Na de vorige blog ben ik flink actief geweest, dus nu zit ik uitgeput (nou ja, overdrijven kan iedereen) mijn nieuwe blog te typen. De afgelopen weken waren echt geweldig! Ik heb een 4WD-tour op Fraser Island, het grootste zandeiland ter wereld gedaan, heb 2 nachten doorgebracht op een zeilboot, bij de Whitsunday Islands. Daarna ben ik doorgereden naar Townsville, van waaruit ik naar Magnetic Island geweest ben. Nu bevind ik mij alweer 350 km noordelijker: Cairns.
Ik ga maar gewoon bij het begin beginnen:

Twee weken geleden hadden Pim en ik een pakket geboekt met een 4WD-tour op Fraser Island en een zeiltrip rond de Whitsunday Islands. Eigenlijk wilden we meteen de dag erna naar Fraser, maar er zat een gratis hostelovernachting in Hervey Bay (waar te toen al waren) bij, en als Nederlanders moeten we die nacht natuurlijk wel gebruiken. We hadden sowieso eerst nog een nacht op de camping aan zee, waar we twee geweldige Brabanders ontmoet hebben. Met hun hebben we de hele avond op de camping gechilled en hebben we nog een poging tot uitgaan in Hervey Bay gedaan, helaas weer mislukt

Het hostel waar we de dag erna heengingen, was ook meteen het hostel dat de tour organiseerde (Fraser Roving).
’s Avonds was er een briefing en kregen we te horen wat er allemaal ging gebeuren. Er werden 3 groepen van 9 personen gevormd. Elke groep had een eigen auto ter beschikking. Onze groep bestond, behalve Pim en mij, uit 4 Zweden, 1 Deen, 2 Britten en een Ier.
Daarna werd verteld was ons te wachten stond en kregen we nog een lamme video van de government te zien over dat je geen afval mag laten liggen op Fraser, omdat je dan opgegeten wordt door een Dingo (wilde hond).
Na de briefing hebben we nog wat biertjes gedronken met de groep en zijn we redelijk vroeg naar bed gegaan (om 7.30 moesten we fris en fruitig buiten staan).
De volgende ochtend moesten we verzamelen bij de auto, een hele mooie roze (yeah) Toyota fourwheeldrive. We kregen nog wat instructies over hoe de auto te besturen, maar daar hadden wij niks aan, omdat je 21 moest zijn om te mogen rijden, helaas.
Daarna vertrokken we met de groep naar de supermarkt om drank en een beetje eten te kopen voor op het eiland. Toen de auto helemaal volgestouwd was en wij er eigenlijk niet meer in pasten, reden we naar de veerboot en vertrokken we naar het eiland.

We bleven 3 dagen en 2 nachten op Fraser, sliepen in tentjes en moesten verder zelf voor ons eten zorgen (met de groep dan wel). De eerste dag hebben we eerst een groot stuk door zand gereden en hebben we ergens aan het strand de tenten opgezet. Daarna zijn we doorgereden en gestopt bij een meer, Lake Wabby waar we een frisse duik hebben genomen. Toen was het al tijd voor avondeten. En bier. De eerste avond was BBQ-avond, erg lekker!
Tijdens het eten kwamen er wat Dingo’s kijken, die er eigenlijk best schattig uitzagen en ook niet veel deden.
Omdat het al zo vroeg donker was (6 uur) begonnen we ook vrij vroeg met drankspelletjes. Na een tijdje kwamen er nog wat mensen van andere groepen langs en werd het steeds gezelliger.
Toen we dachten dat het erg laat was, bleek het pas 11 uur te zijn, maar ging toch iedereen wegens dronkenheid maar naar bed. Wij sliepen in de tent bij Rodge, de Ier. Een hele aardige gast, maar man, wat kunnen Ieren irritant zijn! Behalve zijn onverstaanbaarheid vond hij het ook fijn om tijdens het slapen met zijn armen om zich heen te slaan, dus die nacht heb ik niet echt geslapen.

