Vlak na het typen van mijn vorige blog kreeg ik de geniale ingeving meteen door te rijden naar Cairns. Anders had ik nog uren moeten wachten tot het hostel open was, en, skydiven kan net zo goed in Cairns. Scheelt weer een nachtje in Mission Beach, waar toch geen reet te doen was.
Dus, ik ben meteen maar doorgereden naar Cairns, weer een rit van zo’n 3 uur.
Toen het bijna avond was kwam ik aan in Cairns en heb ik maar even een hostel opgezocht. Duurder, maar soms toch handiger.

Cairns is de hoofdstad van het ‘hoge noorden’ van Queensland (de staat waar ik me al sinds Brisbane in bevind). Ik had van meerdere mensen gehoord dat Cairns niet zo geweldig was, maar ik vind het eigenlijk een erg leuk stadje! Het is absoluut niet te vergelijken met bijvoorbeeld Sydney of Brisbane, want het is véél kleiner (120 000 inwoners tegen 4,4 miljoen in Sydney ). Doordat het zo’n klein stadje is, weet je meteen waar alles is en dat is best fijn.
Heel toevallig (niet echt) waren Rick en Erik inmiddels ook aanbeland in Cairns. Zij hadden geen slaapplek, dus hadden kun campervan geparkeerd aan de Esplanade (boulevard). De volgende dag zat er dan ook een briefje van de politie onder hun ruitenwisser, of ze niet meer in hun auto wilden slapen. Zij zijn daarom verhuisd naar een camping iets buiten het centrum, waar ik de volgende dag eigenlijk ook heen wilde verhuizen, maar dat komt later.

Na (voor het eerst sinds maanden) weer een nacht in een hostel geslapen te hebben, ben ik vroeg vertrokken richting Daintree National Park, 110km ten noorden van Cairns. Het grootste deel van dit NP is niet toegankelijk, dus als je krokodillen wil zien moet je een boottocht over de Daintree River boeken. Hier heb ik geen geld voor (over), dus ik wilde met de auto naar Cape Tribulation, een deel van het park dat wél toegankelijk is.
Toen ik er bijna was, bleek dat ik met een veerboot over de Daintree River moest. Geen probleem als je cash op zak hebt of in de bewoonde wereld bent waar pinautomaten je om de oren vliegen, wat dus beiden niet het geval was. Het vrouwtje bij de veerboot keek alsof ze nog nooit van een creditcard had gehoord, laat staan een ATM (pinautomaat). Uiteindelijk stuurde ze me naar Daintree, een dorpje (78 inwoners) 20km verderop. Hier aangekomen bleek dat hier alleen een café was, waar EFTPOS (vraag me niet waarom, maar zo noemen ze hier ‘pinnen’ in winkels) niet mogelijk was. Ik weer helemaal terug naar de veerboot, waar op ongeveer 500 meter afstand een restaurant bleek te zijn, waar wél EFTPOS beschikbaar was. Voor niks zo ver gereden, bedankt veerbootmevrouw!

Eenmaal aan de overkant van de rivier ben ik naar elke lookout en boardwalk (kleine wandeling over een houten plateau dat men door een bos aanlegt) gereden. De natuur in dit regenwoud is echt geweldig! Ik heb veel gekke vogeltjes en grote bomen gezien. En de grootste spin die ik ooit gezien heb, door wiens web ik bijna liep.
Ook ben ik een cassowary tegengekomen! Een wat? Een cassowary, een van de grootste vogels ter wereld. Het is een loopvogel die 2 meter kan worden en gevaarlijk zou kunnen zijn. Maar, toen er opeens zo’n beest voor me op het pad stond vond ik het toch meer een lief vogeltje, maar dan gigantisch (die ik gezien heb was denk ik 1,60m ofzo).

