En toen was ik weer in het hostel waar het hele avontuur begon: Base, in Sydney. Ik ben hier gisteravond aangekomen en het is echt heel erg vreemd om weer in Sydney te zijn.
De afgelopen weken is alles in een stroomversnelling gegaan en heb ik half Australië rondgereisd.

Na mijn vorige blog ben ik van Cairns naar Perth gevlogen. Ik ben een paar dagen in Perth gebleven en toen met de trein (42 uur) naar Adelaide gegaan. Na een paar dagen Adelaide verkend te hebben, heb ik weer de trein genomen, dit keer naar Melbourne (10,5 uur).
Ik heb nog getwijfeld of ik daarna naar Canberra zou gaan, de hoofdstad van Australië, maar heb dit uiteindelijk toch maar niet gedaan. Dit omdat er in Canberra geen reet te doen is. De reden dat dit de hoofdstad is, is dat Sydney en Melbourne ruzie kregen over wie de hoofdstad mocht zijn. Toen hebben ze maar tussen Sydney en Melbourne in een nieuwe stad gebouwd; Canberra dus.
Canberra heb ik dus overgeslagen en ik ben meteen (met de bus) doorgereden naar de plek waar mijn reis een halfjaar geleden begonnen is: Sydney.

Het is weer (onbedoeld) een grote lap tekst geworden. Voor het gemak maar een kleine inhoudsopgave (handig als je geen zin hebt om alles te lezen):

01. Perth
02. Met de trein naar Adelaide
03. Adelaide
04. Met de trein naar Melbourne
05. Melbourne
06. Terug naar Sydney

01. Perth
Na 4,5 uur in een Airbus A320 (een standaard klein vliegtuig zonder beenruimte e.d.) kwam ik aan in Perth. De vlucht leek gelukkig sneller te gaan, want ik zat voor geen meter. Ik kon mijn benen weliswaar in het gangpad droppen, maar dan werd ik elke 10 minuten overreden door de koffie- en voedselkar. Het viel me op dat het hier allemaal veel beter geregeld was dan wanneer ik bijv. van Nederland naar Spanje vlieg. Het inchecken ging snel, we konden precies op tijd boarden en het vliegtuig vertrok ook precies op tijd. Ook was de beveiliging veel minder streng en heb ik voor niks mijn paspoort opgedoken uit mijn backpack. Zal wel komen doordat het een nationale vlucht is.

Oké, Perth! Het enige dat ik van Perth wist, was dat Pendulum (klik voor briljante track en clip) hier vandaan kwam. Voor mij reden genoeg om een kijkje te gaan nemen. Het hostel waar ik zat was wel oké. Er zaten alleen wel ontzettend veel Aziaten! Het draadloze netwerk van de bibliotheek was te bereiken in het hostel, dus als ik naar mijn kamer wilde lopen struikelde ik eerst over hele groepen Chinezen die in de gang profiteerden van gratis internet.
Maar, veel tijd heb ik in mijn hostel niet doorgebracht dus dat was niet zo erg.

Perth is niet zo groot, wat ik wel fijn vond. De eerste dag heb ik Perth een beetje verkend, waardoor ik alles na een paar uur eigenlijk al wel gezien had. Het was heerlijk weer (33 graden, blauwe lucht) dus ik heb me ’s middags prima vermaakt in een park. Ik merkte meteen dat Perthenaren nóg vriendelijker zijn dan de Australiërs die ik tot nu toe ontmoet had. Het kan toeval zijn hoor, maar de Australiërs die ik sprak waren hartstikke enthousiast over backpackers en Europa. Ze wisten zelfs behalve Amsterdam ook The Hague te noemen!

De tweede dag (Eerste Paasdag) heb ik een bezoekje gebracht aan een stadje in de buurt, Fremantle. Als ik ergens in Australië zou moeten gaan wonen, is het daar! Ik was zo vrolijk toen ik door die stad rondliep! De zon scheen, overal waren leuke winkeltjes (yeah, ze verkochten er zelfs cassettebandjes!) en iedereen was aardig. Na een paar uur bleek er een of ander ‘festival’ opgebouwd te worden in de hoofdstraat, ter ere van Pasen. Overal op straat waren mensen aan het optreden (goochelaars, live bands etc.). Ik heb toen heerlijk op een terrasje een door het café zelf gebrouwen biertje gedronken en genoten van de optredens en de zon. Echt een geweldige dag!