De volgende ochtend vertrokken we weer om half 8 en reden we over het strand naar The Maheno Shipwreck, en oud scheepswrak dat al jaren ligt te verroesten op het strand. Wel vet om te zien. Na de gebruikelijke foto’s (iedereen doet dat, ik dus ook) reden we door naar Indian Head. Onderweg hierheen reden we langs een creek met ijskoud water, waar we nog wel even lekker gezwommen hebben. Vanaf Indian Head (geen idee waarom het zo heet, het waren gewoon rotsen) hadden we een heel vet uitzicht over Fraser Island, en over de zee. Helaas heb ik toen mijn fototoestel in de auto laten liggen
Op de terugweg kwamen we een bordje tegen met ‘road closed’. Op de heenweg hadden waren we gewoon doorgereden, maar het was toch wel érg hobbelig dus dit keer namen we de ‘detour’. Hadden we niet moeten doen. Het stukje closed road was zo’n 50 meter. De detour zo’n 50 kilometer. Geen grap. Op de helft van de omleiding kwamen we op een stuk weg (lees: zand), waar we volgens onze kaart absoluut niet mochten rijden (dan zouden we de borg kwijtraken). Maar, als we terug zouden rijden (1,5 uur) dan moesten we over een stuk closed road, wat ook niet mag.
We zijn dus toch maar doorgereden, waarna we wel begrepen dat we daar niet mochten rijden. Na een paar minuten verloren we een buitenspiegel door een uitstekende boom. Toen zijn we maar heel voorzichtig doorgereden en was de dag om toen we op de kampeerplek kwamen. Nooit meer een detour voor ons! Gelukkig hoefden we nauwelijks iets voor de kapotte spiegel te betalen (3 dollar pp).

Na de fijne detour hebben we onze tent weer opgezet en hebben we gegeten. Omdat er nog veel te veel drank over was, leek het de Ier wel een goed idee glazen goon te gaan atten. Hij deed goon in 9 kopjes, waarna iedereen toch maar liever bier dronk, en Rodge alles achterover gegooid heeft. Na een halfuur was hij al helemáál niet meer te verstaan en na een uur vond hij het leuk om met zijn geslachtsdeel in het rond te zwaaien Erg fijn dat hij ook weer bij ons in de tent sliep.
Deze avond hebben we heel veel andere mensen ontmoet, want er stonden zo’n 20 andere groepen op de kampeerplek. Echt een leuke avond!

De volgende ochtend was iedereen veel te brak om iets te doen, wat goed uitkwam aangezien we toch naar Lake McKenzie (zie foto’s!) zouden gaan om hier te chillen (en uit te brakken dus).
Na een goede lunch moesten we weer terug naar de veerboot en was de trip alweer voorbij.
Dit was sowieso één van de hoogtepunten van mijn reis! We hadden echt een fantastische groep en Fraser is echt een mooi eiland.

Eenmaal terug in Hervey Bay hadden we nog een hostelovernachting en de volgende dag ben ik met Pim verder gereden naar Yeppoon. Hier waren we eigenlijk alleen om te overnachten, want we waren onderweg naar Airlie Beach, om vanaf hier te gaan zeilen langs de Whitsunday Islands.
De volgende dag kwamen we ’s middags aan in Airlie Beach en hebben we ons tentje opgezet op een camping iets buiten het centrum. Toen we net gegeten hadden kwam opeens de groen met paarse camper van de twee Brabanders de camping opgereden! Ze hadden ons blijkbaar zien rijden door Airlie, en waren ons gaan zoeken. Zelf stonden ze op een andere camping.
We hebben wat biertjes gedronken en zijn daarna met z’n vieren uitgegaan, wat erg gezellig was.
De volgende dag hebben we vooral uitgerust en Airlie Beach een beetje verkend. Het stadje stelt niet zo heel veel voor. In de hoofdstraat zijn wat winkels, hostels en cafés, en er is een lagoon (aangelegd strand). Waarom Airlie Beach Airlie Beach heet snap ik niet, want het ’strand’ (ik weet niet of je een baaitje met vies zand en prut zo mag noemen) was erg matig.
’s Avonds pasta gegeten met de Brabanders en de rest van de avond gekaart, met wat biertjes uiteraard.

