Ben ik weer! Het heeft weer even geduurd, maar des te meer is er te vertellen.

Na mijn laatste blog vanuit Brisbane heb ik daar niet meer veel meer meegemaakt. Nog wat uitgeweest en veel genoten van de zon, die er nog steeds veel was, ondanks het regenseizoen. En naar Lamington National Park geweest. Dat was wel heel erg leuk! Lamington is een National Park ten zuiden van Brisbane, waar ik met Pim heengereden ben. Eerst hebben we een wandeling gedaan en daarna zijn we een plek gaan zoeken om de tent op te zetten. Uiteindelijk hebben we dat gedaan in een ander deel van het park (Green Mountains). Toen we aankwamen op het kampeerterrein liepen er allemaal kleine kangoeroes, echt vet! ’s Avonds hebben we een lekker stukje kangoeroebiefstuk gegeten (klinkt zielig, maar het is echt heel lekker!) en nog wat bij de tent gezeten. ’s Ochtends hupte weer overal schattige kangoeroetjes en daarna zijn we via een 30 km lang bochtenweggetje door de bergen naar huis gereden.

Na iets meer dan twee weken was Pim klaar met geld verdienen, en konden we eindelijk weer verder reizen. Thomas had helaas niet genoeg geld om mee te kunnen, en is weer meloenen gaan plukken in Chinchilla. Mijn geldvoorraad was ook zo goed als op, maar omdat we zouden gaan WWOOFen was dat niet echt een probleem.

Na wat mensen uit het grote wwoof-boek mailen, hadden we een adresje gevonden waar we terecht konden. Helaas werden we op maandag 9 maart (één dag voor we zouden vertrekken) gebeld dat het niet door kon gaan wegens ziekte. Meteen hebben we een nieuw adres gezocht, en een e-mail gestuurd naar ‘Tom Kendall & Zaia’. Niet veel later ontvingen we een e-mail terug. In het Nederlands, erg verrassend. Zaia, de vrouw des huizes, is in Nederland opgegroeid, en woont inmiddels al 20 jaar in Australië, vandaar.

De volgende middag (dinsdag 10 maart) zijn Pim en ik vertrokken richting het dorpje Kin Kin. We hadden geen idee waar het was, maar mijn lieve papa en mama hadden het navigatiesysteem opgestuurd waardoor het niet zo moeilijk te vinden was. Kin Kin ligt zo’n 150 km boven Brisbane, en is een dorpje met behalve een hotel/restaurant niks. Er was wel een winkel, maar die bleek failliet.
De boerderij van Tom en Zaia lag 3 km buiten dit dorpje en was te bereiken via een zandweggetje (inclusief bijbehorde gaten). Toen we aankwamen bij de farm overheerste het ‘waarzijnwenuweerbeland’-gevoel. Het huis had een verroest dak (dat later deze week vervangen was door Tom), de oprit was door de modder nog maar net begaanbaar en er stonden wat oude auto’s. Meteen kwamen er twee blaffende honden op ons af, waar Pim (met zijn angst voor honden) niet zo blij mee was. Gelukkig waren het kwispelende en vriendelijk uitziende honden en deden ze verder vrij weinig.

Toen we naar het huis liepen was Tom daar bezig met het aanmaken van een kachel: de warmwatervoorziening. Normaal zorgden zonnepanelen op het dak voor warm water, maar dat werkt dus niet als het bewolkt is, waardoor een kacheltje het werk over moet nemen.
Daarna liet Tom ons onze slaapplek zien: een tot slaapkamer omgebouwde bus! Echt heel erg tof! Als wc hadden we onze eigen ‘Nature-Loo’. Dat hield in: je behoefte valt in een emmer. De douche deelden we met het gezin. Ook deze was vrij primitief: buiten hing aan een paaltje een douchekop, met een tentje eromheen gebouwd. Als je onder de douche stond moest je iemand anders de temperatuur (als er warm water beschikbaar was) laten regelen, want dat kon je zelf niet doen omdat de kraan te ver weg zat. Erg primitief, maar dat maakte het ook wel weer een erg leuke ervaring!