Toen ik ’s avonds weer in het hostel was, raakte ik aan de praat met de slechtst Engels sprekende Fransman allertijden. Hij was een beetje vaag, en als hij iets zei leek het of hij Frans sprak. Na een tijdje kwam ik erachter dat het een soort Engels was, met een extreem Frans accent en nog wat Franse woorden er doorheen. Met hem ben ik naar een café/club gegaan, alwaar de pilsjes rijkelijk vloeiden tot diep in den nacht.

Maandag heb ik weinig gedaan, want ik was veel te brak om iets anders te doen dan in bed liggen en films te kijken Dinsdag ben ik naar Rottnest Island geweest. Een eiland 19 km van de kust, ontdekt door een Nederlander (Willem de Vlamingh). Het eiland dankt zijn naam aan de vele Quokkas op het eiland. Willem zag dit beest aan voor een rat, dus noemde het eiland ‘rattenest’, waarvan dan weer ‘Rottnest’ van gemaakt is. Een quokka lijkt ook wel erg op een rat (zie foto’s), maar is familie van de kangoeroe.
Iedereen verplaatste zich op het eiland per fiets, dus ik heb lekker een dagje rondgefietst. Het was wel grappig om te zien dat te meeste Chinezen niet konden fietsen. Ze vielen gewoon om. Het was een best mooi eiland. Niet heel bijzonder, maar wel leuk om een paar uurtjes rond te fietsen en af en toe te stoppen voor een duik in zee.

02. Met de trein (Indian Pacific) naar Adelaide
Woensdag vertrok ik alweer naar Adelaide. Met de trein. Ik had bedacht dat het leuk zou zijn om 42 uur in een trein te zitten. Waarom weet ik niet helemaal meer, want vliegen was even duur. De trein was maar halfvol, dus iedereen had twee stoelen voor zichzelf, wat dan wel weer heel fijn was. Ik had gehoopt op een socialer gebeuren, maar iedereen staarde een beetje loos voor zich uit, 42 uur lang. Er zaten in mijn wagon ook niet veel andere backpackers. Naast mij zaten de meest irritante Duitsers ooit en achter mij zat een Australisch stelletje van mijn leeftijd. Verder was iedereen 40+.
Gelukkig had ik een stapel tijdschriften gekocht en alle shows van Hans Teeuwen op mijn mp3-speler gezet, waardoor ik de 42 uur prima doorkwam.
De eerste avond stopten we in een stad (Kalgoorlie). Alles was al dicht, en de trein stond bijna 5 uur stil. Een beetje lam, dus ik heb maar wat proberen te slapen.
De volgende dag stopten we in het plaatsje Cook. Dit was echt een spookstad! Van te voren werd al gewaarschuwd dat we de leegstaande gebouwen niet binnen mochten gaan, dus dat beloofde wat. Er woonden nog wel wat mensen in het dorpje (4). Verder stond er een lege school en een leeg ‘ziekenhuis’. De inwoners van het dorp moesten zo’n 400 km rijden om boodschappen te doen en werden vergezeld door 3 miljard vliegen, die het blijkbaar erg fijn vonden in het dorp te wonen. Heel apart om door zo’n dorpje rond te lopen.
Toen we weer uit Cook vertrokken ging de tijd best snel. Ik heb die nacht weer slecht geslapen, maar toen ik wakker werd de volgende ochtend, waren we in Adelaide!
Uiteindelijk was het niet zo’n ramp om met de trein te gaan, het was toch wel een hele ervaring om zo’n grote treinreis te maken en ik heb me ook niet echt verveeld ofzo. Een leuk feitje is dat ik over het langste stuk rechte treinrails ter wereld heb gereden (479 km).

03. Adelaide
Moe maar blij in Adelaide aangekomen te zijn stapte ik uit de trein. En het was KOUD! Ik hoopte dat het maar voor één dagje zo koud zou zijn, maar dat is de hele tijd zo gebleven. 23 graden is voor Nederlandse begrippen niet zo heel koud, maar als je een halfjaar lang 30+ hebt gehad, lijkt het wel te vriezen. Gelukkig scheen de zon meestal, zodat het toch wel een beetje aangenaam was, maar het was wel echt wennen.