Na alle leuke wandelingen heb ik even gechilled op het strand bij Cape Tribulation. Zwemmen kan helaas niet, vanwege de box jellyfish, die overal in noord-Queensland zit rond deze tijd. Wanneer je gestoken wordt door deze kwal ga je dood (zie Seven Pounds ), dus dan maar niet de zee in.
Ik had eerst gepland om ergens in het park te gaan kamperen, maar dit werd me sterk afgeraden door wat locals, vanwege de mozzies (mosquitoes, muggen dus). Ik was wat dat betreft wel wat gewend, want er zitten overal echt ontiegelijk veel muggen, maar, toen de zon onder ging ben ik zo snel als ik kon de auto ingestapt en terug naar Cairns gereden, want de waarschuwingen waren echt geen grapje.

Na dit relaxte en vermakelijke dagje ben ik naar de camping gereden waar de Brabanders stonden. Toen ik hier aankwam was de receptie dicht, dus heb ik even gewacht op Rick en Erik. Tijdens het wachten kwam er een vrouwtje van de camping bijna schreeuwend op me af. Ik moest blijkbaar weg. Ik denk dat ik haar had afgeschrikt met mijn laptop, want Australiërs houden er duidelijk niet van als je in je auto of ergens op straat je laptop gebruikt (hackerangst?). Terwijl ik heel onschuldig aan het mijnenvegeren was
Maar oké, naast de camping bleek een hele mooie parkeerplaats waar ik de auto heb geparkeerd. Na de auto omgebouwd te hebben tot slaapkamer, leek het mij wel prima om daar één nachtje te slapen. Dat ene nachtje werden 5 nachten
Na een tijdje kwamen Rick en Erik en hebben ze me in hun auto de camping op gesmokkeld. Na wat biertjes heb ik heerlijk geslapen in de auto. En dat zonder waarschuwing van de politie!

Toen ik wakker werd (7 uur, zon in je gezicht, fijn!) heb ik gedoucht en een wasje gedraaid op de camping en ben ik naar de Atherton Tablelands gereden, 80km ten zuidwesten van Cairns. Dit gebied is behoorlijk uitgestrekt dus ik moest mij beperken tot de hoogtepunten: watervallen. Ik heb veel mooie watergevallen gezien en in een paar kon je ook zwemmen. Het was bloedheet dus dan is het ijskoude water heerlijk! Bij één waterval, de Milla Milla Falls, is blijkbaar ooit een Herbal Essences reclame opgenomen (jaja, interessant feitje). Dit was sowieso wel de mooiste waterval die ik die dag (ooit?) gezien heb.

Na de watervallen ben ik nog naar een meer (Lake Tinaroo) gereden, dat mooi zou zijn. Dat was het ook wel, maar niet heel bijzonder. Hier ben ik dus niet zo lang gebleven. Er was nog wel een unsealed road om het meer heen, langs een ‘fig tree’, die ik gereden heb. Zandweggetjes zijn altijd erg leuk om te rijden! Niet zozeer omdat het een klotewegdek is maar meer omdat de natuur er omheen echt heel erg mooi is, en je toch niet harder dan 40 km/h kan rijden, waardoor je de natuur ook daadwerkelijk ziet.
Na een tijdje was er een kort pad naar een vulkanische krater, die ik ook even ben gaan bekijken. De krater was gevuld met regenwater, dus het leek eigenlijk gewoon een meer. Maar toch leuk dat het een krater was

Daarna kwam ik bij de fig tree. Ik had er een paar uur eerder al een gezien, maar deze was echt nog een stuk groter. Een fig tree is een beetje een vage boom (zie foto’s). Een fig tree ontstaat doordat er uit een bestaande boom een andere boom groeit. Vreemd maar erg vet om te zien.

Nadat de auto vies genoeg was door het zandweggetje, ben ik met alleen een voorruit waar ik doorheen kon kijken weer naar Cairns gereden. Hier weer mijn parkeerplaatsje opgezocht en naar de camping gegaan. Daar hebben we een tijdje gepraat met een stelletje waarvan het mannelijke deel uit Zuid-Afrika kwam. Erg grappig, het Nederlands dat hij sprak. Hij had ook wel interesse in de auto, maar geen geld. Dus, mocht ik de auto echt niet kwijtraken dan kon ik ‘m voor een paar honderd dollar nog wel bij hem slijten.