De dag erna gingen we met de Habibi zeilen rond de Whitsunday Islands. Het was een tour van 2 halve dagen en één hele dag, met dus 2 overnachtingen, op de boot. De eerste halve dag hebben we niet veel gezeild, we voeren het grootste op de motor naar een plek waar we voor anker gingen.
Er werd voor ons gekookt, wat erg lekker was. ’s Avonds hebben we nog even op het dek gezeten en met wat mensen gepraat.
De volgende ochtend vroeg op, en richting Whitehaven Beach. Volgens sommigen het mooiste strand ter wereld.
Er valt nog te betwisten of het het mooiste strand ter wereld is (geen overhangende palmbomen!), maar het is wel écht een mooi strand! Zo wit dat het pijn doet aan je ogen. En we kamen kleine haaitjes tegen, wat ook best vet was.
Daarna voeren we verder en gingen we snorkelen (op het grootste koraalrif ter wereld, Great Barrier Reef). Dat was echt geweldig! We hebben hele mooie vissen en bijzonder koraal gezien. Na een tijdje op dezelfde plek gesnorkeld te hebben, voeren we verder naar een andere plek, waar vooral erg mooi koraal te zien was.
Toen was de dag alweer bijna om en was het etenstijd. Na het eten uiteraard nog wat biertjes gedronken en toen naar bed.

De volgende dag bestond eigenlijk alleen uit het terugzeilen naar Airlie Beach. Klinkt saai, maar, eindelijk echt zeilen! Dat was best spectaculair, want er stond veel wind en de golven waren erg hoog. Na een paar uur gezeild te hebben waren we weer terug in Airlie Beach en hebben we - na afscheid genomen te hebben van de groep - onze tent weer opgezet voor ons laatste nachtje Airlie Beach.

De ochtend erna ben ik vertrokken naar Townsville, 250 km ten noorden van Airlie Beach. Pim is weer naar het zuiden gegaan, omdat hij nog niet veel van de oostkust gezien heeft.

Townsville stelde echt niks voor. Er was een winkelstraat, maar het grootste deel van de winkels stond leeg. ’s Avonds was het nog veel erger, want toen werden de straten bevolkt door dronken dakloze schreeuwende Aboriginals. Niet bepaald gezellig. Na een nachtje op een camping ben ik vroeg vertrokken naar ‘Magnetic Island’, een eiland 8 km van Townsville vandaan. Het plan was om hier koala’s te spotten, maar dat is door de hitte niet echt gelukt. Ik zou dan namelijk een wandeltocht van 2 uur moeten doen, terwijl het strand er ook héél aantrekkelijk uit zag.
Verder was het eiland (dat voor een groot deel National Park is) erg mooi, maar na een paar uur had ik het wel weer gezien en ben ik met de ferry terug naar Townsville gegaan.
Op het eiland kwam ik twee meisjes tegen die ik kende van de Whitsundays, en zij zaten in een guesthouse in Townsville. Goedkoop en leuk, dus daar heb ik de nacht doorgebracht. Het was inderdaad wel één van de leukste slaapplekken die ik gehad heb! Het hostelletje werd gerund door een oud vrouwtje en er waren maar een stuk of 10 kamers. Ik sliep op een 3-persoons kamer, erg relaxed dus! En elke kamer had een tv en koelkast. Wat wil je nog meer? Ohja, goedkoopheid, en dat was er, want het kostte maar $24.

Gisterochtend ben ik vertrokken naar Mission Beach, om hier te gaan skydiven. Toen ik daar aankwam was de receptie van het hostel waar ik wilde overnachten dicht tot 4 uur, dus zou ik moeten wachten. Het dorpje zelf bleek een stuk kleiner dan ik verwacht had en er was eigenlijk ook niet echt iets te doen. Daarom ben ik maar meteen doorgereden naar Cairns, om hier dan binnenkort te gaan skydiven

Hoe mijn planning er verder uitziet weet ik niet helemaal, want die verandert dagelijks. De komende dagen ga ik in elk geval wat leuke dingen bekijken rond en in Cairns

Ik zou zeggen, geniet van de foto’s (en het mooie weer bij jullie, want ik hoorde dat de lente in aantocht is!) en tot de volgende keer maar weer

Kaz

Foto’s Fraser Island:
http://www.flickr.com/photos/kaz-thomas/sets/72157616240304214/

Foto’s Whitsunday Islands:
http://www.flickr.com/photos/kaz-thomas/sets/72157616150997709/

En een link naar alle sets met foto’s:
http://www.flickr.com/photos/kaz-thomas/sets/

Ben ik weer! Het heeft weer even geduurd, maar des te meer is er te vertellen.