Ik zat in een erg leuk hostel (Backpack Oz) met een hele fijne grote tv, veel films, free breakfast, free wifi en redelijk goedkope doch comfortabele kamers. De eerste dag heb ik niet veel gedaan, want na 2 nachten slecht geslapen te hebben in de trein was ik behoorlijk moe. Ik ben even door de winkelstraat gelopen en besloot toen maar te chillen in het hostel/bed.

Zaterdag scheen de zon gelukkig een beetje en heb ik na het gratis ontbijt de rest van de stad verkend. Adelaide stelde naar mijn idee niet zo veel voor. Een paar semi-oude gebouwen en veel winkels. Meer dan wat door de winkelstraat struinen was er dus ook eigenlijk niet te doen helaas. Er waren wel veel leuke parkjes, maar in de koude wind is het daar ook niet fijn vertoeven. Wat wel relaxed was, was dat Domino’s naast het hostel zat, waardoor mijn avondeten niet zoveel moeite kostte

Zondag, maandag en dinsdag passen wel in één alinea, want ik heb eigenlijk niet zoveel uitgevoerd In het hostel zat wel een aantal leuke mensen, waarmee ik in het hostel gechilled heb. ’s Avonds was er vrij weinig te doen. Ik wilde wel uit, maar niemand had zin om mee te gaan, aangezien het uitgaan in Adelaide niet veel soeps scheen te zijn. Dus in Adelaide ben ik vooral vroeg naar bed gegaan, en heb ik een beetje bij kunnen komen van de afgelopen weken. Op zich wel fijn, lekker ouderwets niks doen, op de bank hangen, films kijken en nutteloze websites bezoeken. Dinsdag zou ik misschien met een Nederlands meisje meegaan naar de Barossa Valley, naar een of andere wijnproeverij. Maarja. Wijn En het kostte $80. Dus ik heb er maar voor gekozen om dinsdag (mijn laatste dag Adelaide) te besteden aan het bezoeken van een gratis museum met allerlei Aboriginalspullen en opgezette zoogdieren. Ook had ik nog niet echt foto’s gemaakt, dus dat kon ik ook mooi even doen.

04. Met de trein (The Overland) naar Melbourne
Woensdagochtend werd ik netjes door iemand van het hostel om 7 uur afgezet bij het treinstation. Om 7.40, netjes op tijd, vertrok de trein (The Overland) naar Melbourne.
The Overland was ongeveer dezelfde trein als de Indian Pacific naar Adelaide, maar dan met een stuk minder wagons, en alles was iets moderner.
Deze rit duurde gelukkig ‘maar’ 10,5 uur, die ik prima doorgekomen ben. Dit keer zaten er leukere mensen in de trein. De gemiddelde leeftijd was wel iets hoger, 70+, maar oude mensen zijn erg leuk om mee te praten!

05. Melbourne
’s Avonds om 6.40 pm (weer in een andere tijdzone, een halfuur later dan in Adelaide) kwam ik aan in Melbourne, waarna ik meteen naar het hostel gelopen ben. Het hostel, Urban City Backpackers, was het grootste hostel waar ik tot nu toe in geslapen had. Aan de ene kant was ik wel blij met het hostel, want alles was erg goed geregeld, de wc’s waren schoon, er was een leuke bar, de kamers waren erg goed etc. Aan de andere kant was het wel érg groot. Vijf verdiepingen!

Donderdag heb ik vooral heel erg de toerist uitgehangen. Met mijn Lonely Planet en camera in de aanslag ben ik de stad gaan verkennen. Wat een leuke stad! Ik had al van Pim gehoord dat Melbourne een leuke stad was, en daar had hij wel gelijk in. Ondanks dat het zo’n grote stad is, vond ik het meteen erg gezellig. Leuke winkels, leuke straatjes, trams, cafés, allemaal erg leuk!
De eerste helft van de dag heb ik rondgelopen door de stad en foto’s gemaakt van alles wat los en vast zit. Daarna ben ik naar het Melbourne Aquarium geweest. Ik was in Sydney ook al naar een aquarium geweest, maar dit aquarium vond ik een stuk leuker. Het was allemaal wat moderner en ze hadden pinguïns! Toen ik aankwam werden ze toevallig net gevoerd, en dat was erg vet om te zien.
Verder was het wel vergelijkbaar met het aquarium in Sydney. Veel vissen natuurlijk, kwallen, haaien enzovoorts. In het aquarium heb ik (behalve van de pinguïns) geen foto’s gemaakt, omdat het toch veel te donker was om fatsoenlijke foto’s te krijgen. Finding Nemo kijken werkt beter als je wil weten hoe een clown fish eruit ziet.

