ik ging fanatiek in korte broek en t-shirt naar de dierentuin. Het was niet heel bijzonder ofzo, gewoon een dierentuin, maar wel leuk dus.
Op de terugweg begreep ik waarom iedereen dikke jassen droeg, want het begon te stormen en weer keihard te regenen. Toen ik terug in het hostel was heb ik dus ook voor het eerst sinds ik in Australië ben overdag een korte broek aangetrokken. Ik had gehoopt dat dat niet meer nodig zou zijn, maar helaas

06. Terug naar Sydney
Maandagavond om 8.30 pm vloog ik naar Sydney. De vlucht verliep weer net zo vlekkeloos als die naar Perth. Dit keer was het maar 1,5 uur, die voorbij gingen alsof het maar 20 minuten waren. Het vliegtuig zat niet vol, waardoor ik 2 stoel voor mezelf had.
Het vliegtuig landde (10 minuten te vroeg ) in Sydney, waarna ik met de trein naar het hostel ben gegaan.

Ik had (en heb) echt geen flauw idee wat ik een week lang in Sydney moet doen, want alles wat er te zien valt heb ik al wel gezien. Vandaag ben ik naar een museum geweest, wat verrassend leuk was. Op de terugweg ben ik nog gezegend door een zwerver, waar ik uiteindelijk nog tien minuten heb staan praten. Hij wilde niet eens geld
Wat ik de komende dagen ga doen is nog onbekend. Uiteraard ga ik de 30ste Koninginnedag vieren. Dat wordt hier geluk volop gedaan, mét bitterballen, kroketten en frikandellen
Na Koninginnedag nog een paar dagen hier en dan dinsdag 5 mei weer naar Nederland

Voor de geïnteresseerden, de vlucht ziet er als volgt uit*:

Vertrek 05MEI 17:00 Sydney > London
Aankomst 06MEI 07:00 London
Vertrek 06MEI 09:40 London > Düsseldorf
Aankomst 06MEI 12:05 Düsseldorf

*=alle tijden zijn lokaal, het vliegtuig landt dus om 12:05 ’s middags, Nederlandse tijd

Zo. Dat was het dan alweer Het afgelopen halfjaar was echt zo ontzettend vet! Behalve dat is het naar mijn idee ook erg leerzaam geweest. Maar, vooral leuk! Maar, hoe geweldig het hier ook is, ik ben toch ook wel weer blij om volgende week naar huis te gaan. Er zijn ondertussen veel mensen die ik weer erg graag wil zien en andere dingen die ik aan Nederland mis (ik ben het echt gaan waarderen hoe lekker er thuis gekookt wordt, na wat ik hier allemaal heb gegeten haha). Ik heb zoveel dingen gezien en gedaan de afgelopen maanden, dat het ook wel weer fijn is om rustig aan te kunnen doen en lekker in m’n eigen bedje te kunnen slapen.

Dat ik heimwee ga krijgen naar Australië weet ik zeker, dus ik hoop niet dat Nederland te snel went en saai wordt. Gelukkig heb ik al genoeg dingen gepland voor de eerste weken dat ik thuis ben

Vergeet ik bijna nog wat foto’s. Zelf sta ik er maar liefst nul keer op

Perth
http://www.flickr.com/photos/kaz-thomas/sets/72157617329715405/

Adelaide
http://www.flickr.com/photos/kaz-thomas/sets/72157617422852970/

Melbourne
http://www.flickr.com/photos/kaz-thomas/sets/72157617331812847/

Nou vrinden, familie en ex-collega’s (hopelijk binnenkort zonder het ex- ervoor), ik heb erg genoten van het lezen van al jullie reacties en vind het erg leuk dat jullie mijn reis gevolgd hebben! Ik hoop jullie allemaal weer snel te spreken (al dan niet onder het genot van een biertje, of twee, of drie)! Wanneer ik veilig in Nederland aangekomen ben, zal ik dat hier nog even melden

A je to!

Kaz

Cairns is de hoofdstad van het ‘hoge noorden’ van Queensland (de staat waar ik me al sinds Brisbane in bevind). Ik had van meerdere mensen gehoord dat Cairns niet zo geweldig was, maar ik vind het eigenlijk een erg leuk stadje! Het is absoluut niet te vergelijken met bijvoorbeeld Sydney of Brisbane, want het is véél kleiner (120 000 inwoners tegen 4,4 miljoen in Sydney ). Doordat het zo’n klein stadje is, weet je meteen waar alles is en dat is best fijn.
Heel toevallig (niet echt) waren Rick en Erik inmiddels ook aanbeland in Cairns. Zij hadden geen slaapplek, dus hadden kun campervan geparkeerd aan de Esplanade (boulevard). De volgende dag zat er dan ook een briefje van de politie onder hun ruitenwisser, of ze niet meer in hun auto wilden slapen. Zij zijn daarom verhuisd naar een camping iets buiten het centrum, waar ik de volgende dag eigenlijk ook heen wilde verhuizen, maar dat komt later.

Na (voor het eerst sinds maanden) weer een nacht in een hostel geslapen te hebben, ben ik vroeg vertrokken richting Daintree National Park, 110km ten noorden van Cairns. Het grootste deel van dit NP is niet toegankelijk, dus als je krokodillen wil zien moet je een boottocht over de Daintree River boeken. Hier heb ik geen geld voor (over), dus ik wilde met de auto naar Cape Tribulation, een deel van het park dat wél toegankelijk is.
Toen ik er bijna was, bleek dat ik met een veerboot over de Daintree River moest. Geen probleem als je cash op zak hebt of in de bewoonde wereld bent waar pinautomaten je om de oren vliegen, wat dus beiden niet het geval was. Het vrouwtje bij de veerboot keek alsof ze nog nooit van een creditcard had gehoord, laat staan een ATM (pinautomaat). Uiteindelijk stuurde ze me naar Daintree, een dorpje (78 inwoners) 20km verderop. Hier aangekomen bleek dat hier alleen een café was, waar EFTPOS (vraag me niet waarom, maar zo noemen ze hier ‘pinnen’ in winkels) niet mogelijk was. Ik weer helemaal terug naar de veerboot, waar op ongeveer 500 meter afstand een restaurant bleek te zijn, waar wél EFTPOS beschikbaar was. Voor niks zo ver gereden, bedankt veerbootmevrouw!

Eenmaal aan de overkant van de rivier ben ik naar elke lookout en boardwalk (kleine wandeling over een houten plateau dat men door een bos aanlegt) gereden. De natuur in dit regenwoud is echt geweldig! Ik heb veel gekke vogeltjes en grote bomen gezien. En de grootste spin die ik ooit gezien heb, door wiens web ik bijna liep.
Ook ben ik een cassowary tegengekomen! Een wat? Een cassowary, een van de grootste vogels ter wereld. Het is een loopvogel die 2 meter kan worden en gevaarlijk zou kunnen zijn. Maar, toen er opeens zo’n beest voor me op het pad stond vond ik het toch meer een lief vogeltje, maar dan gigantisch (die ik gezien heb was denk ik 1,60m ofzo).

Na alle leuke wandelingen heb ik even gechilled op het strand bij Cape Tribulation. Zwemmen kan helaas niet, vanwege de box jellyfish, die overal in noord-Queensland zit rond deze tijd. Wanneer je gestoken wordt door deze kwal ga je dood (zie Seven Pounds ), dus dan maar niet de zee in.
Ik had eerst gepland om ergens in het park te gaan kamperen, maar dit werd me sterk afgeraden door wat locals, vanwege de mozzies (mosquitoes, muggen dus). Ik was wat dat betreft wel wat gewend, want er zitten overal echt ontiegelijk veel muggen, maar, toen de zon onder ging ben ik zo snel als ik kon de auto ingestapt en terug naar Cairns gereden, want de waarschuwingen waren echt geen grapje.

Na dit relaxte en vermakelijke dagje ben ik naar de camping gereden waar de Brabanders stonden. Toen ik hier aankwam was de receptie dicht, dus heb ik even gewacht op Rick en Erik. Tijdens het wachten kwam er een vrouwtje van de camping bijna schreeuwend op me af. Ik moest blijkbaar weg. Ik denk dat ik haar had afgeschrikt met mijn laptop, want Australiërs houden er duidelijk niet van als je in je auto of ergens op straat je laptop gebruikt (hackerangst?). Terwijl ik heel onschuldig aan het mijnenvegeren was
Maar oké, naast de camping bleek een hele mooie parkeerplaats waar ik de auto heb geparkeerd. Na de auto omgebouwd te hebben tot slaapkamer, leek het mij wel prima om daar één nachtje te slapen. Dat ene nachtje werden 5 nachten
Na een tijdje kwamen Rick en Erik en hebben ze me in hun auto de camping op gesmokkeld. Na wat biertjes heb ik heerlijk geslapen in de auto. En dat zonder waarschuwing van de politie!

Toen ik wakker werd (7 uur, zon in je gezicht, fijn!) heb ik gedoucht en een wasje gedraaid op de camping en ben ik naar de Atherton Tablelands gereden, 80km ten zuidwesten van Cairns. Dit gebied is behoorlijk uitgestrekt dus ik moest mij beperken tot de hoogtepunten: watervallen. Ik heb veel mooie watergevallen gezien en in een paar kon je ook zwemmen. Het was bloedheet dus dan is het ijskoude water heerlijk! Bij één waterval, de Milla Milla Falls, is blijkbaar ooit een Herbal Essences reclame opgenomen (jaja, interessant feitje). Dit was sowieso wel de mooiste waterval die ik die dag (ooit?) gezien heb.

Na de watervallen ben ik nog naar een meer (Lake Tinaroo) gereden, dat mooi zou zijn. Dat was het ook wel, maar niet heel bijzonder. Hier ben ik dus niet zo lang gebleven. Er was nog wel een unsealed road om het meer heen, langs een ‘fig tree’, die ik gereden heb. Zandweggetjes zijn altijd erg leuk om te rijden! Niet zozeer omdat het een klotewegdek is maar meer omdat de natuur er omheen echt heel erg mooi is, en je toch niet harder dan 40 km/h kan rijden, waardoor je de natuur ook daadwerkelijk ziet.
Na een tijdje was er een kort pad naar een vulkanische krater, die ik ook even ben gaan bekijken. De krater was gevuld met regenwater, dus het leek eigenlijk gewoon een meer. Maar toch leuk dat het een krater was

Daarna kwam ik bij de fig tree. Ik had er een paar uur eerder al een gezien, maar deze was echt nog een stuk groter. Een fig tree is een beetje een vage boom (zie foto’s). Een fig tree ontstaat doordat er uit een bestaande boom een andere boom groeit. Vreemd maar erg vet om te zien.

Nadat de auto vies genoeg was door het zandweggetje, ben ik met alleen een voorruit waar ik doorheen kon kijken weer naar Cairns gereden. Hier weer mijn parkeerplaatsje opgezocht en naar de camping gegaan. Daar hebben we een tijdje gepraat met een stelletje waarvan het mannelijke deel uit Zuid-Afrika kwam. Erg grappig, het Nederlands dat hij sprak. Hij had ook wel interesse in de auto, maar geen geld. Dus, mocht ik de auto echt niet kwijtraken dan kon ik ‘m voor een paar honderd dollar nog wel bij hem slijten.

De dag daarna, zaterdag, was ‘autoverkoopdag’. Helaas was alles dicht dus dat ging niet door. Ik moest namelijk uitzoeken hoe het allemaal geregeld moest worden met de registratie. De auto is geregistreerd in New South Wales, dus als ik ‘m in Queensland verkoop zou dat een heel gedoe zijn. In sommige staten kan je gewoon een brief opsturen met de gegevens van de nieuwe eigenaar en klaar. Maar, NSW heeft bedacht dat je dan persoonlijk langs moet komen. Niet echt handig aangezien dat 2000km hier vandaan is. Daarom ben ik maar gaan informeren bij het bedrijf waar we de auto gekocht hebben, Travellers Auto Barn, die ook een vestiging heeft in Cairns. Maar die was dicht. Dus heb ik die dag eigenlijk weinig kunnen doen en vooral genoten van de zon (bij de lagoon, want ook hier hebben ze een aangelegd strand met meertje!).

Zondag was natuurlijk ook alles dicht (behalve toeristenwinkeltjes die niemand open wil hebben). Daarom maar weer eens een bezoekje gebracht aan de bioscoop Daarna heb ik nog wat geïnternet en toen maar vroeg mijn parkeerplaats opgezocht.