Na mijn laatste blog vanuit Brisbane heb ik daar niet meer veel meer meegemaakt. Nog wat uitgeweest en veel genoten van de zon, die er nog steeds veel was, ondanks het regenseizoen. En naar Lamington National Park geweest. Dat was wel heel erg leuk! Lamington is een National Park ten zuiden van Brisbane, waar ik met Pim heengereden ben. Eerst hebben we een wandeling gedaan en daarna zijn we een plek gaan zoeken om de tent op te zetten. Uiteindelijk hebben we dat gedaan in een ander deel van het park (Green Mountains). Toen we aankwamen op het kampeerterrein liepen er allemaal kleine kangoeroes, echt vet! ’s Avonds hebben we een lekker stukje kangoeroebiefstuk gegeten (klinkt zielig, maar het is echt heel lekker!) en nog wat bij de tent gezeten. ’s Ochtends hupte weer overal schattige kangoeroetjes en daarna zijn we via een 30 km lang bochtenweggetje door de bergen naar huis gereden.

Na iets meer dan twee weken was Pim klaar met geld verdienen, en konden we eindelijk weer verder reizen. Thomas had helaas niet genoeg geld om mee te kunnen, en is weer meloenen gaan plukken in Chinchilla. Mijn geldvoorraad was ook zo goed als op, maar omdat we zouden gaan WWOOFen was dat niet echt een probleem.

Na wat mensen uit het grote wwoof-boek mailen, hadden we een adresje gevonden waar we terecht konden. Helaas werden we op maandag 9 maart (één dag voor we zouden vertrekken) gebeld dat het niet door kon gaan wegens ziekte. Meteen hebben we een nieuw adres gezocht, en een e-mail gestuurd naar ‘Tom Kendall & Zaia’. Niet veel later ontvingen we een e-mail terug. In het Nederlands, erg verrassend. Zaia, de vrouw des huizes, is in Nederland opgegroeid, en woont inmiddels al 20 jaar in Australië, vandaar.

De volgende middag (dinsdag 10 maart) zijn Pim en ik vertrokken richting het dorpje Kin Kin. We hadden geen idee waar het was, maar mijn lieve papa en mama hadden het navigatiesysteem opgestuurd waardoor het niet zo moeilijk te vinden was. Kin Kin ligt zo’n 150 km boven Brisbane, en is een dorpje met behalve een hotel/restaurant niks. Er was wel een winkel, maar die bleek failliet.
De boerderij van Tom en Zaia lag 3 km buiten dit dorpje en was te bereiken via een zandweggetje (inclusief bijbehorde gaten). Toen we aankwamen bij de farm overheerste het ‘waarzijnwenuweerbeland’-gevoel. Het huis had een verroest dak (dat later deze week vervangen was door Tom), de oprit was door de modder nog maar net begaanbaar en er stonden wat oude auto’s. Meteen kwamen er twee blaffende honden op ons af, waar Pim (met zijn angst voor honden) niet zo blij mee was. Gelukkig waren het kwispelende en vriendelijk uitziende honden en deden ze verder vrij weinig.

Toen we naar het huis liepen was Tom daar bezig met het aanmaken van een kachel: de warmwatervoorziening. Normaal zorgden zonnepanelen op het dak voor warm water, maar dat werkt dus niet als het bewolkt is, waardoor een kacheltje het werk over moet nemen.
Daarna liet Tom ons onze slaapplek zien: een tot slaapkamer omgebouwde bus! Echt heel erg tof! Als wc hadden we onze eigen ‘Nature-Loo’. Dat hield in: je behoefte valt in een emmer. De douche deelden we met het gezin. Ook deze was vrij primitief: buiten hing aan een paaltje een douchekop, met een tentje eromheen gebouwd. Als je onder de douche stond moest je iemand anders de temperatuur (als er warm water beschikbaar was) laten regelen, want dat kon je zelf niet doen omdat de kraan te ver weg zat. Erg primitief, maar dat maakte het ook wel weer een erg leuke ervaring!

Nadat we onze spullen van auto naar bus verplaatst hadden hebben we Zaia (de vrouw des huizes), de kinderen (Marlon (8), Tani (14), Storm (16) en Blaize (16)) en Andy (een andere wwoofer, die al maanden daar wwooft en inmiddels bij het meubilair hoort) ontmoet.
Hierna was het tijd voor een rondleiding. Op het land (hoe groot het is weet ik niet, want een groot deel is bos) stonden veel bananenbomen en andere fruitbomen. Daarnaast was er een grote tuin waar vanalles groeide (rockmelons, tomaten, sla, aarbeien, aardappelen etc.). Verder hadden ze een aantal koeien, twee geiten, kippen, een haan, cavia’s, twee vogels en dan dus de twee honden. Alles was zoveel mogelijk permaculture. Dit houdt een beetje in dat je zoveel mogelijk met de natuur werkt. Het regenwater komt bij alle planten, via gootjes. Bomen zijn zo geplant dat de zon er zo goed mogelijk op schijnt enzovoorts.