De dag daarna, zaterdag, was ‘autoverkoopdag’. Helaas was alles dicht dus dat ging niet door. Ik moest namelijk uitzoeken hoe het allemaal geregeld moest worden met de registratie. De auto is geregistreerd in New South Wales, dus als ik ‘m in Queensland verkoop zou dat een heel gedoe zijn. In sommige staten kan je gewoon een brief opsturen met de gegevens van de nieuwe eigenaar en klaar. Maar, NSW heeft bedacht dat je dan persoonlijk langs moet komen. Niet echt handig aangezien dat 2000km hier vandaan is. Daarom ben ik maar gaan informeren bij het bedrijf waar we de auto gekocht hebben, Travellers Auto Barn, die ook een vestiging heeft in Cairns. Maar die was dicht. Dus heb ik die dag eigenlijk weinig kunnen doen en vooral genoten van de zon (bij de lagoon, want ook hier hebben ze een aangelegd strand met meertje!).

Zondag was natuurlijk ook alles dicht (behalve toeristenwinkeltjes die niemand open wil hebben). Daarom maar weer eens een bezoekje gebracht aan de bioscoop Daarna heb ik nog wat geïnternet en toen maar vroeg mijn parkeerplaats opgezocht.

Maandag was dan uiteindelijk de echte ‘autoverkoopdag’, en dat ging ook meteen behoorlijk goed! Ik heb die dag erg veel gedaan. Eerst moest ik uitzoeken hoe het nou moest met die registratie. Gelukkig kon Travellers Auto Barn dit allemaal voor mij regelen, dus daar hoef ik niet meer naar om te kijken.
Daarna was het tijd om de auto schoon te maken, want dat was wel nodig na 5 maanden. Eerst een bezoekje gebracht aan de wasstraat. Altijd spannend natuurlijk, ‘zou de auto lekken?’ ‘heb ik de antenne wel ingeschoven?’. Gelukkig ging dat goed en zag de auto er weer als nieuw uit. Het schoonmaken van de binnenkant was - zonder stofzuiger, maar met stoffer en blik - een grotere klus, maar het resultaat mocht er wezen

Daarna een mooie advertentie gephotoshopt en deze op zoveel mogelijk plekken (vooral hostels) opgehangen. Zoals mij al verteld was bij Travellers Auto Barn, zou ik schrikken van de hoeveelheden auto’s die te koop aangeboden werden. En inderdaad, op elk mededelingenbord hingen minstens 30 auto’s. En allemaal voor een véél lagere prijs dan dat ik de auto wilde aanbieden

Toch maar netjes overal mijn advertentie opgehangen met de vraagprijs van $2200. Toen ik hiermee klaar was en eindelijk even wilde uitrusten, belde er een Fransman die interesse had in de auto. Ongeveer een halfuur nadat ik in zijn hostel de advertentie had opgehangen! Twintig minuten later inspecteerde hij (met zijn Chinese vriendin. Bah) de auto en wilde hij een stukje rijden. Hij liet mij de stad uit rijden want dat durfde hij niet. Later bleek ook waarom, want toen hij een stukje op een industrieterrein ging rijden, dacht hij dat de rem de koppeling was (maar hee, die heb ik toch helemaal niet, automaat) en blijkbaar was hij gewend de koppeling erg vaak in te trappen. Wist hij wel meteen dat de remmen goed werkten. Bochten snapte hij ook nog niet helemaal met het stuur aan de verkeerde kant, dus ik heb het maar weer snel overgenomen.
Hij was erg tevreden en wilde de auto kopen, nadat deze een ‘safety certificate‘ had. Dit is een certificaat dat nodig is als je een auto in Queensland wilt registreren.