Maandag was dan uiteindelijk de echte ‘autoverkoopdag’, en dat ging ook meteen behoorlijk goed! Ik heb die dag erg veel gedaan. Eerst moest ik uitzoeken hoe het nou moest met die registratie. Gelukkig kon Travellers Auto Barn dit allemaal voor mij regelen, dus daar hoef ik niet meer naar om te kijken.
Daarna was het tijd om de auto schoon te maken, want dat was wel nodig na 5 maanden. Eerst een bezoekje gebracht aan de wasstraat. Altijd spannend natuurlijk, ‘zou de auto lekken?’ ‘heb ik de antenne wel ingeschoven?’. Gelukkig ging dat goed en zag de auto er weer als nieuw uit. Het schoonmaken van de binnenkant was - zonder stofzuiger, maar met stoffer en blik - een grotere klus, maar het resultaat mocht er wezen

Daarna een mooie advertentie gephotoshopt en deze op zoveel mogelijk plekken (vooral hostels) opgehangen. Zoals mij al verteld was bij Travellers Auto Barn, zou ik schrikken van de hoeveelheden auto’s die te koop aangeboden werden. En inderdaad, op elk mededelingenbord hingen minstens 30 auto’s. En allemaal voor een véél lagere prijs dan dat ik de auto wilde aanbieden

Toch maar netjes overal mijn advertentie opgehangen met de vraagprijs van $2200. Toen ik hiermee klaar was en eindelijk even wilde uitrusten, belde er een Fransman die interesse had in de auto. Ongeveer een halfuur nadat ik in zijn hostel de advertentie had opgehangen! Twintig minuten later inspecteerde hij (met zijn Chinese vriendin. Bah) de auto en wilde hij een stukje rijden. Hij liet mij de stad uit rijden want dat durfde hij niet. Later bleek ook waarom, want toen hij een stukje op een industrieterrein ging rijden, dacht hij dat de rem de koppeling was (maar hee, die heb ik toch helemaal niet, automaat) en blijkbaar was hij gewend de koppeling erg vaak in te trappen. Wist hij wel meteen dat de remmen goed werkten. Bochten snapte hij ook nog niet helemaal met het stuur aan de verkeerde kant, dus ik heb het maar weer snel overgenomen.
Hij was erg tevreden en wilde de auto kopen, nadat deze een ‘safety certificate‘ had. Dit is een certificaat dat nodig is als je een auto in Queensland wilt registreren.

De volgende ochtend zijn we meteen naar een garage gereden om de auto te laten ‘keuren’. Volgens de garage bleek er het een en ander te zijn dat gerepareerd moest worden als de auto in QLD geregistreerd zou worden. Allemaal kleinigheden, waar ik zelf nog nooit iets van gemerkt had, en waarmee de auto waarschijnlijk ook nog jaren mee door kan rijden. Maarja, als het niet gefixt wordt kan de auto niet geregistreerd worden en heeft de koper dus weinig aan de auto. Dus moest er eerst het een en ander, voor $500, gerepareerd worden. Er zat niks anders op dan de vraagprijs, die al laag was, met $500 te verlagen, zodat de Fransman de nodige reparaties kon laten uitvoeren.

Uiteindelijk heb ik de auto dus voor $1700 verkocht. Een stuk minder dan ik gehoopt had, maar toch nog een redelijk bedrag, aangezien vergelijkbare auto’s voor nóg minder werden aangeboden. Wel weer jammer is dat de nieuwe koper de auto in Sydney waarschijnlijk voor minstens $2500 kan verkopen, aangezien iedereen een auto in Sydney wil, en iedereen er in Cairns weer vanaf wil. Maar oké, ik heb nu (na het bedrag doormidden gehakt te hebben) toch wel weer even wat geld om vooruit te kunnen

Meteen na het inchecken in een hostel (lang geleden dat ik met mijn backpack heb gesjouwd, wat een gewicht!) heb ik mijn skydive geboekt! De volgende ochtend om 8 uur werd ik opgehaald en reden we naar Innisfail, 90 km ten zuiden van Cairns. Omdat het een beetje regenachtig was (heel fijn, weken geen druppel regen gehad) was het nog maar de vraag of het door kon gaan die dag. Gelukkig hield het snel op met regenen en stapte ik na een korte uitleg het vliegtuigje in. Na tien minuten was het vliegtuig op de goede hoogte, 14 000 voet (4,2 km), en moest ik op het randje gaan zitten. Eigenlijk over het randje heen, want er zat een dude aan me vast die op het randje zat, ik hing dus aan hem.
Hij duwde zich het vliegtuigje uit en daar gingen we: een vrije val van 60 seconden, zo geweldig! Echt waah! Gelukkig waren de wolken zo goed als weg zodat ik ook nog wat zag Daarna nog een paar minuten aan een parachute naar beneden, wat ook erg vet was.
Echt, als je de kans krijgt, ga skydiven, echt geweldig! Tijd om bang te zijn heb je niet, want voor je het weet is het voorbij. En wil je nog een keer.

Na de skydive kregen we een leuk certificaat en gingen we weer terug naar Cairns, waar ik toen zo snel mogelijk een ticket naar Perth heb geboekt, waar ik morgenavond heen vlieg. Perth ligt in het zuidwesten van Australië, dus helemaal aan de andere kant (3500 km vliegen). Ook vlieg ik weer door wat tijdzones heen. In Perth is het 2 uur eerder dan hier, nog maar 6 uur later dan in Nederland dus
Omdat het bijna Pasen is - wat hier vrij uitgebreid gevierd gaat worden volgens mij - en de schoolkindertjes dan een week vrij zijn, zijn wel opeens alle tickets twee keer zo duur helaas. Maar, anders had ik twee weken moeten wachten en die tijd heb ik niet! Ik blijf een paar dagen in en om Perth en ga dan waarschijnlijk met de trein naar Adelaide. Daarna ga ik nog even kijken in Melbourne en misschien Canberra (de hoofdstad van Australië, wat niemand weet, wat ook niet gek is omdat het vrij klein is en er niks te doen is) en ten slotte kom ik weer aan in Sydney en zit mijn reis er al weer op

Deze keer weer een aantal (niet zo veel) foto’s. Helaas niks van de skydive, omdat dat veel extra geld kostte. Dus, gewoon zelf een keer gaan skydiven

Wél heb ik foto’s van Cape Tribulation:
http://www.flickr.com/photos/kaz-thomas/sets/72157616530411414/

En van de Atherton Tablelands:
http://www.flickr.com/photos/kaz-thomas/sets/72157616440916573/

That’s all folks! En nogmaals heel erg bedankt voor alle reacties elke keer, vooral niet mee ophouden

Veel liefde en Happy Easter,

Kazzzzzzz

Twee weken geleden hadden Pim en ik een pakket geboekt met een 4WD-tour op Fraser Island en een zeiltrip rond de Whitsunday Islands. Eigenlijk wilden we meteen de dag erna naar Fraser, maar er zat een gratis hostelovernachting in Hervey Bay (waar te toen al waren) bij, en als Nederlanders moeten we die nacht natuurlijk wel gebruiken. We hadden sowieso eerst nog een nacht op de camping aan zee, waar we twee geweldige Brabanders ontmoet hebben. Met hun hebben we de hele avond op de camping gechilled en hebben we nog een poging tot uitgaan in Hervey Bay gedaan, helaas weer mislukt

Het hostel waar we de dag erna heengingen, was ook meteen het hostel dat de tour organiseerde (Fraser Roving).
’s Avonds was er een briefing en kregen we te horen wat er allemaal ging gebeuren. Er werden 3 groepen van 9 personen gevormd. Elke groep had een eigen auto ter beschikking. Onze groep bestond, behalve Pim en mij, uit 4 Zweden, 1 Deen, 2 Britten en een Ier.
Daarna werd verteld was ons te wachten stond en kregen we nog een lamme video van de government te zien over dat je geen afval mag laten liggen op Fraser, omdat je dan opgegeten wordt door een Dingo (wilde hond).
Na de briefing hebben we nog wat biertjes gedronken met de groep en zijn we redelijk vroeg naar bed gegaan (om 7.30 moesten we fris en fruitig buiten staan).
De volgende ochtend moesten we verzamelen bij de auto, een hele mooie roze (yeah) Toyota fourwheeldrive. We kregen nog wat instructies over hoe de auto te besturen, maar daar hadden wij niks aan, omdat je 21 moest zijn om te mogen rijden, helaas.
Daarna vertrokken we met de groep naar de supermarkt om drank en een beetje eten te kopen voor op het eiland. Toen de auto helemaal volgestouwd was en wij er eigenlijk niet meer in pasten, reden we naar de veerboot en vertrokken we naar het eiland.

We bleven 3 dagen en 2 nachten op Fraser, sliepen in tentjes en moesten verder zelf voor ons eten zorgen (met de groep dan wel). De eerste dag hebben we eerst een groot stuk door zand gereden en hebben we ergens aan het strand de tenten opgezet. Daarna zijn we doorgereden en gestopt bij een meer, Lake Wabby waar we een frisse duik hebben genomen. Toen was het al tijd voor avondeten. En bier. De eerste avond was BBQ-avond, erg lekker!
Tijdens het eten kwamen er wat Dingo’s kijken, die er eigenlijk best schattig uitzagen en ook niet veel deden.
Omdat het al zo vroeg donker was (6 uur) begonnen we ook vrij vroeg met drankspelletjes. Na een tijdje kwamen er nog wat mensen van andere groepen langs en werd het steeds gezelliger.
Toen we dachten dat het erg laat was, bleek het pas 11 uur te zijn, maar ging toch iedereen wegens dronkenheid maar naar bed. Wij sliepen in de tent bij Rodge, de Ier. Een hele aardige gast, maar man, wat kunnen Ieren irritant zijn! Behalve zijn onverstaanbaarheid vond hij het ook fijn om tijdens het slapen met zijn armen om zich heen te slaan, dus die nacht heb ik niet echt geslapen.

De volgende ochtend vertrokken we weer om half 8 en reden we over het strand naar The Maheno Shipwreck, en oud scheepswrak dat al jaren ligt te verroesten op het strand. Wel vet om te zien. Na de gebruikelijke foto’s (iedereen doet dat, ik dus ook) reden we door naar Indian Head. Onderweg hierheen reden we langs een creek met ijskoud water, waar we nog wel even lekker gezwommen hebben. Vanaf Indian Head (geen idee waarom het zo heet, het waren gewoon rotsen) hadden we een heel vet uitzicht over Fraser Island, en over de zee. Helaas heb ik toen mijn fototoestel in de auto laten liggen
Op de terugweg kwamen we een bordje tegen met ‘road closed’. Op de heenweg hadden waren we gewoon doorgereden, maar het was toch wel érg hobbelig dus dit keer namen we de ‘detour’. Hadden we niet moeten doen. Het stukje closed road was zo’n 50 meter. De detour zo’n 50 kilometer. Geen grap. Op de helft van de omleiding kwamen we op een stuk weg (lees: zand), waar we volgens onze kaart absoluut niet mochten rijden (dan zouden we de borg kwijtraken). Maar, als we terug zouden rijden (1,5 uur) dan moesten we over een stuk closed road, wat ook niet mag.
We zijn dus toch maar doorgereden, waarna we wel begrepen dat we daar niet mochten rijden. Na een paar minuten verloren we een buitenspiegel door een uitstekende boom. Toen zijn we maar heel voorzichtig doorgereden en was de dag om toen we op de kampeerplek kwamen. Nooit meer een detour voor ons! Gelukkig hoefden we nauwelijks iets voor de kapotte spiegel te betalen (3 dollar pp).

Na de fijne detour hebben we onze tent weer opgezet en hebben we gegeten. Omdat er nog veel te veel drank over was, leek het de Ier wel een goed idee glazen goon te gaan atten. Hij deed goon in 9 kopjes, waarna iedereen toch maar liever bier dronk, en Rodge alles achterover gegooid heeft. Na een halfuur was hij al helemáál niet meer te verstaan en na een uur vond hij het leuk om met zijn geslachtsdeel in het rond te zwaaien Erg fijn dat hij ook weer bij ons in de tent sliep.
Deze avond hebben we heel veel andere mensen ontmoet, want er stonden zo’n 20 andere groepen op de kampeerplek. Echt een leuke avond!

De volgende ochtend was iedereen veel te brak om iets te doen, wat goed uitkwam aangezien we toch naar Lake McKenzie (zie foto’s!) zouden gaan om hier te chillen (en uit te brakken dus).
Na een goede lunch moesten we weer terug naar de veerboot en was de trip alweer voorbij.
Dit was sowieso één van de hoogtepunten van mijn reis! We hadden echt een fantastische groep en Fraser is echt een mooi eiland.