Na de rondleiding was het tijd voor het avondeten. We aten (net als de rest van de week) met het hele gezin. En vegetarisch, maar wel erg lekker. Daarna zijn we redelijk vroeg naar bed gegaan, want het ontbijt zou de volgende dag (net als bijna elke dag) om 6.40 (help!) geserveerd worden.

In het begin was het vroege opstaan erg moeilijk. Ook niet zo gek, na 3 maanden uitslapen. Gelukkig werden we van het ontbijt wel weer wat fitter. Bijna elke dag waren dat pancakes of iets anders warms. Na het ontbijt moesten we aan het werk op de boerderij. We hebben helaas niet veel met de dieren gewerkt, en hebben het grootste deel van de tijd besteed aan het wieden van onkruid, maar zelfs dat was erg leuk!
Meestal moesten we met kapmessen planten weghakken, gras harken, onkruid uit de grond trekken, poep zeven of nieuwe plantjes planten. Er was genoeg afwisseling, wat het werk een stuk leuker maakte. Verder werkten we elke dag maar tot de lunch (zo’n 4 tot 5 uur), waardoor we de hele middag de tijd hadden om andere dingen te doen.

Gelukkig hadden we de auto, waardoor we overal heen konden rijden. Dat was ook wel nodig, want in de buurt was eigenlijk niet veel. Niks eigenlijk.
Het dichtstbijzijnde dorpje met telefoonbereik was 18 km rijden. Daar zijn we wel regelmatig heengereden om even te kunnen internetten of een sms’je te kunnen sturen
Verder zijn we elke dag wel ergens heengereden.

De dagen samengevat:

Woensdag: Pim moest beginnen met het zeven van poep, want noten en ander gespuis moest eruit. We hebben er maar niet over nagedacht of het alleen dierenpoep was. Ik mocht met een kapmes planten weghakken, erg leuk om agressie kwijt te raken. Na een tijdje kwam Tom even melden dat er giftige kikkers tussen de planten konden zitten, die ik doormidden moest hakken als ik er ze zag. Uiteindelijk ben ik er 4 tegengekomen die die dag helaas gestorven zijn.
Na een tijdje werd - zoals voor elke maaltijd - ‘Coowee!’ geroepen door Zaia (veel makkelijker dan iedereen zoeken) en was het theetijd (zoals elke ochtend). Na de thee nog eventjes doorgewerkt en na de lunch naar dat dichtsbijzijnde dorpje (Pomona) gereden, om wat te internetten en onze ouders op de hoogte te stellen van onze verblijfplaats.
’s Avonds na het eten hebben we met Andy een film gekeken. Cosi, iets Australisch, en niet echt goed.

Donderdag: Het werk was vandaag een beetje hetzelfde als gisteren, maar vandaag heb ik wel de hele dag met Pim gewerkt, wat een stuk gezelliger was. Na de lunch (elke dag een warmte lunch trouwens) zijn we naar het dorpje Sippy Downs gereden. Sippy wat? Dat doet er niet toe, WANT, we hadden gehoord dat daar een Nederlandse bakkerij was met kroketten! Het klinkt wat triest, maar na bijna 4,5 maanden kroketloos hadden we toch echt wel even zin een een lekker Hollandse kroket.
De bakkerij (Dutchy’s Bakehouse) was nog open ook, en we hebben allebei twee heerlijke verse (eigengemaakte) kroketten naar binnen gewerkt.
Voldaan zijn we via een tourist drive teruggereden naar ‘huis’. ’s Avonds met het gezin Transporter 1 gekeken (die ik twee weken geleden ook al gezien had).