De volgende ochtend zijn we meteen naar een garage gereden om de auto te laten ‘keuren’. Volgens de garage bleek er het een en ander te zijn dat gerepareerd moest worden als de auto in QLD geregistreerd zou worden. Allemaal kleinigheden, waar ik zelf nog nooit iets van gemerkt had, en waarmee de auto waarschijnlijk ook nog jaren mee door kan rijden. Maarja, als het niet gefixt wordt kan de auto niet geregistreerd worden en heeft de koper dus weinig aan de auto. Dus moest er eerst het een en ander, voor $500, gerepareerd worden. Er zat niks anders op dan de vraagprijs, die al laag was, met $500 te verlagen, zodat de Fransman de nodige reparaties kon laten uitvoeren.

Uiteindelijk heb ik de auto dus voor $1700 verkocht. Een stuk minder dan ik gehoopt had, maar toch nog een redelijk bedrag, aangezien vergelijkbare auto’s voor nóg minder werden aangeboden. Wel weer jammer is dat de nieuwe koper de auto in Sydney waarschijnlijk voor minstens $2500 kan verkopen, aangezien iedereen een auto in Sydney wil, en iedereen er in Cairns weer vanaf wil. Maar oké, ik heb nu (na het bedrag doormidden gehakt te hebben) toch wel weer even wat geld om vooruit te kunnen

Meteen na het inchecken in een hostel (lang geleden dat ik met mijn backpack heb gesjouwd, wat een gewicht!) heb ik mijn skydive geboekt! De volgende ochtend om 8 uur werd ik opgehaald en reden we naar Innisfail, 90 km ten zuiden van Cairns. Omdat het een beetje regenachtig was (heel fijn, weken geen druppel regen gehad) was het nog maar de vraag of het door kon gaan die dag. Gelukkig hield het snel op met regenen en stapte ik na een korte uitleg het vliegtuigje in. Na tien minuten was het vliegtuig op de goede hoogte, 14 000 voet (4,2 km), en moest ik op het randje gaan zitten. Eigenlijk over het randje heen, want er zat een dude aan me vast die op het randje zat, ik hing dus aan hem.
Hij duwde zich het vliegtuigje uit en daar gingen we: een vrije val van 60 seconden, zo geweldig! Echt waah! Gelukkig waren de wolken zo goed als weg zodat ik ook nog wat zag Daarna nog een paar minuten aan een parachute naar beneden, wat ook erg vet was.
Echt, als je de kans krijgt, ga skydiven, echt geweldig! Tijd om bang te zijn heb je niet, want voor je het weet is het voorbij. En wil je nog een keer.

Na de skydive kregen we een leuk certificaat en gingen we weer terug naar Cairns, waar ik toen zo snel mogelijk een ticket naar Perth heb geboekt, waar ik morgenavond heen vlieg. Perth ligt in het zuidwesten van Australië, dus helemaal aan de andere kant (3500 km vliegen). Ook vlieg ik weer door wat tijdzones heen. In Perth is het 2 uur eerder dan hier, nog maar 6 uur later dan in Nederland dus
Omdat het bijna Pasen is - wat hier vrij uitgebreid gevierd gaat worden volgens mij - en de schoolkindertjes dan een week vrij zijn, zijn wel opeens alle tickets twee keer zo duur helaas. Maar, anders had ik twee weken moeten wachten en die tijd heb ik niet! Ik blijf een paar dagen in en om Perth en ga dan waarschijnlijk met de trein naar Adelaide. Daarna ga ik nog even kijken in Melbourne en misschien Canberra (de hoofdstad van Australië, wat niemand weet, wat ook niet gek is omdat het vrij klein is en er niks te doen is) en ten slotte kom ik weer aan in Sydney en zit mijn reis er al weer op

Deze keer weer een aantal (niet zo veel) foto’s. Helaas niks van de skydive, omdat dat veel extra geld kostte. Dus, gewoon zelf een keer gaan skydiven

Wél heb ik foto’s van Cape Tribulation:
http://www.flickr.com/photos/kaz-thomas/sets/72157616530411414/

En van de Atherton Tablelands:
http://www.flickr.com/photos/kaz-thomas/sets/72157616440916573/

That’s all folks! En nogmaals heel erg bedankt voor alle reacties elke keer, vooral niet mee ophouden

Veel liefde en Happy Easter,

Kazzzzzzz