Eenmaal terug in Hervey Bay hadden we nog een hostelovernachting en de volgende dag ben ik met Pim verder gereden naar Yeppoon. Hier waren we eigenlijk alleen om te overnachten, want we waren onderweg naar Airlie Beach, om vanaf hier te gaan zeilen langs de Whitsunday Islands.
De volgende dag kwamen we ’s middags aan in Airlie Beach en hebben we ons tentje opgezet op een camping iets buiten het centrum. Toen we net gegeten hadden kwam opeens de groen met paarse camper van de twee Brabanders de camping opgereden! Ze hadden ons blijkbaar zien rijden door Airlie, en waren ons gaan zoeken. Zelf stonden ze op een andere camping.
We hebben wat biertjes gedronken en zijn daarna met z’n vieren uitgegaan, wat erg gezellig was.
De volgende dag hebben we vooral uitgerust en Airlie Beach een beetje verkend. Het stadje stelt niet zo heel veel voor. In de hoofdstraat zijn wat winkels, hostels en cafés, en er is een lagoon (aangelegd strand). Waarom Airlie Beach Airlie Beach heet snap ik niet, want het ’strand’ (ik weet niet of je een baaitje met vies zand en prut zo mag noemen) was erg matig.
’s Avonds pasta gegeten met de Brabanders en de rest van de avond gekaart, met wat biertjes uiteraard.

De dag erna gingen we met de Habibi zeilen rond de Whitsunday Islands. Het was een tour van 2 halve dagen en één hele dag, met dus 2 overnachtingen, op de boot. De eerste halve dag hebben we niet veel gezeild, we voeren het grootste op de motor naar een plek waar we voor anker gingen.
Er werd voor ons gekookt, wat erg lekker was. ’s Avonds hebben we nog even op het dek gezeten en met wat mensen gepraat.
De volgende ochtend vroeg op, en richting Whitehaven Beach. Volgens sommigen het mooiste strand ter wereld.
Er valt nog te betwisten of het het mooiste strand ter wereld is (geen overhangende palmbomen!), maar het is wel écht een mooi strand! Zo wit dat het pijn doet aan je ogen. En we kamen kleine haaitjes tegen, wat ook best vet was.
Daarna voeren we verder en gingen we snorkelen (op het grootste koraalrif ter wereld, Great Barrier Reef). Dat was echt geweldig! We hebben hele mooie vissen en bijzonder koraal gezien. Na een tijdje op dezelfde plek gesnorkeld te hebben, voeren we verder naar een andere plek, waar vooral erg mooi koraal te zien was.
Toen was de dag alweer bijna om en was het etenstijd. Na het eten uiteraard nog wat biertjes gedronken en toen naar bed.

De volgende dag bestond eigenlijk alleen uit het terugzeilen naar Airlie Beach. Klinkt saai, maar, eindelijk echt zeilen! Dat was best spectaculair, want er stond veel wind en de golven waren erg hoog. Na een paar uur gezeild te hebben waren we weer terug in Airlie Beach en hebben we - na afscheid genomen te hebben van de groep - onze tent weer opgezet voor ons laatste nachtje Airlie Beach.

De ochtend erna ben ik vertrokken naar Townsville, 250 km ten noorden van Airlie Beach. Pim is weer naar het zuiden gegaan, omdat hij nog niet veel van de oostkust gezien heeft.

Townsville stelde echt niks voor. Er was een winkelstraat, maar het grootste deel van de winkels stond leeg. ’s Avonds was het nog veel erger, want toen werden de straten bevolkt door dronken dakloze schreeuwende Aboriginals. Niet bepaald gezellig. Na een nachtje op een camping ben ik vroeg vertrokken naar ‘Magnetic Island’, een eiland 8 km van Townsville vandaan. Het plan was om hier koala’s te spotten, maar dat is door de hitte niet echt gelukt. Ik zou dan namelijk een wandeltocht van 2 uur moeten doen, terwijl het strand er ook héél aantrekkelijk uit zag.
Verder was het eiland (dat voor een groot deel National Park is) erg mooi, maar na een paar uur had ik het wel weer gezien en ben ik met de ferry terug naar Townsville gegaan.
Op het eiland kwam ik twee meisjes tegen die ik kende van de Whitsundays, en zij zaten in een guesthouse in Townsville. Goedkoop en leuk, dus daar heb ik de nacht doorgebracht. Het was inderdaad wel één van de leukste slaapplekken die ik gehad heb! Het hostelletje werd gerund door een oud vrouwtje en er waren maar een stuk of 10 kamers. Ik sliep op een 3-persoons kamer, erg relaxed dus! En elke kamer had een tv en koelkast. Wat wil je nog meer? Ohja, goedkoopheid, en dat was er, want het kostte maar $24.

Gisterochtend ben ik vertrokken naar Mission Beach, om hier te gaan skydiven. Toen ik daar aankwam was de receptie van het hostel waar ik wilde overnachten dicht tot 4 uur, dus zou ik moeten wachten. Het dorpje zelf bleek een stuk kleiner dan ik verwacht had en er was eigenlijk ook niet echt iets te doen. Daarom ben ik maar meteen doorgereden naar Cairns, om hier dan binnenkort te gaan skydiven

Hoe mijn planning er verder uitziet weet ik niet helemaal, want die verandert dagelijks. De komende dagen ga ik in elk geval wat leuke dingen bekijken rond en in Cairns

Ik zou zeggen, geniet van de foto’s (en het mooie weer bij jullie, want ik hoorde dat de lente in aantocht is!) en tot de volgende keer maar weer

Kaz

Foto’s Fraser Island:
http://www.flickr.com/photos/kaz-thomas/sets/72157616240304214/

Foto’s Whitsunday Islands:
http://www.flickr.com/photos/kaz-thomas/sets/72157616150997709/

En een link naar alle sets met foto’s:
http://www.flickr.com/photos/kaz-thomas/sets/

Na mijn laatste blog vanuit Brisbane heb ik daar niet meer veel meer meegemaakt. Nog wat uitgeweest en veel genoten van de zon, die er nog steeds veel was, ondanks het regenseizoen. En naar Lamington National Park geweest. Dat was wel heel erg leuk! Lamington is een National Park ten zuiden van Brisbane, waar ik met Pim heengereden ben. Eerst hebben we een wandeling gedaan en daarna zijn we een plek gaan zoeken om de tent op te zetten. Uiteindelijk hebben we dat gedaan in een ander deel van het park (Green Mountains). Toen we aankwamen op het kampeerterrein liepen er allemaal kleine kangoeroes, echt vet! ’s Avonds hebben we een lekker stukje kangoeroebiefstuk gegeten (klinkt zielig, maar het is echt heel lekker!) en nog wat bij de tent gezeten. ’s Ochtends hupte weer overal schattige kangoeroetjes en daarna zijn we via een 30 km lang bochtenweggetje door de bergen naar huis gereden.

Na iets meer dan twee weken was Pim klaar met geld verdienen, en konden we eindelijk weer verder reizen. Thomas had helaas niet genoeg geld om mee te kunnen, en is weer meloenen gaan plukken in Chinchilla. Mijn geldvoorraad was ook zo goed als op, maar omdat we zouden gaan WWOOFen was dat niet echt een probleem.

Na wat mensen uit het grote wwoof-boek mailen, hadden we een adresje gevonden waar we terecht konden. Helaas werden we op maandag 9 maart (één dag voor we zouden vertrekken) gebeld dat het niet door kon gaan wegens ziekte. Meteen hebben we een nieuw adres gezocht, en een e-mail gestuurd naar ‘Tom Kendall & Zaia’. Niet veel later ontvingen we een e-mail terug. In het Nederlands, erg verrassend. Zaia, de vrouw des huizes, is in Nederland opgegroeid, en woont inmiddels al 20 jaar in Australië, vandaar.

De volgende middag (dinsdag 10 maart) zijn Pim en ik vertrokken richting het dorpje Kin Kin. We hadden geen idee waar het was, maar mijn lieve papa en mama hadden het navigatiesysteem opgestuurd waardoor het niet zo moeilijk te vinden was. Kin Kin ligt zo’n 150 km boven Brisbane, en is een dorpje met behalve een hotel/restaurant niks. Er was wel een winkel, maar die bleek failliet.
De boerderij van Tom en Zaia lag 3 km buiten dit dorpje en was te bereiken via een zandweggetje (inclusief bijbehorde gaten). Toen we aankwamen bij de farm overheerste het ‘waarzijnwenuweerbeland’-gevoel. Het huis had een verroest dak (dat later deze week vervangen was door Tom), de oprit was door de modder nog maar net begaanbaar en er stonden wat oude auto’s. Meteen kwamen er twee blaffende honden op ons af, waar Pim (met zijn angst voor honden) niet zo blij mee was. Gelukkig waren het kwispelende en vriendelijk uitziende honden en deden ze verder vrij weinig.

Toen we naar het huis liepen was Tom daar bezig met het aanmaken van een kachel: de warmwatervoorziening. Normaal zorgden zonnepanelen op het dak voor warm water, maar dat werkt dus niet als het bewolkt is, waardoor een kacheltje het werk over moet nemen.
Daarna liet Tom ons onze slaapplek zien: een tot slaapkamer omgebouwde bus! Echt heel erg tof! Als wc hadden we onze eigen ‘Nature-Loo’. Dat hield in: je behoefte valt in een emmer. De douche deelden we met het gezin. Ook deze was vrij primitief: buiten hing aan een paaltje een douchekop, met een tentje eromheen gebouwd. Als je onder de douche stond moest je iemand anders de temperatuur (als er warm water beschikbaar was) laten regelen, want dat kon je zelf niet doen omdat de kraan te ver weg zat. Erg primitief, maar dat maakte het ook wel weer een erg leuke ervaring!

Nadat we onze spullen van auto naar bus verplaatst hadden hebben we Zaia (de vrouw des huizes), de kinderen (Marlon (8), Tani (14), Storm (16) en Blaize (16)) en Andy (een andere wwoofer, die al maanden daar wwooft en inmiddels bij het meubilair hoort) ontmoet.
Hierna was het tijd voor een rondleiding. Op het land (hoe groot het is weet ik niet, want een groot deel is bos) stonden veel bananenbomen en andere fruitbomen. Daarnaast was er een grote tuin waar vanalles groeide (rockmelons, tomaten, sla, aarbeien, aardappelen etc.). Verder hadden ze een aantal koeien, twee geiten, kippen, een haan, cavia’s, twee vogels en dan dus de twee honden. Alles was zoveel mogelijk permaculture. Dit houdt een beetje in dat je zoveel mogelijk met de natuur werkt. Het regenwater komt bij alle planten, via gootjes. Bomen zijn zo geplant dat de zon er zo goed mogelijk op schijnt enzovoorts.

Na de rondleiding was het tijd voor het avondeten. We aten (net als de rest van de week) met het hele gezin. En vegetarisch, maar wel erg lekker. Daarna zijn we redelijk vroeg naar bed gegaan, want het ontbijt zou de volgende dag (net als bijna elke dag) om 6.40 (help!) geserveerd worden.

In het begin was het vroege opstaan erg moeilijk. Ook niet zo gek, na 3 maanden uitslapen. Gelukkig werden we van het ontbijt wel weer wat fitter. Bijna elke dag waren dat pancakes of iets anders warms. Na het ontbijt moesten we aan het werk op de boerderij. We hebben helaas niet veel met de dieren gewerkt, en hebben het grootste deel van de tijd besteed aan het wieden van onkruid, maar zelfs dat was erg leuk!
Meestal moesten we met kapmessen planten weghakken, gras harken, onkruid uit de grond trekken, poep zeven of nieuwe plantjes planten. Er was genoeg afwisseling, wat het werk een stuk leuker maakte. Verder werkten we elke dag maar tot de lunch (zo’n 4 tot 5 uur), waardoor we de hele middag de tijd hadden om andere dingen te doen.

Gelukkig hadden we de auto, waardoor we overal heen konden rijden. Dat was ook wel nodig, want in de buurt was eigenlijk niet veel. Niks eigenlijk.
Het dichtstbijzijnde dorpje met telefoonbereik was 18 km rijden. Daar zijn we wel regelmatig heengereden om even te kunnen internetten of een sms’je te kunnen sturen
Verder zijn we elke dag wel ergens heengereden.

De dagen samengevat:

Woensdag: Pim moest beginnen met het zeven van poep, want noten en ander gespuis moest eruit. We hebben er maar niet over nagedacht of het alleen dierenpoep was. Ik mocht met een kapmes planten weghakken, erg leuk om agressie kwijt te raken. Na een tijdje kwam Tom even melden dat er giftige kikkers tussen de planten konden zitten, die ik doormidden moest hakken als ik er ze zag. Uiteindelijk ben ik er 4 tegengekomen die die dag helaas gestorven zijn.
Na een tijdje werd - zoals voor elke maaltijd - ‘Coowee!’ geroepen door Zaia (veel makkelijker dan iedereen zoeken) en was het theetijd (zoals elke ochtend). Na de thee nog eventjes doorgewerkt en na de lunch naar dat dichtsbijzijnde dorpje (Pomona) gereden, om wat te internetten en onze ouders op de hoogte te stellen van onze verblijfplaats.
’s Avonds na het eten hebben we met Andy een film gekeken. Cosi, iets Australisch, en niet echt goed.