Nadat we onze spullen van auto naar bus verplaatst hadden hebben we Zaia (de vrouw des huizes), de kinderen (Marlon (8), Tani (14), Storm (16) en Blaize (16)) en Andy (een andere wwoofer, die al maanden daar wwooft en inmiddels bij het meubilair hoort) ontmoet.
Hierna was het tijd voor een rondleiding. Op het land (hoe groot het is weet ik niet, want een groot deel is bos) stonden veel bananenbomen en andere fruitbomen. Daarnaast was er een grote tuin waar vanalles groeide (rockmelons, tomaten, sla, aarbeien, aardappelen etc.). Verder hadden ze een aantal koeien, twee geiten, kippen, een haan, cavia’s, twee vogels en dan dus de twee honden. Alles was zoveel mogelijk permaculture. Dit houdt een beetje in dat je zoveel mogelijk met de natuur werkt. Het regenwater komt bij alle planten, via gootjes. Bomen zijn zo geplant dat de zon er zo goed mogelijk op schijnt enzovoorts.

Na de rondleiding was het tijd voor het avondeten. We aten (net als de rest van de week) met het hele gezin. En vegetarisch, maar wel erg lekker. Daarna zijn we redelijk vroeg naar bed gegaan, want het ontbijt zou de volgende dag (net als bijna elke dag) om 6.40 (help!) geserveerd worden.

In het begin was het vroege opstaan erg moeilijk. Ook niet zo gek, na 3 maanden uitslapen. Gelukkig werden we van het ontbijt wel weer wat fitter. Bijna elke dag waren dat pancakes of iets anders warms. Na het ontbijt moesten we aan het werk op de boerderij. We hebben helaas niet veel met de dieren gewerkt, en hebben het grootste deel van de tijd besteed aan het wieden van onkruid, maar zelfs dat was erg leuk!
Meestal moesten we met kapmessen planten weghakken, gras harken, onkruid uit de grond trekken, poep zeven of nieuwe plantjes planten. Er was genoeg afwisseling, wat het werk een stuk leuker maakte. Verder werkten we elke dag maar tot de lunch (zo’n 4 tot 5 uur), waardoor we de hele middag de tijd hadden om andere dingen te doen.

Gelukkig hadden we de auto, waardoor we overal heen konden rijden. Dat was ook wel nodig, want in de buurt was eigenlijk niet veel. Niks eigenlijk.
Het dichtstbijzijnde dorpje met telefoonbereik was 18 km rijden. Daar zijn we wel regelmatig heengereden om even te kunnen internetten of een sms’je te kunnen sturen
Verder zijn we elke dag wel ergens heengereden.

De dagen samengevat:

Woensdag: Pim moest beginnen met het zeven van poep, want noten en ander gespuis moest eruit. We hebben er maar niet over nagedacht of het alleen dierenpoep was. Ik mocht met een kapmes planten weghakken, erg leuk om agressie kwijt te raken. Na een tijdje kwam Tom even melden dat er giftige kikkers tussen de planten konden zitten, die ik doormidden moest hakken als ik er ze zag. Uiteindelijk ben ik er 4 tegengekomen die die dag helaas gestorven zijn.
Na een tijdje werd - zoals voor elke maaltijd - ‘Coowee!’ geroepen door Zaia (veel makkelijker dan iedereen zoeken) en was het theetijd (zoals elke ochtend). Na de thee nog eventjes doorgewerkt en na de lunch naar dat dichtsbijzijnde dorpje (Pomona) gereden, om wat te internetten en onze ouders op de hoogte te stellen van onze verblijfplaats.
’s Avonds na het eten hebben we met Andy een film gekeken. Cosi, iets Australisch, en niet echt goed.

Donderdag: Het werk was vandaag een beetje hetzelfde als gisteren, maar vandaag heb ik wel de hele dag met Pim gewerkt, wat een stuk gezelliger was. Na de lunch (elke dag een warmte lunch trouwens) zijn we naar het dorpje Sippy Downs gereden. Sippy wat? Dat doet er niet toe, WANT, we hadden gehoord dat daar een Nederlandse bakkerij was met kroketten! Het klinkt wat triest, maar na bijna 4,5 maanden kroketloos hadden we toch echt wel even zin een een lekker Hollandse kroket.
De bakkerij (Dutchy’s Bakehouse) was nog open ook, en we hebben allebei twee heerlijke verse (eigengemaakte) kroketten naar binnen gewerkt.
Voldaan zijn we via een tourist drive teruggereden naar ‘huis’. ’s Avonds met het gezin Transporter 1 gekeken (die ik twee weken geleden ook al gezien had).