Vrijdag: Vandaag begonnen we met het onkruid weghalen op een ander stukje land. Weer met z’n tweeën dus dat was gezellig. Na een tijdje klonk de ‘coowee’ van Zaia. We vonden het wel wat vroeg voor de theeroep, maar zijn toch maar even gaan kijken. Het bleek dan ook niet voor de thee te zijn, maar er zat een slang boven de deur op een balk. Een night tiger. Blijkbaar een gevaarlijke slang, dus Zaia had de hulp van Tom nodig, die ‘m helfhaftig met een stok wegduwde en in een boom wat verderop zette. Wel tof om een slang te zien. Helaas heb ik geen tijd gehad een foto ervan te maken. Na een tijdje was het groene theetijd en daarna nog eventjes gewerkt. Na een tijdje zag Pim een slang zitten tussen het onkruid dat wij aan het weghakken waren. Meteen Tom erbij geroepen, en het bleek een python. Echt vet om die in het wild tegen te komen. Het was ook een behoorlijke (zo’n 2 meter). De slang bleef een tijdje zitten en gleed verder de bosjes in nadat Tom ‘m aanraakte. Na dit hoogtepunt hebben we vooral gewacht op de lunch.
Na de lunch zijn we naar Boreen Point gegaan, waar een groot meer was. Het was helaas te koud om te zwemmen, maar we hebben wel kunnen douchen bij een public shower. Altijd beter dan op de farm. ’s Avonds weer met z’n allen film gekeken en vroeg naar de bus gegaan. Toen we daar kwamen zag ik dat er een reuzachtige spin op het plafond boven mijn bed zat. Niet zo fijn. Uiteindelijk hebben we het beest naar buiten weten te krijgen (gewoon met de glas-erover-papiertje-ervoor-methode). Zodra we het papiertje van het glas haalden en de spin in de bosjes gooiden zijn we wel zo snel mogelijk weer de bus ingerend, want de spin zag er echt niet zo lief uit!

Zaterdag: uitslaapdag! Dit keer ontbeten we pas om - jawel -  7.10. Vandaag was iedereen vrij, wij dus ook. Eerst hebben we een stukje gefietst met de jongste zoon (Marlon), op veel te kleine bmx’jes. Daarna hebben we met hem een of ander Harry Potter spel gespeeld. Echt een belachelijk saai spel, maar Marlon was erg fanatiek dus dat was wel leuk. Toen we éindelijk klaar waren met het spel (wie weet in hemelsnaam het antwoord op vragen als ‘who wrote the music score from Harry Potter and the Chamber of Secrets?’?) hebben we met Marlon een film gekeken, The Road to El Dorado.
Toen lunch met (eindelijk!) brood. Geen normaal brood natuurlijk, maar glutenvrij enzo, maar toch lekker. Na de lunch zijn we naar Noosa gereden. Ik wist eigenlijk al dat daar weinig tot niks te doen was met regen, maarja. Er was inderdaad niks te doen dus na een bezoek aan de maccas (McDonald’s) weer naar huis gegaan, waar men Two Weeks Notice aan het kijken was. Wederom vroeg naar bed.

Zondag: Vandaag moest er wel gewoon gewerkt worden, maar toch ontbeten we erg laat (8 uur). Zondag is pancake-dag, dus pancakes. Eigenlijk aten we dat elke dag wel maar op pancake-dag waren ze van Hollandse grootte. Best lekker met een pudding van avocado er bovenop. Na het ontbijt moesten we weer op een ander stukje land gaan werken. Wel weer onkruid wieden, maar dit keer echt op onze knieën veel te kleine prutplantjes uit de grond trekken. Gelukkig kregen we wat hulp van Andy (de andere wwoofer) en zelfs van Marlon. Na de thee waren we van mening dat we al hard genoeg gewerkt hadden. Het was ook erg heet, dus nog even wat onkruid weggehaald en toen vooral niet veel gedaan. Zaia ging met Andy naar een body percussion workshop dus we lunchten met Tom.
Daarna zijn we naar Rainbow Beach gegaan. Tom vertelde dat we konden kiezen tussen een onverhare weg en een über onverharde weg. We hebben maar gekozen voor de eerste, met het oog op het heel houden van de auto. Uiteindelijk bleek het toch een behoorlijke kloteweg te zijn maar we zijn uiteindelijk aangekomen bij Rainbow Beach. Hier was gezwommen in zee en weer een frisse douche genomen.