Heel toevallig was het hostel tegenover McDonald’s, dus lang hoefde ik niet na te denken over wat mijn avondeten ging worden. Daarna heb ik nog even wat met mijn room mates (twee Britten en de eerste Griek die ik tegengekomen ben) gepraat en heb ik de bar van het hostel even berocht.

Vrijdag wilde ik mijn dag weer vullen met het bekijken van de stad, maar toen ik wakker werd regende het. Het was ook niet bepaald warm, dus geen fijn weer om door de stad te slenteren. Daarom heb ik lekker een dagje in het hostel gechilled en uitgezocht hoe en wanneer ik naar Sydney wilde.
Het weerbericht voor de komende dagen was een beetje teleurstellend (15 graden en buien) dus hab ik besloten niet al te lang te wachten met naar Sydney gaan, want daar zou het warmer zijn.

Zaterdag was het weer nog steeds niet al te best, maar hee, we zijn niet van suiker, dus vandaag heb ik wel weer iets uitgevoerd. Ik heb nog wat bezienswaardigheden bekeken en per ongeluk twee shirts gekocht.

Zondag ben ik naar de Royal Melbourne Zoo (de oudste dierentuin van Australië, op drie na oudste van de wereld) gegaan, om nog even voor de laatste keer kangoeroes en koala’s te zien.’s Ochtends scheen de zon dus ik ging fanatiek in korte broek en t-shirt naar de dierentuin. Het was niet heel bijzonder ofzo, gewoon een dierentuin, maar wel leuk dus.
Op de terugweg begreep ik waarom iedereen dikke jassen droeg, want het begon te stormen en weer keihard te regenen. Toen ik terug in het hostel was heb ik dus ook voor het eerst sinds ik in Australië ben overdag een korte broek aangetrokken. Ik had gehoopt dat dat niet meer nodig zou zijn, maar helaas

06. Terug naar Sydney
Maandagavond om 8.30 pm vloog ik naar Sydney. De vlucht verliep weer net zo vlekkeloos als die naar Perth. Dit keer was het maar 1,5 uur, die voorbij gingen alsof het maar 20 minuten waren. Het vliegtuig zat niet vol, waardoor ik 2 stoel voor mezelf had.
Het vliegtuig landde (10 minuten te vroeg ) in Sydney, waarna ik met de trein naar het hostel ben gegaan.

Ik had (en heb) echt geen flauw idee wat ik een week lang in Sydney moet doen, want alles wat er te zien valt heb ik al wel gezien. Vandaag ben ik naar een museum geweest, wat verrassend leuk was. Op de terugweg ben ik nog gezegend door een zwerver, waar ik uiteindelijk nog tien minuten heb staan praten. Hij wilde niet eens geld
Wat ik de komende dagen ga doen is nog onbekend. Uiteraard ga ik de 30ste Koninginnedag vieren. Dat wordt hier geluk volop gedaan, mét bitterballen, kroketten en frikandellen
Na Koninginnedag nog een paar dagen hier en dan dinsdag 5 mei weer naar Nederland

Voor de geïnteresseerden, de vlucht ziet er als volgt uit*:

Vertrek 05MEI 17:00 Sydney > London
Aankomst 06MEI 07:00 London
Vertrek 06MEI 09:40 London > Düsseldorf
Aankomst 06MEI 12:05 Düsseldorf

*=alle tijden zijn lokaal, het vliegtuig landt dus om 12:05 ’s middags, Nederlandse tijd

Zo. Dat was het dan alweer Het afgelopen halfjaar was echt zo ontzettend vet! Behalve dat is het naar mijn idee ook erg leerzaam geweest. Maar, vooral leuk! Maar, hoe geweldig het hier ook is, ik ben toch ook wel weer blij om volgende week naar huis te gaan. Er zijn ondertussen veel mensen die ik weer erg graag wil zien en andere dingen die ik aan Nederland mis (ik ben het echt gaan waarderen hoe lekker er thuis gekookt wordt, na wat ik hier allemaal heb gegeten haha). Ik heb zoveel dingen gezien en gedaan de afgelopen maanden, dat het ook wel weer fijn is om rustig aan te kunnen doen en lekker in m’n eigen bedje te kunnen slapen.