Donderdag: Het werk was vandaag een beetje hetzelfde als gisteren, maar vandaag heb ik wel de hele dag met Pim gewerkt, wat een stuk gezelliger was. Na de lunch (elke dag een warmte lunch trouwens) zijn we naar het dorpje Sippy Downs gereden. Sippy wat? Dat doet er niet toe, WANT, we hadden gehoord dat daar een Nederlandse bakkerij was met kroketten! Het klinkt wat triest, maar na bijna 4,5 maanden kroketloos hadden we toch echt wel even zin een een lekker Hollandse kroket.
De bakkerij (Dutchy’s Bakehouse) was nog open ook, en we hebben allebei twee heerlijke verse (eigengemaakte) kroketten naar binnen gewerkt.
Voldaan zijn we via een tourist drive teruggereden naar ‘huis’. ’s Avonds met het gezin Transporter 1 gekeken (die ik twee weken geleden ook al gezien had).

Vrijdag: Vandaag begonnen we met het onkruid weghalen op een ander stukje land. Weer met z’n tweeën dus dat was gezellig. Na een tijdje klonk de ‘coowee’ van Zaia. We vonden het wel wat vroeg voor de theeroep, maar zijn toch maar even gaan kijken. Het bleek dan ook niet voor de thee te zijn, maar er zat een slang boven de deur op een balk. Een night tiger. Blijkbaar een gevaarlijke slang, dus Zaia had de hulp van Tom nodig, die ‘m helfhaftig met een stok wegduwde en in een boom wat verderop zette. Wel tof om een slang te zien. Helaas heb ik geen tijd gehad een foto ervan te maken. Na een tijdje was het groene theetijd en daarna nog eventjes gewerkt. Na een tijdje zag Pim een slang zitten tussen het onkruid dat wij aan het weghakken waren. Meteen Tom erbij geroepen, en het bleek een python. Echt vet om die in het wild tegen te komen. Het was ook een behoorlijke (zo’n 2 meter). De slang bleef een tijdje zitten en gleed verder de bosjes in nadat Tom ‘m aanraakte. Na dit hoogtepunt hebben we vooral gewacht op de lunch.
Na de lunch zijn we naar Boreen Point gegaan, waar een groot meer was. Het was helaas te koud om te zwemmen, maar we hebben wel kunnen douchen bij een public shower. Altijd beter dan op de farm. ’s Avonds weer met z’n allen film gekeken en vroeg naar de bus gegaan. Toen we daar kwamen zag ik dat er een reuzachtige spin op het plafond boven mijn bed zat. Niet zo fijn. Uiteindelijk hebben we het beest naar buiten weten te krijgen (gewoon met de glas-erover-papiertje-ervoor-methode). Zodra we het papiertje van het glas haalden en de spin in de bosjes gooiden zijn we wel zo snel mogelijk weer de bus ingerend, want de spin zag er echt niet zo lief uit!

Zaterdag: uitslaapdag! Dit keer ontbeten we pas om - jawel -  7.10. Vandaag was iedereen vrij, wij dus ook. Eerst hebben we een stukje gefietst met de jongste zoon (Marlon), op veel te kleine bmx’jes. Daarna hebben we met hem een of ander Harry Potter spel gespeeld. Echt een belachelijk saai spel, maar Marlon was erg fanatiek dus dat was wel leuk. Toen we éindelijk klaar waren met het spel (wie weet in hemelsnaam het antwoord op vragen als ‘who wrote the music score from Harry Potter and the Chamber of Secrets?’?) hebben we met Marlon een film gekeken, The Road to El Dorado.
Toen lunch met (eindelijk!) brood. Geen normaal brood natuurlijk, maar glutenvrij enzo, maar toch lekker. Na de lunch zijn we naar Noosa gereden. Ik wist eigenlijk al dat daar weinig tot niks te doen was met regen, maarja. Er was inderdaad niks te doen dus na een bezoek aan de maccas (McDonald’s) weer naar huis gegaan, waar men Two Weeks Notice aan het kijken was. Wederom vroeg naar bed.

Zondag: Vandaag moest er wel gewoon gewerkt worden, maar toch ontbeten we erg laat (8 uur). Zondag is pancake-dag, dus pancakes. Eigenlijk aten we dat elke dag wel maar op pancake-dag waren ze van Hollandse grootte. Best lekker met een pudding van avocado er bovenop. Na het ontbijt moesten we weer op een ander stukje land gaan werken. Wel weer onkruid wieden, maar dit keer echt op onze knieën veel te kleine prutplantjes uit de grond trekken. Gelukkig kregen we wat hulp van Andy (de andere wwoofer) en zelfs van Marlon. Na de thee waren we van mening dat we al hard genoeg gewerkt hadden. Het was ook erg heet, dus nog even wat onkruid weggehaald en toen vooral niet veel gedaan. Zaia ging met Andy naar een body percussion workshop dus we lunchten met Tom.
Daarna zijn we naar Rainbow Beach gegaan. Tom vertelde dat we konden kiezen tussen een onverhare weg en een über onverharde weg. We hebben maar gekozen voor de eerste, met het oog op het heel houden van de auto. Uiteindelijk bleek het toch een behoorlijke kloteweg te zijn maar we zijn uiteindelijk aangekomen bij Rainbow Beach. Hier was gezwommen in zee en weer een frisse douche genomen.

Maandag: Het veel te vroeg opstaan ging vanaf vandaag wat beter. Vandaag moesten we het gras dat Blaize gisteren gemaaid had bij elkaar harken en rond de fruitbomen leggen (mulching). Dit was wel de leukste werkdag tot nu toe. Het was erg goed weer en we hadden veel te veel lol tijdens het werk. Vandaag ook wat foto’s gemaakt tijdens het werk. Toen we thee gingen drinken was er een nieuwe wwoofster gekomen, een Duits meisje, wel aardig. Na de thee bleken de geiten nog op stal te staan, dus die heb ik buitengezet. Dat was moeilijker dan het klinkt, want ze hadden al een tijd niks gegeten, dus onderweg naar de plek waar ze heen moesten bleven ze bij elk grassprietje staan om dat op te eten.
Toen lunch, en daarna weer naar zee gegaan. Dit keer Peregian Beach. Een rustig strandje. De mensen die er waren hadden een gemiddelde leeftijd van 70 denk ik, maar de golven waren hoog, en de zon scheen hard dus het was wel erg leuk.
Voor het avondeten met de nieuwe wwoofster (Johanna) en Marlon een spel gespeeld en toen een soort erwtensoep gegeten.

Dinsdag: de laatste wwoof-dag alweer. De week gaat veel te snel! We hoeften vandaag niet lang te werken, want we zijn naar een optreden van Zaia gegaan. Ze speelt marimba in een band en moest optreden op de University of the Sunshine Coast, in Sippy Downs. En wat was er ook alweer in Sippy Dows? Ja, kroket!
Het optreden van Zaia was leuk, vrolijke muziek. Ook waren er nog wat toespraken van studenten over studeren in Europa. En nog een of ander verhaal over ’shake a hand with someone you don’t know’, waarop er een verkondiger van het Christelijke geloof ons de hand kwam schudden en ons wilde vertellen over het geloof. Dit gulle aanbod hebben we maar afgeslaan. Na het optreden zijn we natuurlijk weer naar Dutchy’s Bakehouse gereden en hebben we behalve kroketten ook een oliebol gegeten, die we gratis kregen, altijd fijn
We zijn teruggereden via de kust en kwamen dus weer langs Noosa. Dit keer was het wél goed weer dus zijn we even naar het strand gegaan. Er bleek een surfwedstrijd, dus hier hebben we even naar gekeken. Helaas waren de golven lager dan die op het Wylerbergmeer, dus dat was een beetje een teleurstelling.

Woensdag: vertrekdag. We hebben echt een geweldige week achter de rug gehad. Als ik van te voren wist dat wwoofen zo leuk was, was ik er eerder mee begonnen. Misschien hadden we mazzel met het gezin waar we terecht kwamen, maar het was echt heel gezellig! Ook best primitief, maar dat maakte het wel leuk. Vandaag hebben we afscheid genomen en een verhaaltje in het gastenboek geschreven. Ook heeft Tom nog even een foto van ons gemaakt in de tuin, voor in het gastenboek. Na Tom en Zaia bedankt te hebben zijn we vertrokken. Als ik wat meer tijd had in Australië had ik langer willen blijven!

We zijn naar Hervey Bay gereden, het belangrijkste opstappunt naar Fraser Island. Hier zijn we gisteren dus aangekomen, en hebben we de tent op een camping aan zee neergezet. ’s Avonds wat biertjes gedronken (het wwoof-adres was alcoholvrij, dus er viel wat in te halen). Daarna wilden we uitgaan, en volgens de Lonely Planet was er één leuke uitgaansgelegenheid in Hervey Bay. Hier zijn we heengelopen, maar dit café bleek failliet. Verder was er ook echt niemand op straat en stond de helft van de gebouwen te koop. Een beetje jammer. Maar, we gaan zo snel mogelijk naar Fraser Island, dus niet zo’n ramp. Vandaag gaan we de tour boeken en dan hopelijk zaterdag (dan wordt het weer goed weer, vandaag is het een beetje regenachtig) naar Fraser!

En dan heb ik nog maar 6 weken. De tijd gaat echt heel snel hier. Aan de ene kant heb ik wel zin om weer lekker thuis te zijn, maar er staan nog veel leuke dingen op de planning, en ik hoop dat dat allemaal binnen de 6 weken gaat passen. Anders ga ik gewoon nog een keer terug

Dit keer wél weer nieuwe foto’s:

Lamington National Park:
http://www.flickr.com/photos/kaz-thomas/sets/72157615605154296/

WWOOF:
http://www.flickr.com/photos/kaz-thomas/sets/72157615508977981/

Ik hoorde dat de zon zich in Nederland ook weer liet zien. Ik ben ook wel benieuwd hoe het verder daar is dus laat maar wat weten!

Kaz

We zitten nu nog steeds in ons vertrouwde huisje op 68 Baynes Street. Ik ben de afgelopen tijd veel bezig geweest met het zoeken naar werk, wat helaas niet gelukt is.
Verder hebben we nog veel op het ’strand’ gelegen en gezwommen. Natuurlijk nog een paar keer naar de bioscoop om op de hoogte te blijven van nieuwe films, en we hebben twee keer gegolft! Dat was echt verrassend leuk. We hadden even opgezocht waar dat hier in de buurt kon, en de golfbaan was niet zo ver. Daar hebben we gewoon wat clubs gehuurd, alle drie een grote bucket met ballen gehaald en deze op de driving range weggeslagen. Ik had nog nooit gegolft (ja, met gym ooit 4 jaar geleden) en ik vond het echt heel erg leuk om te doen Pim deed het vaker in Nederland, dus hij kon ons een beetje uitleggen hoe je moest slaan. Het ging natuurlijk niet heel goed, maar ik was al wel erg trots op mijn 125 meter

Behalve dat heb ik vooral werk gezocht, maar blijkbaar zijn er meer werkzoekenden
Ik heb van alles geprobeerd: overal waar ik maar kan bedenken mijn CV inleveren, op alle advertenties in de krant/op internet reageren, langs uitzendbureaus, langs job clubs in hostels etc. Ik heb geen idee op hoeveel banen ik gereageerd heb, maar het liep allemaal op niks uit helaas.
Dus ik heb de afgelopen weken niet in een videotheek gewerkt, geen pizza’s bezorgd, geen eten uitgedeeld op een meisjeskostschool, geen koerierswerk gedaan, niet in een winkel gewerkt, niet bij de receptie van een bedrijf gewerkt, geen bloemen rondgebracht op Valentijnsdag, niet bij een tentoonstelling in de bibliotheek gewerkt, niet in de bioscoop gewerkt, geen vieze mensen gemasseerd in een massagekliniek, maar, gelukkig ook géén stroom verkocht bij mensen aan de deur.

Dat is het werk dat Thomas momenteel aan het doen is. Dit soort werk (sales/marketing) is er volop, en ze zoeken altijd nieuwe mensen. Wat Thomas moet doen, is de hele dag bij mensen aankloppen (bellen kennen ze hier niet echt) en groene stroom aansmeren. Dit werk had ik ook kunnen gaan doen, maar je krijgt betaald per sale ($25). Daarnaast is het echt klotewerk. Thomas heeft gemiddeld zo’n 1 of 2 sales per dag, wat neerkomt op $25 of $50 dollar. Dus een uurloon van maximaal zo’n $5,50 (€2,75) en daar heb ik écht geen zin in. Thomas heeft het volgens mij wel naar zijn zin op zijn werk, ook al vindt hij het werk zelf ook niet zo geweldig.
Vorige week snapte ik ook waarom hij dit werk is blijven doen, want, zijn geld is op. Hoe dat kan weet hij zelf ook nog niet helemaal, want 6 weken geleden had hij nog $3000 geleend. Zelf heb ik in de afgelopen 6 weken ongeveer $170 per week uitgegeven (inclusief huur), en ik had niet echt het idee dat Thomas met zijn geld aan het smijten was. Blijkbaar wel dus
Pim heeft ook werk, in een restaurant. Hij had het voordeel dat hij al veel ervaring had in de bediening, waardoor zo’n baantje gemakkelijk te krijgen is.