Vrijdag: Vandaag begonnen we met het onkruid weghalen op een ander stukje land. Weer met z’n tweeën dus dat was gezellig. Na een tijdje klonk de ‘coowee’ van Zaia. We vonden het wel wat vroeg voor de theeroep, maar zijn toch maar even gaan kijken. Het bleek dan ook niet voor de thee te zijn, maar er zat een slang boven de deur op een balk. Een night tiger. Blijkbaar een gevaarlijke slang, dus Zaia had de hulp van Tom nodig, die ‘m helfhaftig met een stok wegduwde en in een boom wat verderop zette. Wel tof om een slang te zien. Helaas heb ik geen tijd gehad een foto ervan te maken. Na een tijdje was het groene theetijd en daarna nog eventjes gewerkt. Na een tijdje zag Pim een slang zitten tussen het onkruid dat wij aan het weghakken waren. Meteen Tom erbij geroepen, en het bleek een python. Echt vet om die in het wild tegen te komen. Het was ook een behoorlijke (zo’n 2 meter). De slang bleef een tijdje zitten en gleed verder de bosjes in nadat Tom ‘m aanraakte. Na dit hoogtepunt hebben we vooral gewacht op de lunch.
Na de lunch zijn we naar Boreen Point gegaan, waar een groot meer was. Het was helaas te koud om te zwemmen, maar we hebben wel kunnen douchen bij een public shower. Altijd beter dan op de farm. ’s Avonds weer met z’n allen film gekeken en vroeg naar de bus gegaan. Toen we daar kwamen zag ik dat er een reuzachtige spin op het plafond boven mijn bed zat. Niet zo fijn. Uiteindelijk hebben we het beest naar buiten weten te krijgen (gewoon met de glas-erover-papiertje-ervoor-methode). Zodra we het papiertje van het glas haalden en de spin in de bosjes gooiden zijn we wel zo snel mogelijk weer de bus ingerend, want de spin zag er echt niet zo lief uit!

Zaterdag: uitslaapdag! Dit keer ontbeten we pas om - jawel -  7.10. Vandaag was iedereen vrij, wij dus ook. Eerst hebben we een stukje gefietst met de jongste zoon (Marlon), op veel te kleine bmx’jes. Daarna hebben we met hem een of ander Harry Potter spel gespeeld. Echt een belachelijk saai spel, maar Marlon was erg fanatiek dus dat was wel leuk. Toen we éindelijk klaar waren met het spel (wie weet in hemelsnaam het antwoord op vragen als ‘who wrote the music score from Harry Potter and the Chamber of Secrets?’?) hebben we met Marlon een film gekeken, The Road to El Dorado.
Toen lunch met (eindelijk!) brood. Geen normaal brood natuurlijk, maar glutenvrij enzo, maar toch lekker. Na de lunch zijn we naar Noosa gereden. Ik wist eigenlijk al dat daar weinig tot niks te doen was met regen, maarja. Er was inderdaad niks te doen dus na een bezoek aan de maccas (McDonald’s) weer naar huis gegaan, waar men Two Weeks Notice aan het kijken was. Wederom vroeg naar bed.

Zondag: Vandaag moest er wel gewoon gewerkt worden, maar toch ontbeten we erg laat (8 uur). Zondag is pancake-dag, dus pancakes. Eigenlijk aten we dat elke dag wel maar op pancake-dag waren ze van Hollandse grootte. Best lekker met een pudding van avocado er bovenop. Na het ontbijt moesten we weer op een ander stukje land gaan werken. Wel weer onkruid wieden, maar dit keer echt op onze knieën veel te kleine prutplantjes uit de grond trekken. Gelukkig kregen we wat hulp van Andy (de andere wwoofer) en zelfs van Marlon. Na de thee waren we van mening dat we al hard genoeg gewerkt hadden. Het was ook erg heet, dus nog even wat onkruid weggehaald en toen vooral niet veel gedaan. Zaia ging met Andy naar een body percussion workshop dus we lunchten met Tom.
Daarna zijn we naar Rainbow Beach gegaan. Tom vertelde dat we konden kiezen tussen een onverhare weg en een über onverharde weg. We hebben maar gekozen voor de eerste, met het oog op het heel houden van de auto. Uiteindelijk bleek het toch een behoorlijke kloteweg te zijn maar we zijn uiteindelijk aangekomen bij Rainbow Beach. Hier was gezwommen in zee en weer een frisse douche genomen.