Dat ik heimwee ga krijgen naar Australië weet ik zeker, dus ik hoop niet dat Nederland te snel went en saai wordt. Gelukkig heb ik al genoeg dingen gepland voor de eerste weken dat ik thuis ben

Vergeet ik bijna nog wat foto’s. Zelf sta ik er maar liefst nul keer op

Perth
http://www.flickr.com/photos/kaz-thomas/sets/72157617329715405/

Adelaide
http://www.flickr.com/photos/kaz-thomas/sets/72157617422852970/

Melbourne
http://www.flickr.com/photos/kaz-thomas/sets/72157617331812847/

Nou vrinden, familie en ex-collega’s (hopelijk binnenkort zonder het ex- ervoor), ik heb erg genoten van het lezen van al jullie reacties en vind het erg leuk dat jullie mijn reis gevolgd hebben! Ik hoop jullie allemaal weer snel te spreken (al dan niet onder het genot van een biertje, of twee, of drie)! Wanneer ik veilig in Nederland aangekomen ben, zal ik dat hier nog even melden

A je to!

Kaz

Vlak na het typen van mijn vorige blog kreeg ik de geniale ingeving meteen door te rijden naar Cairns. Anders had ik nog uren moeten wachten tot het hostel open was, en, skydiven kan net zo goed in Cairns. Scheelt weer een nachtje in Mission Beach, waar toch geen reet te doen was.
Dus, ik ben meteen maar doorgereden naar Cairns, weer een rit van zo’n 3 uur.
Toen het bijna avond was kwam ik aan in Cairns en heb ik maar even een hostel opgezocht. Duurder, maar soms toch handiger.

Cairns is de hoofdstad van het ‘hoge noorden’ van Queensland (de staat waar ik me al sinds Brisbane in bevind). Ik had van meerdere mensen gehoord dat Cairns niet zo geweldig was, maar ik vind het eigenlijk een erg leuk stadje! Het is absoluut niet te vergelijken met bijvoorbeeld Sydney of Brisbane, want het is véél kleiner (120 000 inwoners tegen 4,4 miljoen in Sydney ). Doordat het zo’n klein stadje is, weet je meteen waar alles is en dat is best fijn.
Heel toevallig (niet echt) waren Rick en Erik inmiddels ook aanbeland in Cairns. Zij hadden geen slaapplek, dus hadden kun campervan geparkeerd aan de Esplanade (boulevard). De volgende dag zat er dan ook een briefje van de politie onder hun ruitenwisser, of ze niet meer in hun auto wilden slapen. Zij zijn daarom verhuisd naar een camping iets buiten het centrum, waar ik de volgende dag eigenlijk ook heen wilde verhuizen, maar dat komt later.

Na (voor het eerst sinds maanden) weer een nacht in een hostel geslapen te hebben, ben ik vroeg vertrokken richting Daintree National Park, 110km ten noorden van Cairns. Het grootste deel van dit NP is niet toegankelijk, dus als je krokodillen wil zien moet je een boottocht over de Daintree River boeken. Hier heb ik geen geld voor (over), dus ik wilde met de auto naar Cape Tribulation, een deel van het park dat wél toegankelijk is.
Toen ik er bijna was, bleek dat ik met een veerboot over de Daintree River moest. Geen probleem als je cash op zak hebt of in de bewoonde wereld bent waar pinautomaten je om de oren vliegen, wat dus beiden niet het geval was. Het vrouwtje bij de veerboot keek alsof ze nog nooit van een creditcard had gehoord, laat staan een ATM (pinautomaat). Uiteindelijk stuurde ze me naar Daintree, een dorpje (78 inwoners) 20km verderop. Hier aangekomen bleek dat hier alleen een café was, waar EFTPOS (vraag me niet waarom, maar zo noemen ze hier ‘pinnen’ in winkels) niet mogelijk was. Ik weer helemaal terug naar de veerboot, waar op ongeveer 500 meter afstand een restaurant bleek te zijn, waar wél EFTPOS beschikbaar was. Voor niks zo ver gereden, bedankt veerbootmevrouw!