Omdat het zoeken naar werk niet werkt, heb ik een paar dagen geleden bedacht dat ik geen zin meer heb in Brisbane. Ik ben hier nu al zo lang, en behalve tevergeefs naar werk zoeken heb ik weinig gedaan. Ik wil weer leuke dingen doen en zien, en nieuwe mensen ontmoeten!
Eerst wilde ik begin maart vertrekken richting het noorden. Pim wilde ook graag mee, maar hij wil nog werken tot ongeveer 10 maart, zodat hij genoeg geld heeft om verder te reizen. Daarom ga ik rond 10 maart met hem weg uit Brisbane. Wat Thomas doet is nog steeds een beetje onduidelijk, omdat hij geldloos is. Ik ben iets zuiniger met mijn geld omgegaan, dus ik kan nog wel even vooruit, en, we gaan WWOOF-en en dat is gratis.

Eerst zullen Pim en ik naar Fraser Island gaan, en daarna gaan we WWOOF-en. WWOOF staat voor Willing Workers On Organic Farms, en dat is dus ook wat WWOOF-en inhoudt: vrijwillig werken op organische boerderijen. Als je naar zo’n farm gaat, werk je een paar uur (meestal 4 volgens mij) per dag, in ruil voor een slaapplek en eten. Het kost je dus niks, en het schijnt echt heel erg leuk te zijn om te doen (ik heb tot nu toe alleen maar positieve verhalen gehoord).
Pim en ik hebben een paar weken geleden een WWOOF-boek gekocht. Als je dit boek koopt, ben je meteen lid van de organisatie en kan je gaan WWOOF-en. Zo’n boek kan je in je eentje kopen voor $60, en als je het met twee personen koopt is het $70 (dus $35 pp). In het boek staan honderden farms waar je kan gaan WWOOF-en. Over elke farm staat een kort verhaaltje (wat voor bedrijf het is, waar het is, wat ze van je verwachten als je daar komt etc.).
Binnenkort gaan we even een leuk adresje uitzoeken en dan is het de bedoeling dat we een paar weken WWOOF-end doorbrengen.
Het lijkt me echt heel erg leuk om te kijken hoe het eraan toegaat op zo’n boerderij, en om ‘echte Australiërs’ te leren kennen (nu ontmoeten we vooral andere reizigers). Een ander groot voordeel is natuurlijk dat het geen geld kost, en dat komt voor mij erg handig uit

Tegelijkertijd met Fraser Island zullen we een trip naar de Whitsunday Islands boeken. Wanneer we hier heengaan weet ik niet, maar dat zien we dan wel weer. Vanaf maart heb ik dus weer genoeg te doen gelukkig. Misschien nog ergens een baantje zoeken, en anders gewoon veel WWOOF-en.
Als we de oostkust hebben gehad over een paar weken, gaan we als het goed is de auto (die gelukkig nog prima rijdt!) in Cairns verkopen. Ik wil graag naar het midden van het land (Alice Springs), en dit is een afstand die ik niet aandurf met de auto. Als er onderweg iets kapot gaat moeten we honderden kilometers gesleept worden, waar een a-relaxed prijskaartje aan hangt. Daarnaast is het wel fijn dat we weer wat extra geld hebben als we de auto verkopen.
Wat ik daarna doe weet ik niet, maar een logisch vervolg is Alice Springs > Adelaide > Melbourne > Canberra > Sydney > Beek.
Als ik vertrek uit Brisbane heb ik nog maar 2 maanden, en ben ik du al 4 maanden hier! De tijd gaat echt veel te snel. Gelukkig is 2 maanden nog wel genoeg om te zien wat ik wil zien. Ik heb af en toe ook wel weer zin om (eventjes) thuis te zijn. Zoals nu, met carnaval, wat ik toch wel heel erg mis!

Dat zijn dus tot nu toe de plannen, en ik heb er heel erg veel zin in Nog even 2,5 weken wachten en dan weer lekker verder reizen
Nu even geen foto’s, maar die gaan de volgende keer zeker wel weer komen!

Oh, en, we merken hier gelukkig niks van alle natuurrampen die in Australië gaande zijn. We zien wel op tv hoe erg het is met alle bosbranden rond Melbourne, en met de overstromingen in het noorden (en nu ook in het zuiden), maar hier is het eigenlijk erg rustig. Het weer is beter dan het hoort te zijn rond deze tijd van het jaar, want in januari en februari zou de meeste regen moeten vallen. We hebben wel af en toe een buitje, maar dat is het dan ook. Gelukkig geen sneeuw

En, bedankt voor alle reacties elke keer!

Alaaf,

Kaz

De reis verliep iets moeizamer dan verwacht, want toen we bijna in Brisbane waren raakte de motor van de wagen oververhit. We zijn meteen gestopt en hebben gewacht tot de motor afgekoeld was. Toen ik daarna de wagen weer startte, kwam er een gek geluid uit de motor, dus hebben we de Australische ANWB - de RACQ - gebeld. Een halfuurtje later kwam er een RACQ-mannetje. Hij zag meteen dat de waterpomp kapot was, waardoor we niet verder konden rijden.
We moesten gesleept worden, dus werd er een towtruck gebeld. Vervolgens zijn we met de towtruck mee naar een garage gereden en hebben we onze gegevens doorgegeven. Ze zouden ons later bellen over hoe en wat. Gelukkig zat de garage vlakbij een station, dus waren we vrij snel in Brisbane en in het hostel (Banana Bender), waar Quinten inmiddels al met het openbaar vervoer heengegaan was.
De volgende dag belde de garage met de mededeling dat behalve de waterpomp ook de timing belt vervangen moest worden, en dat het ons in totaal $700 zou kosten. Geen leuke mededeling dus.
Ik had het me allemaal iets anders voorgesteld, en had ook al bijna een trip naar Fraser Island geboekt. Omdat Quinten hier begin januari heen ging leek het me wel leuk mee te gaan. Dat ging dus helaas niet door, omdat we én armer waren én moesten wachten op de auto, die waarschijnlijk niet snel klaar zou zijn vanwege oud en nieuw. Achteraf is het allemaal niet zo’n ramp, en het is ook wel weer een ervaring om een keer mee te maken dat je auto gesleept wordt enzo. Jammer dat dat dan zoveel geld kost maar ach, er zijn ergere dingen.

Twee dagen later was het oudjaarsdag. We hadden allemaal wat champagne (geen echte natuurlijk, het was meer goon met prik - bubblegoon -, voor $7 :P) gekocht, maar alcohol in het hostel was niet toegestaan. Daarom hebben we dit heel gezellig met z’n allen opgedronken op de parkeerplaats bij het hostel. Rond half 12 gingen we naar South Bank, om vanaf daar het vuurwerk te bekijken. Dat viel helaas wat tegen, omdat er een boom voor stond. Het was ook niet echt de moeite waard geweest om ons naar een betere plek te verplaatsen, want het vuurwerk stelde weinig voor. Toen het vuurwerk afgelopen was, liepen we met z’n alleen (een redelijk grote groep, met behalve Nederlanders ook nog wat Esten en later een paar Duitsers) richting de stad. Hier zijn we naar een of andere Ierse pub gegaan waar het erg gezellig was. Maar volgens mij had niemand echt een oud en nieuw gevoel, en was het voor iedereen net als een gewone avond uit. Het was wel heel erg gezellig, maar heel anders dan oud en nieuw-gezellig.
De volgende ochtend werden we om 9 uur wakker door het geschreeuw van een kwade Kevin, een Nederlander die ook in het hostel zat. Hij en zijn reisgenoot Pim waren ’s ochtends uit bed gehaald door de eigenaar van het hostel, met de mededeling dat ze konden vertrekken. Zonder reden. Die reden zal er vast wel zijn, maar was niemand echt helemaal duidelijk.
Op 2 januari waren Kevin en Quinten jarig, en dat hebben we gevierd met drank en een etentje (eerste keer uit eten in Australië, jeej!). Daarna zijn we nog uitgeweest, dus het was een erg gezellige avond!
Een paar dagen later vertrokken er meerdere mensen van de groep, en uiteindelijk bleven we met z’n tweeën over, waardoor we naar het hostel zijn verhuisd waar Pim en Kevin heen waren gegaan (City Backpackers).

Toen we een paar dagen in City Backpackers zaten hadden Pim, Thomas en ik besloten dat we maar een appartement/kamer moesten gaan zoeken, omdat we een hostel te duur vonden. We zouden voorlopig toch Brisbane nog niet kunnen verlaten, omdat ons geld een beetje op begon te raken. Pim zou ook nog een tijdje in Brisbane blijven om wat geld te verdienen, dus zijn we met z’n drieën op zoek gegaan naar een kamer. We hadden al vrij snel via internet een goedkope kamer gevonden. De kamer was in een huis iets buiten het centrum (de suburb Woolloongabba) en het zou ons $95 per week kosten. Dit leek ons prima, dus we zijn er de volgende dag (9 januari) meteen ingetrokken, nadat we de wagen opgehaald hadden en $700 armer waren.
Het huis was vrij oud en versleten, en de kamer die we hadden was erg klein. Er konden net 3 matrassen in. Maar, we zouden een paar dagen later kunnen verhuizen naar een grotere kamer in hetzelfde huis. Er waren twee zitkamers, een vieze keuken, twee koelkasten (waarvan er één stuk was), twee badkamers (waarvan er een zo vies was dat hij niet te gebruiken was) en een wasmachine. Klinkt een beetje crappy, en dat was het ook, maar dat maakte ons niet echt veel uit :p Er woonden behalve ons nog iets van 7 andere mensen in het huis. Allemaal backpackers.
Volgens de landlady zouden we de auto gewoon voor het huis kunnen parkeren. We hadden wel een vergunning nodig maar dat zou zij allemaal regelen, dus dat was geen probleem. Na twee dagen hadden we een parkeerboete van 50 dollar. Fijn. Omdat een vergunning blijkbaar toch niet zo handig te regelen was, vertelde de landlady dat we konden verhuizen naar een ander huis dat van haar was, dichter bij het centrum. Bij dit huis zat een private parking dus dan zouden we geen last meer hebben van parkeerboetes. Op 13 januari zijn we daarom verhuisd naar het andere huis, waar we nu nog steeds zitten.
Dit huis is echt een stuk beter dan het vorige. Het is minder versleten, het stinkt er niet en we zitten nu in de buurt van wat winkels. En in de buurt van een restaurant waar ze ‘Traditional Dutch Poffertjes’ verkopen. Pim en ik hebben ze geprobeerd, maar in Nederland zijn te toch echt beter :p
We hebben nu vijf housemates. Drie Franse jongens, en twee Duitse meisjes, waarvan we er één al kenden via Quinten. Erg toevallig. De kamer die we nu hebben is een stuk groter, en de huisgenoten zijn ook erg relaxed. En ze ruimen hun zooi (meestal) op. Het is echt net een studentenhuis, dus heel erg leuk!

Sinds we een kamer hebben doen we niet zo heel veel meer. We proberen wel werk te zoeken (dat is ook de reden dat we in Brisbane blijven), maar al het werk is op dit moment bezet door Aziaten en scholieren. Volgende week moet men hier weer naar school, dus dan schijnt er wel weer werk te zijn gelukkig.
Omdat er na Brisbane allemaal leuke dingen aankomen (Fraser Island, Whitsundays, Great Barrier Reef), die allemaal geld kosten, moet ik sowieso werk zoeken (Thomas minder, want hij kreeg opeens 1500 euro van zijn ouders). Omdat we nog geen werk hebben, zullen we iets langer dan gepland in Brisbane blijven. Maar, dat is helemaal niet zo erg want het weer is goed, en South Bank (met het aangelegde strand) is erg dichtbij. Wat we nu dan ook vooral doen is op het strand liggen en chillen. En af en toe uitgaan natuurlijk.
Het uitgaan is hier erg leuk. We gaan meestal (altijd eigenlijk) naar de Down Under, een café/club in het centrum, waar veel collega backpackers van onze leeftijd zijn. In Fortitude Valley schijnt het uitgaan ook hip te zijn, maar dat is te ver om te lopen. En een taxi kunnen we niet betalen
Pim en ik zijn inmiddels ook al naar de kapper geweest. We hebben ons er wel eerst twee weken mentaal op moeten voorbereiden. Hoe leg je in hemelsnaam in het Engels aan een kapper uit hoe je haar moet?
Uiteindelijk was Pim zo dapper om als eerste zijn haar te laten knippen en twee dagen later ben ik gegaan. Het uitleggen was niet zo’n probleem, want er werd niet meer gevraagd dan “How much do you want me to cut off?”. Uiteindelijk ziet het er best oké uit gelukkig. En het was maar $20
We hebben nog wel een paar andere nuttige dingen gedaan. Als echte Nederlands móesten we natuurlijk de twee kapotte fietsen die bij het huis stonden repareren. Dat hebben we dan ook gedaan, dus nu kunnen we fietsen Wel is een helm verplicht, maar dat hebben we er wel voor over. Oh, en we hebben ook nog vier ventilators onder het huis vandaan gehaald (de meeste huizen zijn hier op palen gebouwd, zo ook ‘ons’ huis), schoongemaakt en gisteren naar onze kamer verplaatst. Het is toch wel erg fijn om niet in je eigen zweet wakker te worden :p
En we lopen regelmatig naar de videotheek en de bottle shop. Eigenlijk zijn we dus best actief.