Maandag: Het veel te vroeg opstaan ging vanaf vandaag wat beter. Vandaag moesten we het gras dat Blaize gisteren gemaaid had bij elkaar harken en rond de fruitbomen leggen (mulching). Dit was wel de leukste werkdag tot nu toe. Het was erg goed weer en we hadden veel te veel lol tijdens het werk. Vandaag ook wat foto’s gemaakt tijdens het werk. Toen we thee gingen drinken was er een nieuwe wwoofster gekomen, een Duits meisje, wel aardig. Na de thee bleken de geiten nog op stal te staan, dus die heb ik buitengezet. Dat was moeilijker dan het klinkt, want ze hadden al een tijd niks gegeten, dus onderweg naar de plek waar ze heen moesten bleven ze bij elk grassprietje staan om dat op te eten.
Toen lunch, en daarna weer naar zee gegaan. Dit keer Peregian Beach. Een rustig strandje. De mensen die er waren hadden een gemiddelde leeftijd van 70 denk ik, maar de golven waren hoog, en de zon scheen hard dus het was wel erg leuk.
Voor het avondeten met de nieuwe wwoofster (Johanna) en Marlon een spel gespeeld en toen een soort erwtensoep gegeten.

Dinsdag: de laatste wwoof-dag alweer. De week gaat veel te snel! We hoeften vandaag niet lang te werken, want we zijn naar een optreden van Zaia gegaan. Ze speelt marimba in een band en moest optreden op de University of the Sunshine Coast, in Sippy Downs. En wat was er ook alweer in Sippy Dows? Ja, kroket!
Het optreden van Zaia was leuk, vrolijke muziek. Ook waren er nog wat toespraken van studenten over studeren in Europa. En nog een of ander verhaal over ’shake a hand with someone you don’t know’, waarop er een verkondiger van het Christelijke geloof ons de hand kwam schudden en ons wilde vertellen over het geloof. Dit gulle aanbod hebben we maar afgeslaan. Na het optreden zijn we natuurlijk weer naar Dutchy’s Bakehouse gereden en hebben we behalve kroketten ook een oliebol gegeten, die we gratis kregen, altijd fijn
We zijn teruggereden via de kust en kwamen dus weer langs Noosa. Dit keer was het wél goed weer dus zijn we even naar het strand gegaan. Er bleek een surfwedstrijd, dus hier hebben we even naar gekeken. Helaas waren de golven lager dan die op het Wylerbergmeer, dus dat was een beetje een teleurstelling.

Woensdag: vertrekdag. We hebben echt een geweldige week achter de rug gehad. Als ik van te voren wist dat wwoofen zo leuk was, was ik er eerder mee begonnen. Misschien hadden we mazzel met het gezin waar we terecht kwamen, maar het was echt heel gezellig! Ook best primitief, maar dat maakte het wel leuk. Vandaag hebben we afscheid genomen en een verhaaltje in het gastenboek geschreven. Ook heeft Tom nog even een foto van ons gemaakt in de tuin, voor in het gastenboek. Na Tom en Zaia bedankt te hebben zijn we vertrokken. Als ik wat meer tijd had in Australië had ik langer willen blijven!

We zijn naar Hervey Bay gereden, het belangrijkste opstappunt naar Fraser Island. Hier zijn we gisteren dus aangekomen, en hebben we de tent op een camping aan zee neergezet. ’s Avonds wat biertjes gedronken (het wwoof-adres was alcoholvrij, dus er viel wat in te halen). Daarna wilden we uitgaan, en volgens de Lonely Planet was er één leuke uitgaansgelegenheid in Hervey Bay. Hier zijn we heengelopen, maar dit café bleek failliet. Verder was er ook echt niemand op straat en stond de helft van de gebouwen te koop. Een beetje jammer. Maar, we gaan zo snel mogelijk naar Fraser Island, dus niet zo’n ramp. Vandaag gaan we de tour boeken en dan hopelijk zaterdag (dan wordt het weer goed weer, vandaag is het een beetje regenachtig) naar Fraser!

En dan heb ik nog maar 6 weken. De tijd gaat echt heel snel hier. Aan de ene kant heb ik wel zin om weer lekker thuis te zijn, maar er staan nog veel leuke dingen op de planning, en ik hoop dat dat allemaal binnen de 6 weken gaat passen. Anders ga ik gewoon nog een keer terug

Dit keer wél weer nieuwe foto’s:

Lamington National Park:
http://www.flickr.com/photos/kaz-thomas/sets/72157615605154296/

WWOOF:
http://www.flickr.com/photos/kaz-thomas/sets/72157615508977981/

Ik hoorde dat de zon zich in Nederland ook weer liet zien. Ik ben ook wel benieuwd hoe het verder daar is dus laat maar wat weten!

Kaz