Eenmaal aan de overkant van de rivier ben ik naar elke lookout en boardwalk (kleine wandeling over een houten plateau dat men door een bos aanlegt) gereden. De natuur in dit regenwoud is echt geweldig! Ik heb veel gekke vogeltjes en grote bomen gezien. En de grootste spin die ik ooit gezien heb, door wiens web ik bijna liep.
Ook ben ik een cassowary tegengekomen! Een wat? Een cassowary, een van de grootste vogels ter wereld. Het is een loopvogel die 2 meter kan worden en gevaarlijk zou kunnen zijn. Maar, toen er opeens zo’n beest voor me op het pad stond vond ik het toch meer een lief vogeltje, maar dan gigantisch (die ik gezien heb was denk ik 1,60m ofzo).

Na alle leuke wandelingen heb ik even gechilled op het strand bij Cape Tribulation. Zwemmen kan helaas niet, vanwege de box jellyfish, die overal in noord-Queensland zit rond deze tijd. Wanneer je gestoken wordt door deze kwal ga je dood (zie Seven Pounds ), dus dan maar niet de zee in.
Ik had eerst gepland om ergens in het park te gaan kamperen, maar dit werd me sterk afgeraden door wat locals, vanwege de mozzies (mosquitoes, muggen dus). Ik was wat dat betreft wel wat gewend, want er zitten overal echt ontiegelijk veel muggen, maar, toen de zon onder ging ben ik zo snel als ik kon de auto ingestapt en terug naar Cairns gereden, want de waarschuwingen waren echt geen grapje.

Na dit relaxte en vermakelijke dagje ben ik naar de camping gereden waar de Brabanders stonden. Toen ik hier aankwam was de receptie dicht, dus heb ik even gewacht op Rick en Erik. Tijdens het wachten kwam er een vrouwtje van de camping bijna schreeuwend op me af. Ik moest blijkbaar weg. Ik denk dat ik haar had afgeschrikt met mijn laptop, want Australiërs houden er duidelijk niet van als je in je auto of ergens op straat je laptop gebruikt (hackerangst?). Terwijl ik heel onschuldig aan het mijnenvegeren was
Maar oké, naast de camping bleek een hele mooie parkeerplaats waar ik de auto heb geparkeerd. Na de auto omgebouwd te hebben tot slaapkamer, leek het mij wel prima om daar één nachtje te slapen. Dat ene nachtje werden 5 nachten
Na een tijdje kwamen Rick en Erik en hebben ze me in hun auto de camping op gesmokkeld. Na wat biertjes heb ik heerlijk geslapen in de auto. En dat zonder waarschuwing van de politie!

Toen ik wakker werd (7 uur, zon in je gezicht, fijn!) heb ik gedoucht en een wasje gedraaid op de camping en ben ik naar de Atherton Tablelands gereden, 80km ten zuidwesten van Cairns. Dit gebied is behoorlijk uitgestrekt dus ik moest mij beperken tot de hoogtepunten: watervallen. Ik heb veel mooie watergevallen gezien en in een paar kon je ook zwemmen. Het was bloedheet dus dan is het ijskoude water heerlijk! Bij één waterval, de Milla Milla Falls, is blijkbaar ooit een Herbal Essences reclame opgenomen (jaja, interessant feitje). Dit was sowieso wel de mooiste waterval die ik die dag (ooit?) gezien heb.

Na de watervallen ben ik nog naar een meer (Lake Tinaroo) gereden, dat mooi zou zijn. Dat was het ook wel, maar niet heel bijzonder. Hier ben ik dus niet zo lang gebleven. Er was nog wel een unsealed road om het meer heen, langs een ‘fig tree’, die ik gereden heb. Zandweggetjes zijn altijd erg leuk om te rijden! Niet zozeer omdat het een klotewegdek is maar meer omdat de natuur er omheen echt heel erg mooi is, en je toch niet harder dan 40 km/h kan rijden, waardoor je de natuur ook daadwerkelijk ziet.
Na een tijdje was er een kort pad naar een vulkanische krater, die ik ook even ben gaan bekijken. De krater was gevuld met regenwater, dus het leek eigenlijk gewoon een meer. Maar toch leuk dat het een krater was

Daarna kwam ik bij de fig tree. Ik had er een paar uur eerder al een gezien, maar deze was echt nog een stuk groter. Een fig tree is een beetje een vage boom (zie foto’s). Een fig tree ontstaat doordat er uit een bestaande boom een andere boom groeit. Vreemd maar erg vet om te zien.