We zullen nog een tijdje hier wonen (minimaal 4 weken nog), dus mocht je ons iets willen sturen dan kan dat naar:

68 Baynes Street
Highgate Hill 4101
Australia

Highgate Hill is de suburb waar we zitten.

Ik heb ook weer wat foto’s geupload:

Brisbane Pt. 2: klik
Huis 1: klik
Huis 2: klik

Ik vermaak me voorlopig nog prima hier. Ik hoop wel dat ik snel wat werk kan vinden want ik wil binnenkort ook wel weer verder kunnen reizen. We zorgen er in elk geval voor dat jullie nu eerder op de hoogte worden gehouden

Gegroet,

Kaz

Omdat ik een tijdje meloenen heb geplukt schreef Kaz onze vorige blog. Inmiddels ben ik (voorlopig) weer klaar met werken, dus kan ik ook weer blogs schrijven.
Meloenen plukken was een aparte ervaring. We kwamen maandag rond vijf uur ’s avonds aan. Een half uurtje later kwamen de werkers terug van het plukken. Een aantal van hen waren ook Nederlands, en zo kregen we onze eerste horrorverhalen over twaalf uur werken en twee uur slapen te horen. Doodsbang gingen we om acht uur naar bed.

Iedereen wordt ’s ochtends wakkergemaakt door Pete. Om half vier of vier uur, afhankelijk van welk veld we eerst doen. Een is namelijk om de hoek, maar de andere is een half uur rijden. Pete bereed tot enkele weken geleden de tractor, maar omdat hij een zware alcoholist is mag hij dat nu niet meer doen. Hij mag nu nog mensen wakker maken, en de camping schoonhouden. Het spreekt vanzelf dat er bijna iedere dag te veel of te weinig mensen wakker gemaakt worden, en dat de camping nooit echt schoon is. Gewoon genoeg mensen wakker maken moet niet zo moeilijk zijn, zou je denken, maar blijkbaar valt dat tegen. Het gebeurde bijna dagelijks dat de bus niet kon vertrekken omdat er niet genoeg mensen inzaten. Of dat mensen die al aangekleed waren, hadden ontbeten, lunch hadden gemaakt, koffie hadden gedronken, zich ingesmeerd hadden met zonnebrand etc. etc. weer terug moesten naar bed omdat we maar 18 mensen nodig hadden en Pete zich had vergist in de vrije dagen. Dan ben je even voor niks om half vier je bed uitgekomen.
De tractor werd nu bereden door Casey. Casey was oorspronkelijk Nederlands, zijn echte naam was Kees, maar hij was in 1955 naar Australië verhuisd. Hij had zijn eigen tanden eruit getrokken zodat hij geen geld meer kwijt was aan de tandarts, en net als Pete verkeerde hij vaker wel dan niet in het gezelschap van een blikje Tooheys New of Jim Bean Coke. Casey was naar eigen zeggen stinkend rijk, vier keer getrouwd geweest, en de vroegere gitarist van ABBA. Het werk deed hij ook niet voor het geld, dat had hij immers niet nodig, maar als vriendendienst voor Steve.

Als je dan gewoon op tijd wakker was gemaakt en op de bus mocht blijven, stond je meestal rond half vijf op het veld. Als we op het verre veld werkten ging er een rit van een half uur aan vooraf in de meest gammele, smerige bus die ik ooit gezien heb. In deze bus heb ik wel voor het eerst kangoeroes in het wild gezien.

Het werk zelf was behoorlijk saai. Er rijdt een grote tractor over het veld, met aan beide kanten twee lopende banden. Jij als meloenenplukker loopt achter een van de lopende banden. Alle rijpe meloenen die je op je pad tegenkomt leg je er op. En dat de hele dag. Op drukke dagen is het hard werken en ben je kapot aan het eind van de dag. Op rustige dagen heb je veel te veel tijd om met je buurman te praten over allerlei onzin, of om zelf na te denken over allerlei onzin. (Zal er ooit een werkende internetverbinding zijn op Mars??? Als archeologen over 100.000 jaar de ruines van onze beschaving opgraven, denken ze dan dat Shell, McDonalds en Woolworths onze Goden zijn omdat er overal tempels staan??? Als mensen het wiel niet hadden uitgevonden, waren ze dan wel op het idee van een voetbal gekomen???).

In het veld zijn we een aantal beesten tegengekomen die je liever niet tegenkomt: meerdere malen Redback Spiders, een blackbelly red adder (ofzo), en zelfs een King Brown. King Brown is de giftigste slang van Australië, en de op een na giftigste van de wereld. Als King Brown je bijt ben je binnen twintig minuten dood. Dat betekent dat er niet genoeg tijd is om je naar het ziekenhuis te brengen. Danny, een Italiaanse jongen, zag op zijn laatste dag een King Brown naast zijn voet liggen. Hij schrok zich natuurlijk dood. Dallas, een van de opzichters jaagde de slang toen weg door met meloenen te gooien. Iedereen zat Danny er daarna een beetje mee te plagen, maar hij vond het bepaald niet leuk. Hij zag lijkbleek. Volgens mij realiseerde hij zich prima dat zijn laatste dag meloenen plukken ook meteen zijn laatste dag op aarde had kunnen zijn.

Je staat om half vier op, er waren giftige beesten, en het werk is saai. Was het dan alleen maar kut? Nee. De mensen waren zonder uitzondering geweldig. Het was altijd gezellig na werk. Vooral op korte dagen. We hebben veel goede films kunnen kijken, en met een Canadees, Daniel, heb ik leuk kunnen jammen op de gitaar.

Ik sliep in een caravan met Mike. Mike is een Engelsman die 9 jaar in het leger heeft gezeten. Hij is op alle contintenten geweest, behalve Antarctica. Hij is van plan later in het jaar expeditie naar Antarctica te boeken. Gewoon met de boot er naar toe, tien minuten aan land, en dan weer weg. Dan kan hij zeggen dat hij op alle contintenten is geweest.
De dagen gingen voorbij tot 24 december, toen we eindelijk met de bus terug naar Brisbane mochten. Bijna iedereen ging die dag weg. Er heerste een algemeen gevoel van euforie in het kamp. ’s Ochtends moesten we nog even vier uurtjes werken, maar toen was het echt gedaan. Rond half 9 waren we klaar. Rond die tijd begon men ook met feest vieren en bier drinken. Dat hield eigenlijk de hele dag niet meer op. De hele busreis was een grote chaos. Ik heb achteraf best een beetje medelijden met de chauffeur. Toen we om acht uur ’s avonds eindelijk aankwamen in Brisbane checkte bijna iedereen in in hetzelfde hostel, en ging het feest gewoon door. Ik weet niet meer tot hoe laat het precies geduurd heeft, maar dat is misschien maar beter ook.

Hoewel ik bepaald niet uit eigen vrije wil meloenen ben gaan plukken, heb ik geen spijt dat ik het gedaan heb. Ik ben een hele ervaring rijker. Niemand kan ooit meer tegen me zeggen dat ik niet weet wat hard werken is. Ik heb me twee weken lang uitgesloofd omdat ik wist dat ik geen andere keus had. Dat ik zwaar in de shit zat als ik mijn werk niet goed genoeg deed, en Steve zou besluiten dat hij het zonder mij ook wel zou redden. Daarnaast heb ik veel mensen ontmoet. Ook altijd leuk. En toch vind ik het niet zo erg dat het afgelopen is.

Zo, dat waren Thomas’ belevenissen, maar ik heb in de weken dat hij gewerkt heeft natuurlijk niet stilgezeten (eigenlijk wel vooral maar ach). Dus mocht je al moe zijn van het lezen, helaas, hier nog een lap tekst:

De afgelopen weken (sinds mijn vorige blog) heb ik vooral niks gedaan in Brisbane. Ik heb wel alle bezienswaardigheden even bekeken natuurlijk, maar verder was het een beetje op het strand liggen en wat internetten in de bibliotheek.

In het hostel waar ik in het begin zat, ben ik een paar dagen gebleven, waarna ik weer naar de camping (Newmarket Gardens Caravan Park) ben vertrokken. Daar kreeg ik een korting van 10 dollar per nacht, op voorwaarde dat ik de kampeerplaatsen en de barbecueplek vrij zou houden van afval. Zo’n 2 minuten werk per dag, hoogstens. En omdat er ook regelmatig personeel van de camping rondliep om wat schoon te maken lag er eigenlijk bijna nooit afval. Maar, wel mooi 10 dollar per dag uitgespaard.

Toen ik aankwam op de camping werd mij aangeraden naar een kerstbomenverkoper verderop in de straat te lopen, want hij had vaak nog wel mensen nodig zo vlak voor de kerst. Omdat ik toch niet zoveel te doen had, leek het me wel leuk wat te werken dus ik ben er dezelfde dag meteen nog heengegaan. En, Matt kon inderdaad nog wat hulp gebruiken.

Donderdag (18-12) om 6 uur de tent uit (wat niet zo’n probleem was, omdat ik elke dag wel rond die tijd wakker werd doordat de zon dan op de tent scheen waardoor de tent een soort broeikas was) en 10 minuutjes lopen richting ‘Real Christmas Trees‘. Hier stond al een vrachtwagen vol kerstbomen klaar (zo’n 250 denk ik). Deze moesten eerst uitgeladen worden. Vervolgens moest er een stuk van de onderkant afgezaagd worden en moesten we de kerstbomen meten en op de goede plek neerzetten (extra small, small, medium, large, extra large). We waren met ongeveer 7 mensen, waarvan de meesten locals waren die dit als vakantiewerk deden. Erg leuk om ook eens niet alleenmaar backpackers te praten! Het werk was erg zwaar (vooral ook door de temperatuur van 35 graden. Heel gek, kerstbomen als het zo heet is), maar ook heel leuk. Matt, de ‘baas’, was echt een chille gast. Je mocht pauze houden wanneer je zin had en je mocht ook je werktempo zelf bepalen.

Na ongeveer 4 uur waren we klaar met de kerstbomen uitladen en sorteren, en moest er nog wat opgeruimd worden. Uiteindelijk heb ik 5 uur gewerkt, voor 20 dollar per uur. Ik had het werk graag nog een keer gedaan, maar helaas was dit de laatste aanvoer.

Vorige week vrijdag (19-12) kwam Quinten ook aan in Brisbane. Hij zou eigenlijk met ons meerijden vanaf Byron Bay, maar omdat wij daar zo snel wegmoesten ging dat helaas niet door. Quinten zat in een hostel (Banana Benders), en daar ben ik vrijdagavond heengegaan. Eerst hebben we wat bijgepraat (met een pak goon erbij uiteraard), en toen kwamen er nog wat andere Nederlanders met wie we die avond uitgegaan zijn (zie foto’s). Het was echt heel leuk weer eens uit te gaan, want dat was een hele tijd geleden. Sowieso was ik nog niet uitgeweest in Brisbane, omdat dat een beetje lam is in je eentje. Op de camping zaten wel wat andere gezellige mensen, maar dat waren vooral stelletjes, die erg saai om 22u gingen slapen elke avond.
Na het uitgaan hebben Quinten en ik wonder boven wonder de weg richting het hostel (en ik de camping) gevonden. De route die we liepen kenden we totaal niet dus we hadden echt mazzel dat we toevallig de goede kant opliepen.

Zaterdag was ik brak en heb ik niet zo heel veel gedaan. De brakheid kwam voornamelijk door slaapgebrek. Toen ik terugkwam van het uitgaan was het namelijk al licht, en zodra de zon op de tent staat word ik wakker. Na ‘n uurtje slaap was dat.

Maandag (22-12) hadden Quinten en ik afgesproken een uitgebreide Brisbane sight-seeing te doen. In de Lonely Planet stond een route die ons wel leuk leek, dus die hebben we gevolgd.

Eigenlijk waren er niet heel veel bezienswaardigheden, maar we hebben zo’n 2,5 uur op de CityCat doorgebracht. In de zon, zonder zonnebrand, dus wel wat verband. Maar, het was wel een van de meest actieve dagen in Brisbane tot nu toe, en dat was ook wel weer een keer fijn.