Maandag: Het veel te vroeg opstaan ging vanaf vandaag wat beter. Vandaag moesten we het gras dat Blaize gisteren gemaaid had bij elkaar harken en rond de fruitbomen leggen (mulching). Dit was wel de leukste werkdag tot nu toe. Het was erg goed weer en we hadden veel te veel lol tijdens het werk. Vandaag ook wat foto’s gemaakt tijdens het werk. Toen we thee gingen drinken was er een nieuwe wwoofster gekomen, een Duits meisje, wel aardig. Na de thee bleken de geiten nog op stal te staan, dus die heb ik buitengezet. Dat was moeilijker dan het klinkt, want ze hadden al een tijd niks gegeten, dus onderweg naar de plek waar ze heen moesten bleven ze bij elk grassprietje staan om dat op te eten.
Toen lunch, en daarna weer naar zee gegaan. Dit keer Peregian Beach. Een rustig strandje. De mensen die er waren hadden een gemiddelde leeftijd van 70 denk ik, maar de golven waren hoog, en de zon scheen hard dus het was wel erg leuk.
Voor het avondeten met de nieuwe wwoofster (Johanna) en Marlon een spel gespeeld en toen een soort erwtensoep gegeten.

Dinsdag: de laatste wwoof-dag alweer. De week gaat veel te snel! We hoeften vandaag niet lang te werken, want we zijn naar een optreden van Zaia gegaan. Ze speelt marimba in een band en moest optreden op de University of the Sunshine Coast, in Sippy Downs. En wat was er ook alweer in Sippy Dows? Ja, kroket!
Het optreden van Zaia was leuk, vrolijke muziek. Ook waren er nog wat toespraken van studenten over studeren in Europa. En nog een of ander verhaal over ’shake a hand with someone you don’t know’, waarop er een verkondiger van het Christelijke geloof ons de hand kwam schudden en ons wilde vertellen over het geloof. Dit gulle aanbod hebben we maar afgeslaan. Na het optreden zijn we natuurlijk weer naar Dutchy’s Bakehouse gereden en hebben we behalve kroketten ook een oliebol gegeten, die we gratis kregen, altijd fijn
We zijn teruggereden via de kust en kwamen dus weer langs Noosa. Dit keer was het wél goed weer dus zijn we even naar het strand gegaan. Er bleek een surfwedstrijd, dus hier hebben we even naar gekeken. Helaas waren de golven lager dan die op het Wylerbergmeer, dus dat was een beetje een teleurstelling.

Woensdag: vertrekdag. We hebben echt een geweldige week achter de rug gehad. Als ik van te voren wist dat wwoofen zo leuk was, was ik er eerder mee begonnen. Misschien hadden we mazzel met het gezin waar we terecht kwamen, maar het was echt heel gezellig! Ook best primitief, maar dat maakte het wel leuk. Vandaag hebben we afscheid genomen en een verhaaltje in het gastenboek geschreven. Ook heeft Tom nog even een foto van ons gemaakt in de tuin, voor in het gastenboek. Na Tom en Zaia bedankt te hebben zijn we vertrokken. Als ik wat meer tijd had in Australië had ik langer willen blijven!

We zijn naar Hervey Bay gereden, het belangrijkste opstappunt naar Fraser Island. Hier zijn we gisteren dus aangekomen, en hebben we de tent op een camping aan zee neergezet. ’s Avonds wat biertjes gedronken (het wwoof-adres was alcoholvrij, dus er viel wat in te halen). Daarna wilden we uitgaan, en volgens de Lonely Planet was er één leuke uitgaansgelegenheid in Hervey Bay. Hier zijn we heengelopen, maar dit café bleek failliet. Verder was er ook echt niemand op straat en stond de helft van de gebouwen te koop. Een beetje jammer. Maar, we gaan zo snel mogelijk naar Fraser Island, dus niet zo’n ramp. Vandaag gaan we de tour boeken en dan hopelijk zaterdag (dan wordt het weer goed weer, vandaag is het een beetje regenachtig) naar Fraser!

En dan heb ik nog maar 6 weken. De tijd gaat echt heel snel hier. Aan de ene kant heb ik wel zin om weer lekker thuis te zijn, maar er staan nog veel leuke dingen op de planning, en ik hoop dat dat allemaal binnen de 6 weken gaat passen. Anders ga ik gewoon nog een keer terug

Dit keer wél weer nieuwe foto’s:

Lamington National Park:
http://www.flickr.com/photos/kaz-thomas/sets/72157615605154296/

WWOOF:
http://www.flickr.com/photos/kaz-thomas/sets/72157615508977981/

Ik hoorde dat de zon zich in Nederland ook weer liet zien. Ik ben ook wel benieuwd hoe het verder daar is dus laat maar wat weten!

Kaz