Nadat de auto vies genoeg was door het zandweggetje, ben ik met alleen een voorruit waar ik doorheen kon kijken weer naar Cairns gereden. Hier weer mijn parkeerplaatsje opgezocht en naar de camping gegaan. Daar hebben we een tijdje gepraat met een stelletje waarvan het mannelijke deel uit Zuid-Afrika kwam. Erg grappig, het Nederlands dat hij sprak. Hij had ook wel interesse in de auto, maar geen geld. Dus, mocht ik de auto echt niet kwijtraken dan kon ik ‘m voor een paar honderd dollar nog wel bij hem slijten.

De dag daarna, zaterdag, was ‘autoverkoopdag’. Helaas was alles dicht dus dat ging niet door. Ik moest namelijk uitzoeken hoe het allemaal geregeld moest worden met de registratie. De auto is geregistreerd in New South Wales, dus als ik ‘m in Queensland verkoop zou dat een heel gedoe zijn. In sommige staten kan je gewoon een brief opsturen met de gegevens van de nieuwe eigenaar en klaar. Maar, NSW heeft bedacht dat je dan persoonlijk langs moet komen. Niet echt handig aangezien dat 2000km hier vandaan is. Daarom ben ik maar gaan informeren bij het bedrijf waar we de auto gekocht hebben, Travellers Auto Barn, die ook een vestiging heeft in Cairns. Maar die was dicht. Dus heb ik die dag eigenlijk weinig kunnen doen en vooral genoten van de zon (bij de lagoon, want ook hier hebben ze een aangelegd strand met meertje!).

Zondag was natuurlijk ook alles dicht (behalve toeristenwinkeltjes die niemand open wil hebben). Daarom maar weer eens een bezoekje gebracht aan de bioscoop Daarna heb ik nog wat geïnternet en toen maar vroeg mijn parkeerplaats opgezocht.

Maandag was dan uiteindelijk de echte ‘autoverkoopdag’, en dat ging ook meteen behoorlijk goed! Ik heb die dag erg veel gedaan. Eerst moest ik uitzoeken hoe het nou moest met die registratie. Gelukkig kon Travellers Auto Barn dit allemaal voor mij regelen, dus daar hoef ik niet meer naar om te kijken.
Daarna was het tijd om de auto schoon te maken, want dat was wel nodig na 5 maanden. Eerst een bezoekje gebracht aan de wasstraat. Altijd spannend natuurlijk, ‘zou de auto lekken?’ ‘heb ik de antenne wel ingeschoven?’. Gelukkig ging dat goed en zag de auto er weer als nieuw uit. Het schoonmaken van de binnenkant was - zonder stofzuiger, maar met stoffer en blik - een grotere klus, maar het resultaat mocht er wezen

Daarna een mooie advertentie gephotoshopt en deze op zoveel mogelijk plekken (vooral hostels) opgehangen. Zoals mij al verteld was bij Travellers Auto Barn, zou ik schrikken van de hoeveelheden auto’s die te koop aangeboden werden. En inderdaad, op elk mededelingenbord hingen minstens 30 auto’s. En allemaal voor een véél lagere prijs dan dat ik de auto wilde aanbieden

Toch maar netjes overal mijn advertentie opgehangen met de vraagprijs van $2200. Toen ik hiermee klaar was en eindelijk even wilde uitrusten, belde er een Fransman die interesse had in de auto. Ongeveer een halfuur nadat ik in zijn hostel de advertentie had opgehangen! Twintig minuten later inspecteerde hij (met zijn Chinese vriendin. Bah) de auto en wilde hij een stukje rijden. Hij liet mij de stad uit rijden want dat durfde hij niet. Later bleek ook waarom, want toen hij een stukje op een industrieterrein ging rijden, dacht hij dat de rem de koppeling was (maar hee, die heb ik toch helemaal niet, automaat) en blijkbaar was hij gewend de koppeling erg vaak in te trappen. Wist hij wel meteen dat de remmen goed werkten. Bochten snapte hij ook nog niet helemaal met het stuur aan de verkeerde kant, dus ik heb het maar weer snel overgenomen.
Hij was erg tevreden en wilde de auto kopen, nadat deze een ‘safety certificate‘ had. Dit is een certificaat dat nodig is als je een auto in Queensland wilt registreren.