In Banana Benders zaten veel leuke mensen, waarmee we (5 Nederlanders: Frank, Kevin, Pim, Quinten en Bart, 1 Est: André) afgesproken hadden op kerstavond naar Stradbroke Island (een eiland aan de kust) te gaan, daar te bbq’en en op het strand te slapen.
Eenmaal in de trein richting Cleveland (vanwaar we met een boot richting het eiland gingen) kwamen we erachter dat er flink wat onweer op komst zou zijn. Erg fijne timing. De afgelopen dagen was het bloedheet, geen wolkje aan de lucht, en net als we iets gepland hebben slaat het weer om. Maar, we bleven optimistisch en zijn vol goede moed het eiland opgegaan.

Eenmaal op het eiland moesten we nog een stukje met de bus. Zodra we uit de bus stapten merkten we al dat het behoorlijk waaide. Na een tijdje zagen we overal om ons heen zwarte wolken en bliksem. Op het eiland was het droog, maar we verwachtten dat het niet lang meer zou duren voordat de bui over ons heenkwam.
Gelukkig bleef het in elk geval droog tijdens het bbq’en met onze geïmproviseerde barbecue. Daarna gingen we het strand op, en eenmaal daar begon het te regenen. We zijn gaan schuilen bij een grote rots, maar werden alsnog nat. En lekgestoken door sandflies. Toen het een beetje droog werd zijn we zo snel mogelijk teruggegaan naar de plek waar we gebbq’d hadden, en zijn we voor het toiletgebouw gaan zitten. Ook hier werden we na een tijdje nat dus zijn we ín het toiletgebouw gaan zitten. Natuurlijk bij de dames, want daar is het tenminste schoon (in elk geval, schoner). Een beetje een gekke plek om kerstavond te vieren, maar daardoor ook wel tof.
Na een tijdje (en wat glazen goon) kwamen er bewakers die ons wegstuurden omdat ze het gebouw moesten afsluiten. Maar, ze wisten wel een ander toilergebouw waar we konden zitten, dus zijn we daarheen verhuisd. Hier hebben we nog een tijdje gezeten, en daarna zijn we op een grasveldje (het plan was het strand, maar dat bleek toch zeer a-relaxed) gaan slapen. Ik ben als een blok in slaap gevallen en werd de volgende ochtend met een enorme kater wakker. Gelukkig hebben we ’s nachts geen regen gehad.

We hadden bedacht om donderdag nog de hele dag op het eiland te blijven om te zwemmen en te chillen, maar, we hadden geen eten (al het brood hadden we al op) en iedereen was brak als een malle. We hebben daarom zo snel mogelijk de boot terug naar Cleveland genomen, en vervolgens de trein naar Brisbane.
Het was sowieso de meest vreemde kerstavond die ik ooit meegemaakt heb, maar het was wel echt heel erg gezellig, en een kerstavond die ik nooit zal vergeten.

Eenmaal terug op de camping zat Thomas daar al braaf te wachten. We hebben eerst flink wat bijgepraat (alhoewel ik geen reet heb gedaan de afgelopen weken valt er toch wel veel te vertellen. En, Thomas had wel behoorlijk wat meegemaakt) en zijn daarna richting Banana Benders gelopen, want we zouden weer met z’n allen gaan eten, uiteraard weer een barbecue.
Ook dit was erg gezellig en lekker (hmm, hamburgers), ondanks dat het wat ging regenen. Na het eten zijn Thomas en ik richting zijn hostel gegaan, want we konden Banana Benders niet in (no visitors allowed helaas). Bij Base mocht ik eigenlijk ook niet naar binnen, maar aangezien daar zoveel mensen zitten weten ze toch niet wie wel en wie niet in het hostel zit.

Die avond hebben we eigenlijk niet zo heel veel meer gedaan. We wilden wel uit (net als iedereen in het hostel volgens mij), maar dat kon niet omdat alles dicht was. Daardoor liep iedereen een beetje door het hostel van ‘tja, er is niks te doen’. Uiteindelijk hebben we op het balkon wat gedronken met nog wat andere lui, en zijn we daarna een film gaan kijken. Toen het half 4 was vond ik het een goed idee naar de camping te gaan (nog 5km lopen, bluh) en tegen de tijd dat ik daar aankwam was het licht.
Na een uur slaap opgestaan, gedoucht, ontbeten en de tent afgebroken.

Want, we zijn vrijdag samen met Quinten vertrokken naar Noosa (zo’n 130 km ten noorden van Brisbane).
Tweede Kerstdag is hier Boxing Day, waarop de meeste winkels gelukkig weer open zijn. Omdat Thomas en ik allebei nog post verwachtten in Brisbane, ben ik ’s ochtends meteen naar het postkantoor gegaan, maar dat bleek - als enige - wel dicht. Voor mij niet zo’n probleem want ik verwacht geen belangrijke post, maar Thomas moet zijn Tax File Number nog ophalen. Dit nummer moet hij doorgeven aan zijn ex-werk, anders kan hij het ingehouden bedrag (en ze houden best veel in) niet terugvragen. Maar, we hebben besloten morgen weer terug naar Brisbane te gaan om daar Oud en Nieuw te vieren, dus dat is niet zo’n probleem.

Ik heb inmiddels ook alweer (bijna) een inkomstenbron: ik ben weer wat begonnen met webdesign. In bibliotheken is gratis internet, en op mijn laptopje valt prima te werken. In Brisbane zit een Dutch school die ik benaderd heb. Ze hebben namelijk wel een website, maar die stelt niet zoveel voor. Daarom heb ik aangeboden een nieuwe website voor ze te ontwerpen, en daar reageerden ze enthousiast op. Ze nemen binnenkort (over een week of 2) contact met me op en dan kan ik aan de slag.

Inmiddels zitten we dan in Noosa. We hadden gehoord dat het er best leuk zou zijn, maar er is eigenlijk niet zoveel te doen behalve winkels kijken en op het strand liggen. Uitgaan is ook niet geweldig hier omdat alles om 12 uur ’s nachts dicht is. Wat ook wel nodig is, want er liggen dan al kotsende mensen op straat.
We zijn al wel weer een paar keer naar de bioscoop geweest. The Curious Case of Benjamin Button, Bedtime Stories en The Day the Earth Stood Still. De laatste hebben we gratis gezien omdat die na Bedtime Stories kwam, en we gewoon opnieuw de zaal in konden lopen zonder dat ze iets controleerden.
Ook slapen we nu goedkoop in een hostel. Alle campings zaten vol, dus we gingen sowieso naar een hostel. Maar, de kamer waar we liggen blijkt - op Piet na - leeg te zijn, en ze controleren niet. Dus, nu is alleen Quinten ingecheckt en delen we de $27 gewoon door 3 waardoor we voor $9 per nacht een fijn bed hebben.
Omdat we het in Noosa wel gezien hebben, en het ons niet geweldig lijkt om hier Oud en Nieuw te vieren, gaan we dat doen in Brisbane. Op South Bank schijnt het erg leuk te zijn, dus we vieren het waarschijnlijk daar.

We zullen jullie na dit lange verhaal weer even wat rust geven, dus alvast een gelukkig Nieuwjaar!

Thomas en Kaz

Oja, weer wat foto’s! Helaas niks van Chinchilla omdat een virus op een pc in een internetcafé het geheugenkaartje van Thomas gesloopt heeft

Brisbane: http://flickr.com/photos/kaz-thomas/sets/72157611806565452/
Uitgaan in Brisbane: http://flickr.com/photos/kaz-thomas/sets/72157611762641049/
Kerstavond op Stradbroke Island: http://flickr.com/photos/kaz-thomas/sets/72157611762391843/

Nadat we onze vorige blog hadden geplaatst, hadden we besloten toch maar iets langer in Byron Bay te blijven, omdat we toffe mensen hadden ontmoet en het er gewoon heel erg relaxed was. Omdat we het verblijf bij The Arts Factory moesten verlengen, gingen we eerst maar eens pinnen, en toen bleek dat Thomas nog maar 100 dollar uit de ATM kon halen. Blijkbaar was het geld dus iets sneller opgegaan dan verwacht, en was er nu nog 50 euro over.
Hierdoor konden we niet langer in Byron Bay blijven en zijn we donderdagochtend meteen vertrokken richting Brisbane (166 km ten noorden van Byron Bay), om werk te zoeken. Hier aangekomen hebben we onze tent op Newmarket Caravan Park - een camping 4km buiten het centrum, maar wel de dichtstbijzijnde - opgezet.

De volgende dag zijn we begonnen met het zoeken naar werk. Dat hield in dat we een halve dag door Brisbane hebben geslenterd en vervolgens naar een job agency gegaan zijn. Dit uitzendbureau was speciaal voor backpackers, en we hadden ook meteen werk: meloenen (rockmelons) plukken in Chinchilla. Het zou $16,50 per uur verdienen, en voor $140 per week hadden we accommodatie en eten. Dat klonk best goed (ondanks alle horrorverhalen over fruitplukken), dus dat hebben we maar gedaan.

Chinchilla - ook wel ‘The Melon Capital of Australia genoemd - ligt zo’n 300 km van Brisbane vandaan, en we konden dinsdag al beginnen. In het weekend hebben we nog wat rondgehuppeld door Brisbane, en hebben we nieuwe speakers in onze auto gezet. Wat ook echt wel nodig was. En we zijn (alweer) naar de bioscoop geweest. Ik heb inmiddels maar een ‘watch 10 movies get 1 free’-card aangeschaft.

Maandagochtend hebben we onze tent ingepakt en reden we vol goede moed naar Chinchilla. Toen we daar aankwamen, werden we richting het ‘kamp’ begeleid, waar we de komende weken zouden wonen. Dat kamp ligt 20 km buiten Chinchilla in de middle of nowhere. Zonder winkels. Zonder drinkwater. Op zich niks mis mee, want er was wel stroom en (sinds vorige week) internet. Douchen met water uit een vieze creek leek me dan wel wat minder fijn, maar ach, we zouden geld gaan verdienen.
Eenmaal op het kamp moesten we even wachten op onze collega’s die nog aan het plukken waren. Rond half 6 kwamen zij terug van het veld, en hebben we meteen kennisgemaakt met een paar Nederlanders die al 3 weken aan het plukken waren. Zij hebben ons ook een beetje rondgeleid en uitgelegd hoe alles in z’n werk gaat.
’s Avonds gingen we (iedereen in het kamp eigenlijk) rond half 9 naar bed, omdat we de volgende dag om 4 uur gewekt zouden worden.
Eenmaal gewekt, snel aangekleed, ontbijt gegeten, lunch gemaakt en in de bus gestapt, want het veld waar we dinsdag moesten plukken was nog zo’n 20 minuten rijden. De weg er naartoe was wel heel tof, want we hebben voor het eerst kangoeroes in het wild gezien! Wel vanuit een oude rotbus die met 100 over een zandweggetje vol gaten scheurde, maar toch

Het werk zelf is echt het saaiste werk dat ik ooit gedaan heb: de hele dag achter een tractor aanlopen, naar de grond kijkend tot je rijpe meloenen ziet, deze plukken en op een lopende band leggen. Het eerste halfuur was het nog wel een uitdaging om de goede meloenen te plukken maar daarna was het echt té geestdodend.
En dat zouden we dan de komende weken 12 uur per dag (oké, wel 1 dag per week vrij) moeten doen (Makro, ik mis je!). Dinsdag was wel een kort dagje (5,5 uur), want het tweede veld was te nat.
De volgende dag werden we weer om 4 uur gewekt, maar deze keer met de mededeling dat ‘the two Dutch guys’ vandaag een dag vrij hadden. Prima, kon ik me weer omdraaien en verder slapen. Thomas is uiteindelijk wel gaan werken omdat een collega zich niet goed voelde, en ik ben maar wat gaan internetten. Ik had al besloten dat ik geen zin had in dit soort werk, en aangezien ik nog genoeg geld had om het een tijdje uit te kunnen houden, was het ook niet eens nodig.

Gelukkig was ontslag nemen niet nodig want in de loop van de ochtend werd ik gebeld door de baas, dat ik onmiddellijk mijn spullen moest pakken en naar het veld moest komen om te werken. Toen ik zei dat ik even bezig was, en niet als slaaf behandeld wilde worden mocht ik - gelukkig - ophoepelen.
Omdat Thomas wel aan het werk was en ik nog wel even gedag wilde zeggen, heb ik me de hele dag vermaakt in Chinchilla. Er was een zwembad, en het was erg heet dus dat kwam mooi uit. ’s Avonds ben ik teruggereden naar het kamp, en heeft Thomas zijn spullen uit de wagen gehaald.
Vervolgens ben ik weer richting Brisbane gereden. Onderweg heb ik een nachtje in de auto geslapen (achterbank plat, genoeg ruimte) en donderdag was ik weer in Brisbane.

Thomas blijft als het goed is tot kerst in Chinchilla, en wordt dan in Brisbane afgezet. We blijven hier dus sowieso tot kerst, en ik denk ook wel tot nieuwjaar.
Qua accommodatie heeft Thomas het nu volgens mij beter dan ik. Ik slaap nu in een hostel, Brisbane Backpackers Resort, op een kamer waar de eerste nacht de airco vol in mijn gezicht blies, en de tweede nacht de airco niet meer werkte en er een dikke Duitser in mijn bed lag. Ze dacht dat dat bed vrij zou zijn. Erg fijn is dat. Gisterochtend was mijn kamer weer helemaal leeg, en ’s avonds kwamen er weer nieuwe mensen. Alleenmaar Duitsers. Net als in de rest van het hostel volgens mij. De Duitsers (7 meisjes en 1 jongen) op mijn kamer bleken heel aardig, en we zijn met z’n allen naar de bioscoop geweest. Daarna wilden we nog uit, maar blijkbaar gaat alles op zondag vroeg dicht (goh). Dus gingen we wat resten goon opdrinken op het balkon, totdat de bewaker kwam dat we moesten gaan slapen, helaas.

Verder vermaak ik me nu prima hier in Brisbane. Ik ben nog niet echt heel hard op zoek naar werk, want daar is het te warm voor. Gisteren heb ik een beetje door Brisbane gelopen, en wat geïnternet. Aan het einde van de dag ben ik nog twee meisjes tegengekomen, die we hebben leren kennen in Sydney (Gerjanne en Jennifer). Zij hadden hier nu een kantoorbaantje. Een beetje scannen en faxen. Zoiets lijkt me ook wel leuk eigenlijk. Vooral omdat het evenveel verdient als het meloenplukken.

Nu zit ik in de State Library of Queensland, waar het lekker koel is, en waar internet gratis en traag is. Tot nu toe vind ik Brisbane een leukere stad dan Sydney: het is hier allemaal wat relaxter en minder chaotisch. En als je de Brisbane River oversteekt, ben je ook echt meteen uit de drukte van de stad en kan je lekker in het park (South Bank) zitten, of op het strand (aangelegd) liggen.
In Brisbane zelf is echt alles in kerstsfeer. Overal kerstbomen, kerstmannen en kerstmuziek. Het blijft vreemd, ‘Jingle Bells’ horen als het 36 graden is. Verder zijn er heel veel leuke winkels.

Morgen ga ik denk ik wat toeristische dingen in de omgeving bezoeken, en daarna misschien rustig op zoek naar werk.
Ook verhuis ik morgen van het hostel weer naar de camping. We betaalden naar met z’n tweeën $28 per nacht, en in m’n eentje zou ik $26 moeten betalen. Dan ben ik dus ineens bijna 2x zoveel geld kwijt, en zou ik beter in dit hostel ($25) kunnen blijven zitten. Maar, ik heb de camping even gecontact en nu heb ik het zo geregeld dat ik de tent neer mag zetten voor $16 per nacht Wat daar tegenoverstaat weet ik nog niet

Ik zal binnenkort even informeren of Thomas daar een keer tijd heeft voor een blog, want ik ben zelf ook wel benieuwd hoe hij er na een week werken aan toe is.
Foto’s komen morgen. Of overmorgen. Want die staan op mijn camera, en die heb ik nu niet bij me.
Ik ben ook wel erg benieuwd hoe het in Nederland is (dat het koud is weet ik al) en wat er daar allemaal gebeurt, dus mocht je je vervelen, je kan me altijd mailen (of Thomas, maar de kans dat hij binnen 2 weken iets beantwoord is vrij klein).

See ya!

Kaz

Door het goede weer is het er helaas niet echt eerder van gekomen een blog te schrijven, maar hier is dan weer wat nieuw leesvoer. Nee oké, we hebben niet alleen goed weer gehad helaas, maar nu is het weer lekker 30 graden.
De wagen (’auto’ doet onze Camry tekort) rijdt nog steeds prima. Gelukkig geen problemen mee gehad, en ik hoop ook niet dat die gaan komen. Ook het links rijden levert geen problemen op. In het begin was ik hier nog wel een beetje bang voor, vooral omdat het verkeer in Sydney echt een grote chaos is, maar uiteindelijk valt het heel erg mee. Ik heb nog wel twee keer de ruitenwisser aangezet in plaats van het knipperlicht, maar verder ging het eigenlijk meteen wel goed. Het is buiten Sydney ook nog nergens druk op de weg geweest, waardoor het rijden echt heel relaxed is, en eigenlijk makkelijker dan in Nederland. Ook hebben we geen kaart nodig, omdat we toch elke keer de Pacific Highway moeten hebben.

In Port Macquarie zijn we twee nachten gebleven, wat eigenlijk ook wel genoeg was omdat er verder niet zo ontzettend veel te doen was. Na Port Macquarie zijn we doorgereden naar Coffs Harbour. Op zoek naar een camping kwamen we opeens een ‘tiny Dutch village’ tegen, een soort Madurodam dus. Hier hebben we ook even gekeken, onder het genot van Nederlandstalige muziek. Ook zaten hier 2 hippe papegaaien, die ons probeerden na te praten.
In Coffs Harbour hebben we verder niet zoveel gedaan, want we waren moe.

De volgende dag zijn we verder gegaan naar Byron Bay (weer een stukje noordelijker) waar we nu nog steeds zijn. Byron Bay is een vrij klein en toeristisch dorpje, maar door de kleinheid erg gezellig.
De zomervakantie is hier vorige week begonnen, dus zit het hele dorp vol met ’schoolies’ die in Byron Bay hun examenreis houden. Hierdoor hadden Annemarie en Petra (die we in Sydney hebben leren kennen, en die ook in Byron Bay waren vorige week) geen slaapplek. Uiteindelijk hebben ze een tent gekocht en zijn we met z’n allen naar een camping iets buiten Byron Bay gereden. Toen de tent eenmaal stond ging het regenen, en het bleef helaas regenen tot donderdag. Erg jammer wel, want met regen is er in Byron Bay vrij weinig te doen, en de camping was ook niet echt spectaculair. Er waren gelukkig wel wat droge momenten waarop we gezellig hebben gedronken op het strand.

Na twee dagen zijn we verhuisd naar The Arts Factory, waar ons tentje nu nog steeds staat. Deze camping/hostel/bar/restaurant/bioscoop ligt op loopafstand van het centrum en het is er echt zeer relaxed. Er zitten alleen maar backpackers (in tegenstelling tot de vorige camping), en er wordt veel georganiseerd. Yoga, massagelessen, didgeridoo maken, optredens, bushwalks, tafeltennistoernooi (waar Thomas nu mee bezig is) etc. Ook is men hier niet echt zuinig met wiet, geïmporteerd uit Nimbin.

Nimbin is een klein dorpje (400 inwoners) 100km hier vandaan, waar wiet gedoogd wordt. Er worden vanuit hier veel trips georganiseerd naar Nimbin, maar wij zijn uiteraard met onze bolide naar Nimbin gereden. Het is echt een heel apart dorp. Er is een hoofdstraat met hieraan een paar winkeltjes en op straat een paar dealers, die aan iedereen wiet proberen te verkopen. Wanneer je dan wiet koopt (wat wij natúúrlijk niet hebben gedaan, kom nou), loop je een stukje mee door een vaag café naar een schuurtje alwaar de wiet zo onopvallend mogelijk overhandigd wordt. Verder blowde iedereen er gewoon op straat, maar het dealen moest blijkbaar wel stiekem.

Verder zijn we nog naar het meest oostelijke punt van Australië gelopen (niet zo ver, want dat is aan de rand van Byron), waar ook de most powerful vuurtoren van Australië staat. Terwijl we hier heen liepen (door een bos dat ze tropisch regenwoud noemden), kwamen we veel bush-turkeys tegen, en een hele grote hagedis. Hagedissen lopen hier op de camping ook veel rond, maar de hagedis die we tegenkwamen in het bos was echt enorm. Helaas hebben we hier geen fatsoenlijke foto van omdat ie al wegliep voor we ons fototoestel konden pakken.

Gisteren hebben we op zee gekayakt. De bedoeling was dat we walvissen, dolfijnen en zeeschildpadden zouden zien, maar uiteindelijk zagen we alleen een (wel heel erg grote!) zeeschildpad. Het was in ieder geval wel de moeite waard, want het kayakken zelf was ook erg leuk, én we kregen gratis koekjes.

Omdat het erg heet is, hebben we de rest van de tijd eigenlijk vooral gechilled op het strand, in het dorp of op de camping. We probeerden bruin te worden, maar we zijn nu rood. Ach ja, is het in elk geval te zien dat het hier niet vriest. We zijn ook nog een paar keer naar de bioscoop geweest. Inmiddels misschien wat té vaak, maar ik kan niet echt zonder films helaas. Nu hebben we alle films die draaien gezien, dus kunnen we weer wat geld uitsparen.

We blijven hier tot donderdag, en dan rijden we door richting Surfers Paradise. Dit schijnt een beetje het Salou van Australië te zijn dus ik weet niet of we hier blijven. Als we er blijven, dan niet lang. Daarna gaan we door naar Brisbane. Ook moeten we binnenkort werk gaan zoeken, dus misschien wordt dat wel daar, als we iets fatsoenlijks kunnen vinden.

Deze keer niet zoveel foto’s, maar wát we hebben is te vinden op:
http://www.flickr.com/photos/kaz-thomas/sets/72157610635850682/

We houden jullie op de hoogte!

Kaz

Zie hier, Thomas en Livia op de didgeridoo:

Wel hebben we intussen een auto. Het heeft even geduurd, maar het is een vet coole Toyota Camry stationwagon. Het is de coolste auto die ik ooit heb gezien. Sorry papa, maar echt waar. Hij heeft een hele nieuwe radio waar je een mp3-speler op aan kan sluiten, en zelfs airco! Arco (alle ramen continu open) was ook prima geweest, maar airco geeft wel een extra hippe factor aan de toch al hippe auto.

Zaterdag hadden we met een aantal mensen afgesproken om te barbequeën aan Coogee Beach. Helaas ging het regenen. Gelukkig logeerden Annemarie en Petra bij een Nederlander, die de hele wereld al had gezien, en nu al heel lang in Australië woonde. We mochten bij hem thuis eten, en dat was heel leuk. Hij heette Theo, en hij is heel aardig.

We zouden eigenlijk vorige week zaterdag de auto al krijgen, maar dat werd uiteindelijk pas dinsdag. Helaas moesten we wel maandag uitchecken, dus dat was een beetje jammer. Uiteindelijk bleek het geen probleem. We konden onze bagage kwijt op de kamer van een aantal van onze homies uit Wales, en we konden slapen op de bank van de TV-kamer van het hostel. Dat ging opzich prima, behalve dat midden in de nacht allemaal dronken mensen ons wakker kwamen maken. We hebben die nacht niet echt goed geslapen, maar wel dertig dollar per persoon uitgespaard.

Melvin is er helaas stiekem tussenuit geknepen. Op maandagavond kregen we ineens een sms-je dat hij weg was en dat het hem speet. Dat is best kut, aangezien we onze auto hebben uitgezocht voor drie personen. Nu hebben we dus met twee personen een supergrote auto. Dat grapje heeft ons best veel geld gekost. Eigenlijk willen we er natuurlijk wel achteraan, maar we hebben geen idee waar Melvin nu uithangt. Australië is best groot.

Hierna hebben we een nacht in de auto geslapen. Toen hadden we echt een douche nodig, dus hebben we maar een nacht een hostel in Newcastle geboekt. Newcastle zijn we even doorgelopen, maar daar was niet zo veel te zien. Wel een boom vol met papagaaien en een hoge toren die The Giant Penis heet, maar die was dicht.

Toen zijn we doorgereden naar een national park ten noorden van Newcastle, Myall Lakes. Het was hier supermooi, en we hebben hier de eerste hippe beesten in het wild gezien. Een dingo, een best grote leguaan en een heleboel vogels. De dingo zagen we eerst aan voor de hond van de buren, en de leguaan was al weg voordat ik mijn camera kon pakken, dus van allebei helaas geen foto’s. We zijn hier ook getuige geweest van de mooiste zonsondergang ooit. Klik hier voor een foto.

De nacht daarna zijn we op een andere camping.in hetzelfde park gegaan, Violet Hill. Helaas was er niet echt een heuvel, en was hij ook niet paars, maar het was toch best mooi, We hebben een heleboel mooie foto’s van dit park.

Na twee nachten in the middle of nowhere zitten we nu weer in de beschaafde wereld, Port Macquarie om precies te zijn. Palmbomen, dertig graden en strand. We hebben gister ook de nieuwe James Bond gezien, want de bioscoop is heel goedkoop. Hij was best goed, alleen Casino Royale was iets beter. En ik weet nog steeds niet wat Quantum betekent. Of was Solace betekent.

We vermaken ons prima hier. Bedankt voor alle reacties, heel leuk om te lezen, alleen hebben we niet zo vaak internet.

Onze foto’s staan op http://www.flickr.com/photos/kaz-thomas/sets/72157609788957734/

Tot de volgende keer!