De volgende ochtend zijn we meteen naar een garage gereden om de auto te laten ‘keuren’. Volgens de garage bleek er het een en ander te zijn dat gerepareerd moest worden als de auto in QLD geregistreerd zou worden. Allemaal kleinigheden, waar ik zelf nog nooit iets van gemerkt had, en waarmee de auto waarschijnlijk ook nog jaren mee door kan rijden. Maarja, als het niet gefixt wordt kan de auto niet geregistreerd worden en heeft de koper dus weinig aan de auto. Dus moest er eerst het een en ander, voor $500, gerepareerd worden. Er zat niks anders op dan de vraagprijs, die al laag was, met $500 te verlagen, zodat de Fransman de nodige reparaties kon laten uitvoeren.

Uiteindelijk heb ik de auto dus voor $1700 verkocht. Een stuk minder dan ik gehoopt had, maar toch nog een redelijk bedrag, aangezien vergelijkbare auto’s voor nóg minder werden aangeboden. Wel weer jammer is dat de nieuwe koper de auto in Sydney waarschijnlijk voor minstens $2500 kan verkopen, aangezien iedereen een auto in Sydney wil, en iedereen er in Cairns weer vanaf wil. Maar oké, ik heb nu (na het bedrag doormidden gehakt te hebben) toch wel weer even wat geld om vooruit te kunnen

Meteen na het inchecken in een hostel (lang geleden dat ik met mijn backpack heb gesjouwd, wat een gewicht!) heb ik mijn skydive geboekt! De volgende ochtend om 8 uur werd ik opgehaald en reden we naar Innisfail, 90 km ten zuiden van Cairns. Omdat het een beetje regenachtig was (heel fijn, weken geen druppel regen gehad) was het nog maar de vraag of het door kon gaan die dag. Gelukkig hield het snel op met regenen en stapte ik na een korte uitleg het vliegtuigje in. Na tien minuten was het vliegtuig op de goede hoogte, 14 000 voet (4,2 km), en moest ik op het randje gaan zitten. Eigenlijk over het randje heen, want er zat een dude aan me vast die op het randje zat, ik hing dus aan hem.
Hij duwde zich het vliegtuigje uit en daar gingen we: een vrije val van 60 seconden, zo geweldig! Echt waah! Gelukkig waren de wolken zo goed als weg zodat ik ook nog wat zag Daarna nog een paar minuten aan een parachute naar beneden, wat ook erg vet was.
Echt, als je de kans krijgt, ga skydiven, echt geweldig! Tijd om bang te zijn heb je niet, want voor je het weet is het voorbij. En wil je nog een keer.

Na de skydive kregen we een leuk certificaat en gingen we weer terug naar Cairns, waar ik toen zo snel mogelijk een ticket naar Perth heb geboekt, waar ik morgenavond heen vlieg. Perth ligt in het zuidwesten van Australië, dus helemaal aan de andere kant (3500 km vliegen). Ook vlieg ik weer door wat tijdzones heen. In Perth is het 2 uur eerder dan hier, nog maar 6 uur later dan in Nederland dus
Omdat het bijna Pasen is - wat hier vrij uitgebreid gevierd gaat worden volgens mij - en de schoolkindertjes dan een week vrij zijn, zijn wel opeens alle tickets twee keer zo duur helaas. Maar, anders had ik twee weken moeten wachten en die tijd heb ik niet! Ik blijf een paar dagen in en om Perth en ga dan waarschijnlijk met de trein naar Adelaide. Daarna ga ik nog even kijken in Melbourne en misschien Canberra (de hoofdstad van Australië, wat niemand weet, wat ook niet gek is omdat het vrij klein is en er niks te doen is) en ten slotte kom ik weer aan in Sydney en zit mijn reis er al weer op

Deze keer weer een aantal (niet zo veel) foto’s. Helaas niks van de skydive, omdat dat veel extra geld kostte. Dus, gewoon zelf een keer gaan skydiven

Wél heb ik foto’s van Cape Tribulation:
http://www.flickr.com/photos/kaz-thomas/sets/72157616530411414/

En van de Atherton Tablelands:
http://www.flickr.com/photos/kaz-thomas/sets/72157616440916573/

That’s all folks! En nogmaals heel erg bedankt voor alle reacties elke keer, vooral niet mee ophouden

Veel liefde en Happy Easter,

Kazzzzzzz